gürcüstan deyəndə ağla gələnlər

Sonuncu hadisələrdən sonra (Giorgi Çiqladzenin Rusiya vətəndaşı bir qızı yumruqla vurması) nə dərəcədə irqçi və Avropa ittifaqında yeri olmayan dövlət olması. Aralarında nə baş verdiyini əminliklə deyə bilmərəm amma sırf sonuncu videoda qəribə səhnə var:

Qız: You are in my room
Georgi: You are in my country

Bu düşüncə irqçiliyin ən birinci göstəricisidir. Qaqaşın qızı vurmasından sonra gürcülərin onun azad edilməsi üçün Avropa ittifaqı bayraqları ilə yürüyüşə çıxmaları ayrı traqikomediyadır. Gender bərabərliyini təmin etməyə çalışan ittifaq hara irqçilik əlamətləri ilə qızı yumruqlayıb sonra cinayətkarın azad edilməsini tələb edən gürcülər hara.

taleh yüzbəyovun qalmaqallı reklamı

Cəmiyyətin nə dərəcədə geridə qaldığını üzümə vuran həmin reklam. insanlar ölkə səviyyəsində xarici görünüşə görə bullyingi yekdilliklə dəstəkləyirlər. Anlamırlar ki bugün onların görünüşünü lağa qoyan, sabah sənin və mənim görünüşümü lağa qoyacaq. isveçdə bu tip reklam çəkilsəydi talehə qarşı məhkəmə davası açardılar, bizimkilər isə dəstək olur. Ümumiyyətlə Azərbaycan cəmiyyəti çox toksikdir, öz eqolarını başqalarını azad seçimlərdə, bəzən isə seçim olmayan mövzularda (məs təbii şəkildə gözəl və ya yaraşıqlı olmamaqda) qınayıb yersiz ittihamlar yeritməklə tətmin edirlər.

Hamı avropadakı kimi yaşamaq istəyir, amma anlamırlar ki avropanı avropa edən elə başqalarının seçimlərinə hörmətlə yanaşmaq və həyatlarına burnunu soxmamaq kimi mənəviyyatdır. Bizdə isə bu görünür heç zaman olmayacaq.

göy gözlər

Uşaqlıqda bozumtul göy gözlərə sahib idim, böyüdükdən sonra “hazel”-a çevrildilər. Bu yaxınlarda ailəmlə danışanda uzaq qohumlardan biri dedi ki “necə oldu sənin göy gözlərin tündləşdi?”. Hələ belə gijdıllaq sual eşitməmişdim. Hər iki valideyn qəhvəyi gözlü və tünd saçlıdır. Genetika möcüzə dərnəyidir ki? DNT kodumda nə yazılıb o rəng də qalacaq, özüm seçirəm ki? Bunun üzərindən uşaqlığım yadıma düşdü. Qohumlar arasında açıq dəriyə saç rənginə malik olduğum üçün “sevildiyimi” xatırladım, o sırada başqa bir qohum uşağı tünd buğdayı dəri və qaraya çalan saçlarına görə həmişə qınanılırdı. Cəmiyyətimizdəki sarışın göy göz sevdasını anlamıram. ingilis dilində buna colorism deyilir, nadir olan qiymərlidir instinktindən gəlir. Amma məncə biz bəşəriyyət olaraq instinktlərə deyil məntiqə önəm verəcək səviyyədə inkişaf etmişik, əfsuslar insanlar hələ də primat olmağı seçir.

valideyn

Yuxarıda yazılan əksər entrilərlə razıyam. 2-3 il əvvəl bu başlığı görsəydim yazacağım çox söz olardı.
Bugün hər şey tam fərqlidir. Valideynlərimin ruh halı getdikcə pisləşir, artıq tam gözlənilməz addımlar atırlar. Bir gün itirəcəyimi bildiyim halda maksimum məsafə saxlamağa çalışıram. Qəribədir, bəlkə də sevdiyini deyə bilməmək başlığı bu yazıya daha uyğun gələrdi. Bəzən hisslərini ifadə etməyə tam qarşı tərəf mane olur. Bu maneə uşaqlıqdan başlayır, əvvəl cavab qaytarmaq adı ilə əsəb və kədərimizi paylaşmaqdan məhrum edirlər, daha sonra səsiniz bərk çıxır adı ilə gülüşümüzü boğurlar, vaxtaşırı ailədə bizi tam tənha və dayaqsız hiss etdirirlər. Sonluq isə bura varır - sənin üçün darıxmışam, daha tez-tez əlaqə saxla sözünü özünə ərk edib deyə bilməyən valideyn və onu çox sevməsinə baxmayaraq bunu ifadə etməyi bacarmayan uşaq. Bilirəm, bu yazını heç vaxt görməyəcəklər, bəlkə də ona görə burada onlara sevgimi paylaşmaq daha asandır.

