Notice: Undefined variable: querycheckrows2 in /var/www/soz6/sds-themes/vengeful-light/header.php on line 161

son yazdıqları:










Garfield


125   5   4   1
Garfield
8.nəsil yazar
reytinq xalı: 230
entry sayı:125
karma xalı: 464
izləyənlər: 2
sifariş sayı: 0







son yazdıqları| | əl əməyi göz nuru| favori seçdikləri| favori seçilənləri| bütün entryleri| lövhə

düşün ki o bunu oxuyur Nə üzr istəməyə, nə kimisə günahlandırmağa, nə də söz verməyə halım var. Əlimi tutsaydın kaş ki. Sığal çəksəydin başıma. Bir az ağlayardım. Amma yaxşı ki, eləmədin. Ağlım başıma gələr. Bəzi yolları həmişə tək getməli olduğumu öyrənərəm.
vəfat edən yaxınlarımıza demək istədiklərimiz Bilirəm, yaşasan da bir şey dəyişməyəcəkdi, amma hər yerdən əlim üzüləndə, deyirəm kaş həyatda olaydın.
Bu arada, itirdiyim ilk yaxınımsan axı. Ölümün nə olduğunu bilsəm, yaxşı davranardım sənə. Bağışla.
sözaltı günlük Salam, sözlük. Bura nə vaxt xoşbəxtlikdən uçanda, sevincdən ağlayanda gəlmişəm ki?! Amma söz verirəm, bundan sonra sevincli vaxtlarımda gələcəm. Təki cəhənnəm olsun o.
Sözlük, bilirsən mən heç vaxt eləmərəm dediyim o qədər şeyi eləmişəm ki. Amma bu qədərini gözləmirdim. Özümdən o qədər iyrənirəm ki. insan min bir əziyyətlə qurmağa çalışdığı gələcəyini niyə riskə atsın ki?! Həm də heç nə üçün.
Noldu mənə? Həmişə vicdanından arxayın olan, başına nə gəlirsə gəlsin vicdanım rahatdı deyə bilən mənə? Nə vaxt alçaldım bu qədər, niyə çırkaba batdım? insanların üzünə baxa bilmirəm. Bəzən də unuduram hər şeyi. Amma yox saymaq həqiqəti dəyişməz ki. Hər yerdə, hər dəqiqə yanımdadı, onu görməyimi, əzab çəkməyimi istəyir. Etiraz eləmirəm, gecələr kabuslara oyanım, narahat olum. Amma heç kim bilməsin. Dürüst ola biləcəyim kimsə də qalmayıb.
Dərd bir deyil, iki deyil ki. Bunlar da ötüb keçər.
günü ifadə edən şeir "Yine sana dair"
Sende; ben, kutba giden bir geminin sergüzeştini,
Sende; ben, kumarbaz macerasını keşiflerin,
Sende uzaklığı,
Sende; ben, imkansızlığı seviyorum.

Güneşli bir ormana dalar gibi dalmak gözlerine
Ve kan ter içinde, aç ve öfkeli,
Ve bir avcı iştahıyla etini dişlemek senin.

Sende, ben, imkansızlığı seviyorum,
Fakat asla ümitsizliği değil...

(bax: Nazım Hikmet )
sözaltı günlük Yenə gəldim, sözlük. Dünən yaxşı idim, onda yazmaq istəyirdim. Yazmadım. Yaxşı hiss edəndə, xoşbəxt olanda cümlələrə tökməyi xoşlamıram deyəsən.
Bəzən ağlımı itirəcəyimi düşünürdüm, amma bu düşüncə səthi, anlıq olurdu. indi ciddi-ciddi atdığım addımların, getdiyim yolun dəliliyə apardığını görürəm. Nə qədər müqavimət göstərə bilərəm, bilmirəm. Başqalarını da günahlandıra bilmərəm, nəticədə qərarları özüm vermişəm. Özümə olduğumdan daha güclü görünmüşəm. Çünki güclü olmaqdan çox, elə görünməyə çalışmışam. Hamıdan əvvəl də buna özümü inandırmışam. Lap deyək elə dözümlüyəm, ağıllıyam. Nəyə lazımdı ki bu? Bu qədər şeyin yaşanmasına nə ehtiyac var idi? Yaxşı, yaxşı. Həyati qərarlar verəndə insan olduğumu unuduram. Gənc və təcrübəsiz olduğumu, hər halda hər şeyi əvvəlcədən təxmin edə, təkbaşına həll edə bilməyəcəyimi, bütün sevdiklərimə yetə bilməyəcəyimi və bir çox şeyi unuduram. Özümdə elə bir güc, əzm hiss edirəm ki, dağı yerindən oynadaram deyirəm. Heç nəyi asan əldə etməmişəm ki, çətin olacaq, amma olacaq deyə düşünürəm. Sonra o dağın ağırlığı çökür çiyinlərimə. Nə edəcəyimi bilmirəm. Yoruluram, bəzən bezirəm. Əsəblərim zəifləyir, ağlayıram. Amma belə olacağını da bilirdim deyirəm. Əvvəlki qətiyyətim qalmayıb. Geri qayıtmaq irəliləməkdən daha çətindi. Asan olsa qayıdaram? Bəlkə. Qayıtsam da özümü yenə o yorulduğum yerdə tapacam bilirəm. Yorulmadan irəliləyə bilmərəm ki. Məni incidən təklik, yoldaşsızlıqdı? Yox. Nədi?
həyatın nə qədər cındır olduğunun anlaşıldığı anlar Təxminən 6 saat əvvəl çığıra-bağıra tanımadığım "kişilərdən" yardım istədiyim, bəzilərinin heç çevrilib baxmadığı, digərlərininsə üzünü çevirib getdiyi anlar. Sanki görünməz, eşidilməz olmuşdum. Bacara bildiyim tək şey qışqırmaq idi. O anlarda əziyyət çəkən, şiddət görən, aldadılan bütün qadınları artıq anlamaqdan çox hiss etmişdim. Çünki onlardan biri də artıq mən idim.
sözaltı günlük Səhərdən bura yazmaq istəyirdim, yaxşı ki yazmadım. Elə sevinirdim. Bu dəfə bitəcəkdi. Olmadı. ilk dəfə atanın mənə dəstək olduğunu hiss elədim bu gün. Bir növ pirr qələbəsi idi.
Dünən dostuma qışqırmaq istədiyimi demişdim, bu gün bacardığım qədər, boğazım ağrıyana qədər qışqırdım.
Amma bir az şüvənlik, bir az da qorxudan deyəsən. Kabus kimi dəqiqələr idi. Bu dəfə də özümü o maşından ata bilmədim. Cəld tərpənməyi öyrənməliyəm.
Bayaq mama gəlib üzümdəki cızıqlara krem çəkdi, üstümü örtdü, gecə acaram deyə banan, şirniyyat gətirdi. Halbuki bir neçə saat əvvəl insanların içində onu sevmədiyimi demişdim. Sevirəm mi? Bilmirəm.
insanların necə əxlaqsız, mənəviyyatsız və vicdansız olduğunun bir daha şahidi oldum. Bu günü də, bu günün yaşanmasında şərəfsizliyi keçənləri də unutmayacam.
sözaltı günlük 6 saatdı. Hələ indi-indi bir ağrı hiss edirəm. Gözlərim dolur. Elə bilirəm ürəyimin döyüntüsünü evdəkilər eşidir.

