sonrakı peşmanlıq

Yaşaya biləcəyiniz ən pis hissdir, heç kimə arzulamıram. mənim də həyatda n qədər peşman olduğum vəziyyət olub. məsələn, 2021-ci ildə sat imtahanına hazırlaşanda ani qərar verib lll qrupa hazırlaşmaq. indi inanılmaz peşmanam. daha əvvəl də idmanı dayandırmağın peşmanlığını çəkmişdim. daha sonra sonradan itirdiyim insanlarla vaxt keçirməməyimin peşmanlığı sıxır məni. ən qanayan yara isə o qızın məsələsi idi… kaş ki deyirəm həmişə xatırlayanda, amma bəzən də bir özümə baxıram bir də ona. deyirəm ki, yaxşı ki alınmıyıb. ona haqsızlıq olardı ən azından, daha yaxşısına layiqdir, necə ki oldu… peşmanlıqlar belə baxıram həyatım boyu məni tərk etməyəcək.

bakı dövlət universiteti

yazmağa çox şey var. bəlkə də təkcə BDU-da oxuduğum üçün və başqa unilərin ab havasını bilmədiyim üçün biraz pisləyə bilərəm buranı. elə girişdən başlayaq.siz cc,999,zz,003 falan nömrəli maşınları görmək istəsəz,mütləq bdunun qabağına gedin.maşınlar da rr,mersedes və BMW. bu ayrı mövzudur, nəysə. əsas girişdən girdik, qapıda bir iki düşovka mühafizə var. ordan keçəndən sonra uzun bir yol hansı ki,korpuslar sənin sağında qalır. kampus deyilən bir şeydən söhbət belə gedə bilməz. ağaclı uzun sıxıcı yol. içəri tam bir məktəb kimidir.auditotiyalar isə lap qədimi xatırladır. lll korpusun 8,9,10cu mərtəbələrində demək olar ki təhsildən söhbət belə gedə bilməz müəllimlər isə qoca,qoca ayrı sözdür bunlar artıq nadir tarixi eksponatdır,nə bilim 90 yaş,79 yaş,86 yaş və s.tədris prosesi isə bərbad səviyyədə.bufetdə 10qəpiyə verilən çaydan,yoxsa 5 manata verilən çizkekdən danışım?orada əgər tanşşın varsa sən 1.0 öndəsən.yox əgər haqsızlığa dözməyən və sadə adamsansa batdın deməli,heç gəlmə buralara.o ki qaldı lll dərəcəli avara ixtusaslara,oraları heç düşünmə.bura uzun sözün qısası,adı olan özü olmayan bir cəmiyyətdir.hansı ki çirkabla dolu olan bir yer

ölən biri üçün darıxmaq

Ölən biri üçün darıxmaq,dünyanın ən çarəsiz hissi.düzdür yaşayanlar bilər ancaq
Mən açığı babam üçün darıxıram.iki babam da haqq dünyasındadır artıq.ikisi də yaxşı kişi idilər.ata babam çox saf və kövrək adam idi.bizi şəhərə yola salanda ağlayırdı.o yadımdan çıxmaz heç vaxt.ana babam isə biraz ciddi adam idi.son illər çox bağlandım ona.çox yaxşı insan idi.heyif rəhmətə getdi.bir dəfə yuxuma girdi.ayılan kimi hönkür hönkür ağladım.yaşayarkən,sağ ikən sevdiyinizi etiraf edin,deyin,bir yolla bildirin.mənim babamla cəmi 1 şəklim var o da öləcəyini bildiyim üçün çəkmişəm.əlqərəz həyat etibarsızdır...