ilia topuria

Bugün UFC freedom 250 döyüşündə Justin-ə bərbad uduzmuş adam. 17 məğlubiyyətsizliyini artıq davam etdirə bilmədi. Döyüşdən sonraki şəkillər sağlamlığının həddən artıq zərər gördüyünü göstərir. ilk raunddan sağ gözündə görmə qabiliyyətini itirdi, doğrusu Justinin ayağı tutaraq üzə zərbə endirmə həmləsi çox hiyləgər və güclü idi. 3-cü raundda həkim hər iki gözündə görmə qabiliyyətini itirdiyinə görə döyüşü dayandırmaq qərarını versə də hakim ilianın istəyinə əsasən qərarı overrule edir və 4-cü raundda Justin onu daha pis döyür. Doğrusu döyüşə baxmaq mümkün deyil deyə nə şəkil, nə də video yerləşdirmirəm. Təxminlərə görə sağalmasına 2 ilə yaxın vaxt gedə bilər, amma görmə qabiliyyətinin qayıtması şübhəli məqamdır. Mənə görə MMA tarixin ən qansız idman növlərindən birindir.

əsəb pozan insan tipləri

Sonuncu kursda müəllimim olan qadın professor. Mənə tamam başqa çalışma verildiyi halda seminar zamanı çalışmanı son an dəyişib performansımı tənqid etdi. Doğrusu isveçli biri üçün bu çox kobuddur. Çalışma əvvəlcədən müəyyən edilmiş digər şəxsin öz elmi araşdırma sahəsi haqda prezentasiyasına irad tutmaq idi. Mənə təyin olunan şəxs gəlmədiyinə görə məni seminar günü düz birinci çıxış edən adama təyin etdi. irad və rəyimi bildirəndən sonra "elə bu?" tipdə sual verdi. Cavabımda "bəli, onun mövzusu ilə çox da yaxından tanış deyiləm" dedim ki, həqiqətən tanımadığım şəxsin elmi araşdırmasına son anda necə bələd olum. Qayıtdı ki, amma bu kursdan sonra tanış olmalı idin. Blya, elə bil başımdan qaynar su tökdülər, amma heç nə demədim. Daha sonra eyni seminarda məni 2 dəfə yenidən yersiz və ədalətsiz gözümçıxdıya saldı. 5 nəfərlik qrupda ancaq məni qaralamışdı.

Hər nəysə, kurs 1 aydır ki bitib, adamla 5 dəfə təsadüfi rastlaşmışıq. Mənim departamentim deyil, rastlaşma ehtimalımız sıfır olmalı idi. Taleyinin ironiyasına bax, unutmağını istədiyim adam yolda üzbəüz gələndə görməzdən gəlməyə çalışdığım anda özü salamlaşır. Beynimdə isə bu "salam, lox" kimi canlanır.

ad günü

Uşaqlıqda ailəm tanışlarla qeyd etməyimə qarşı idi deyə çox da normal xatirələrim yoxdur. Amma insan daha çox uşaqlıqda ad gününü sevir, bəlkə də yanılıram.

Artıq ailəmdən çox uzağam deyə doğum günümü dostlarımla keçirirəm. Bu yaxında nənəmin ad günü olacaq. Bayaq bir anlıq hesabladım ki, adamın 80 yaşı olacaq. Bir az kədərləndim, doğrusu. Müəyyən yaşdan sonra bu günlər təxirəsalınmış bombanın periodik döyüntüsü kimi hiss olunur. Sanki əzizlərinin əlindən alacaq gün hər il yaxınlaşmasını sənə xatırladır.