22.52: dostum dedi ki, "ədalətinə tüpürdüyüm dünyanın hər şeyinə rəğmən gül. Onsuz da axırda dəli sanıb dəlixanaya salacaqlar." Yadımda düşdü, bir ara onsuz da əsəblərimin zəif vaxtı, hər şeyə gülürdüm, anormal reaksiyalar verirdim ki, heç olmasa dispanserə bağlasınlar. Onu da bacara bilməmişdim.
Gün sonu editi: it kimi darıxıram. Bu da keçəcək.
sözaltı günlük Bu gün də belə boşa keçir. Heç nə oxuya, öyrənə bilmədim. Dərslərə doğru-düzgün qoşulmuram. Heç nə eləmək istəmirəm.
Dünən söhbət eləyə bildiyim bir neçə, bəlkə də bir-iki nəfərə dediyim kimi, heç nə hiss eləmirdim, düşünmək istəmirdim. Yaddaşımı itirmiş kimi, boş-boş baxırdım. Bunları da bura sabah nə etdiyimi unutsam oxuyum deyə yazıram. "Dünənin, ya sabahın əhəmiyyəti yoxdu" demişdim axı. indi sabah üçün yazıram. Sabah nolacaq ki? Nə dəyişəcək? istəməsəm də yavaş-yavaş düşünməyə, xatırlamağa başlayacam. Tək yaxşı cəhəti var, bu dəfə unutmayacam. "Yaxşı olacaq" deməyəcəm.
Gələcək zamanda olan cümlələr qurmağa da başladım yenə. Noldu e, mənə?
sözaltı etiraf Özümü maşından atmağa çalışdım. Bircə saniyə də gec tutsaydı qolumu.. ən azından düşünə bilməyəcək qədər xoşbəxt idim. Ən yaxşı halda ölmüşdüm.
Bu il ikinci intihar cəhdim idi.
sözaltı günlük O qədər çox izah eləmişəm ki özümü, olanları, bura nəsə yazmağa da halım yoxdu. Amma yazacam.
Gözlədiyim kimi olmadı. istəmədiyim sözlər eşitdim də, dedim də. Allah bilir, səhər açılanda nə olacaq.
Hər şey, sadəcə olaraq, dəhşətdi. Uzağı bir sutka sonra xəstəxanada da ola bilərəm, qatil də. Bəlkə, elə bu başlığa hər şeyin düzələcəyini, daha yaxşı olduğumu yazacam.
Necə deyərlər, ox yaydan çıxıb artıq. Böyük gün məni gözləyir, sözlük. Bəlkə də aylar əvvəl olmalı mübarizə. Eyni evdə yaşadığım insanlarla ailə olub-olmadığımı öyrənəcəm. Səhvlərimlə, doğrularımla, olduğum kimi. Ruhumda yük olan hər şeydən xilas olmaq ümidi ilə..
Edit 8.46: içimdə sadəcə boşluq hiss edirəm. Bir də boşluğun hiss etdirdiyi ağrı
Edit 18.20: Bacarmadım sözlük. Nə qədər bədbəxt, nə qədər yazıq imişəm. Nə qədər tək imişəm. Nə qədər düşmən imişəm öz gələcəyimə.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20