Hər nəysə, bu yaxında, keçmişdə və gələcəkdə ad günü olacaq bütün yubilyarları təbrik edirəm, şən və məsud həyat arzulayıram.

kiçik qəmginliklər

Covid dönəmində şahidi olduğum hadisəni xatırladır. Dövlət poliklinikasına yoxlanış üçün getmişdim, 20 yaşım filan olardı. Doğrusu maddi durumum elə də yaxşı deyildi deyə özələ gedə bilməmişdim. O vaxt artıb təbib formalaşdı və icbari tibbi sığortanı gətirdi deyə qəbulda 30-40 dəq dayanıb sıra götürməli idik. Sıra mənə çatanda komp dondu və əlavə 15-20 dəq də gözləməli oldum. Həm gülməli, həm də əsəb oynadan bir şey idi. Nəysə, həkimə sıranı götürüb bir saata yaxın gözlədim, daha sonra məni qan analizi üçün zirzəmiyə göndərdi. Orada məni həyatdan utandıran hadisə oldu.

Qan analizi götürən qadın 60-70 yaş arasında olardı. Onun böyüyü məndən pul istədi amma cibimdə 3-cə manat var idi. Uzadıb ona verdim. Qangötürmə otağıma keçməyimi istədi. Həmin yaşlı qadın barmağımı deşib pipetka ilə qanı götürdü. Amma pipetkanın rezin lampası yox idi deyə bir ucunu ağzına alıb qanı özü yuxarı çəkməli oldu. Səbəbini bilmirəm, amma mənə çox pis təsir etdi. Qadın çox məsum və böyüyünün sözlərini dinləyib cavab verməyən biri idi. O gün iş yerində minimal tələblərdən məhrum küncə sıxışdırılmış yaşlı bir qadın gördüm. Doğrusu cibimdə əlavə pulun olmamasına görə ayrıca utandım, çünki böyüyü pulu öz cibinə basdı.

O hadisədən sonra artıq həkimə qayıdıb təsdiqləyən kağızı vermək gözümdə olmadı, bir başa evə getmək istədim amma edə bilmədim. Gördüyümü unutmaq üçün axşama kimi küçədə avaralandım, amma görünür indiyə kimi unuda bilmədim.

yazarların başına gələn maraqlı hadisələr

Hadisə gülməli deyil, daha çox ağlamalıdır. Demək ölkə xaricində konfransa gedirəm, elmi rəhbərim mənə maddi xərclər üçün yuxarı threshold qoymayıb deyə qatara birinci klass bilet aldım (özüm ödəmirəm axı). Burada internet, telefonu zaryadkaya qoymaq üçün yer, masa filan daxildir. Sevinə-sevinə qatara oturdum ki, eyni stol arxasında qonşularım balaca uşaqlı hindistanlı ailə çıxdı. Bütün vaqonda sakitlik hökm sürdüyü zaman bu uşaq anqırır. Güc-bəla ilə ona dözmək üçün telefonu götürdüm ki, zaryadkası yoxdur. Adapteri çıxarıb rozetkaya saldım ki rozetka işləmədi. indi üz-üzə oturub bir birimizə zillənmişik. Bütün bunlar azmış kimi ailə ümumi çips çıxarıb çav çuf çeynəyirlər. Hər şey gözümdən gəldi.

kürk mantolu madonna

Sabahattin Alinin həyatının bir hissəsini təsvir edən əsər. Yazıçı Berlində oxuyarkən Fraulein Puder ilə həqiqətən tanış olur və sevir, dövlət təqaüdü bitdikdən sonra yazıçı ona Türkiyəyə gəlməyi təklif etsə də Puder imtina edir. Əsər noyabr 1940 və fevral 1941-ci ildə yazılıb. Puderin yəhudi əsilli olması onun lagerə əsir düşməsini təsdiqləyir. Əsərin sonu acı hekayə ilə bitsə də real həyatda sonluq daha acınacaqlıdır - Sabahattin Ali Mariaya nə olduğunu heç vaxt öyrənmir. Bəzi mənbələrdə onun Qara dəniz sahillərində Struma faciəsi (bax: struma gəmisi)