əsəb pozan insan tipləri

Sonuncu kursda müəllimim olan qadın professor. Mənə tamam başqa çalışma verildiyi halda seminar zamanı çalışmanı son an dəyişib performansımı tənqid etdi. Doğrusu isveçli biri üçün bu çox kobuddur. Çalışma əvvəlcədən müəyyən edilmiş digər şəxsin öz elmi araşdırma sahəsi haqda prezentasiyasına irad tutmaq idi. Mənə təyin olunan şəxs gəlmədiyinə görə məni seminar günü düz birinci çıxış edən adama təyin etdi. irad və rəyimi bildirəndən sonra "elə bu?" tipdə sual verdi. Cavabımda "bəli, onun mövzusu ilə çox da yaxından tanış deyiləm" dedim ki, həqiqətən tanımadığım şəxsin elmi araşdırmasına son anda necə bələd olum. Qayıtdı ki, amma bu kursdan sonra tanış olmalı idin. Blya, elə bil başımdan qaynar su tökdülər, amma heç nə demədim. Daha sonra eyni seminarda məni 2 dəfə yenidən yersiz və ədalətsiz gözümçıxdıya saldı. 5 nəfərlik qrupda ancaq məni qaralamışdı.

Hər nəysə, kurs 1 aydır ki bitib, adamla 5 dəfə təsadüfi rastlaşmışıq. Mənim departamentim deyil, rastlaşma ehtimalımız sıfır olmalı idi. Taleyinin ironiyasına bax, unutmağını istədiyim adam yolda üzbəüz gələndə görməzdən gəlməyə çalışdığım anda özü salamlaşır. Beynimdə isə bu "salam, lox" kimi canlanır.

ad günü

Uşaqlıqda ailəm tanışlarla qeyd etməyimə qarşı idi deyə çox da normal xatirələrim yoxdur. Amma insan daha çox uşaqlıqda ad gününü sevir, bəlkə də yanılıram.

Artıq ailəmdən çox uzağam deyə doğum günümü dostlarımla keçirirəm. Bu yaxında nənəmin ad günü olacaq. Bayaq bir anlıq hesabladım ki, adamın 80 yaşı olacaq. Bir az kədərləndim, doğrusu. Müəyyən yaşdan sonra bu günlər təxirəsalınmış bombanın periodik döyüntüsü kimi hiss olunur. Sanki əzizlərinin əlindən alacaq gün hər il yaxınlaşmasını sənə xatırladır.

Hər nəysə, bu yaxında, keçmişdə və gələcəkdə ad günü olacaq bütün yubilyarları təbrik edirəm, şən və məsud həyat arzulayıram.

kiçik qəmginliklər

Covid dönəmində şahidi olduğum hadisəni xatırladır. Dövlət poliklinikasına yoxlanış üçün getmişdim, 20 yaşım filan olardı. Doğrusu maddi durumum elə də yaxşı deyildi deyə özələ gedə bilməmişdim. O vaxt artıb təbib formalaşdı və icbari tibbi sığortanı gətirdi deyə qəbulda 30-40 dəq dayanıb sıra götürməli idik. Sıra mənə çatanda komp dondu və əlavə 15-20 dəq də gözləməli oldum. Həm gülməli, həm də əsəb oynadan bir şey idi. Nəysə, həkimə sıranı götürüb bir saata yaxın gözlədim, daha sonra məni qan analizi üçün zirzəmiyə göndərdi. Orada məni həyatdan utandıran hadisə oldu.

Qan analizi götürən qadın 60-70 yaş arasında olardı. Onun böyüyü məndən pul istədi amma cibimdə 3-cə manat var idi. Uzadıb ona verdim. Qangötürmə otağıma keçməyimi istədi. Həmin yaşlı qadın barmağımı deşib pipetka ilə qanı götürdü. Amma pipetkanın rezin lampası yox idi deyə bir ucunu ağzına alıb qanı özü yuxarı çəkməli oldu. Səbəbini bilmirəm, amma mənə çox pis təsir etdi. Qadın çox məsum və böyüyünün sözlərini dinləyib cavab verməyən biri idi. O gün iş yerində minimal tələblərdən məhrum küncə sıxışdırılmış yaşlı bir qadın gördüm. Doğrusu cibimdə əlavə pulun olmamasına görə ayrıca utandım, çünki böyüyü pulu öz cibinə basdı.

O hadisədən sonra artıq həkimə qayıdıb təsdiqləyən kağızı vermək gözümdə olmadı, bir başa evə getmək istədim amma edə bilmədim. Gördüyümü unutmaq üçün axşama kimi küçədə avaralandım, amma görünür indiyə kimi unuda bilmədim.

yazarların başına gələn maraqlı hadisələr

Hadisə gülməli deyil, daha çox ağlamalıdır. Demək ölkə xaricində konfransa gedirəm, elmi rəhbərim mənə maddi xərclər üçün yuxarı threshold qoymayıb deyə qatara birinci klass bilet aldım (özüm ödəmirəm axı). Burada internet, telefonu zaryadkaya qoymaq üçün yer, masa filan daxildir. Sevinə-sevinə qatara oturdum ki, eyni stol arxasında qonşularım balaca uşaqlı hindistanlı ailə çıxdı. Bütün vaqonda sakitlik hökm sürdüyü zaman bu uşaq anqırır. Güc-bəla ilə ona dözmək üçün telefonu götürdüm ki, zaryadkası yoxdur. Adapteri çıxarıb rozetkaya saldım ki rozetka işləmədi. indi üz-üzə oturub bir birimizə zillənmişik. Bütün bunlar azmış kimi ailə ümumi çips çıxarıb çav çuf çeynəyirlər. Hər şey gözümdən gəldi.

kürk mantolu madonna

Sabahattin Alinin həyatının bir hissəsini təsvir edən əsər. Yazıçı Berlində oxuyarkən Fraulein Puder ilə həqiqətən tanış olur və sevir, dövlət təqaüdü bitdikdən sonra yazıçı ona Türkiyəyə gəlməyi təklif etsə də Puder imtina edir. Əsər noyabr 1940 və fevral 1941-ci ildə yazılıb. Puderin yəhudi əsilli olması onun lagerə əsir düşməsini təsdiqləyir. Əsərin sonu acı hekayə ilə bitsə də real həyatda sonluq daha acınacaqlıdır - Sabahattin Ali Mariaya nə olduğunu heç vaxt öyrənmir. Bəzi mənbələrdə onun Qara dəniz sahillərində Struma faciəsi (bax: struma gəmisi)

atalar və oğullar

Turgenevin məncə ən tanınmış əsərlərindən biridir. Qəribədir ki, əsər ata ilə oğul arasındakı münasibətdən danışsa da, məni daha çox Bazarov ilə Odintsova arasında baş verənlər maraqlandırdı. Odintsova cavan dul xanımdır, Bazarov isə xanımlara ikinci sort baxan ali təhsilli qaqaş, amma niyəsə Odintsovaya elə yanaşa bilmir. Odintsova da öz növbəsində Bazarova qarşı laqeyd olmur. Əsərdə iki rigid xarakterli qəhrəman arasında hisslərin bir-birini açıqlanması və "sabun operasını" çıxsaq, Bazarovun ölüm ayağında olması Odintsovanın mənə görə insafsız tərəfini üzə çıxarır. ilk növbədə Odintsovanın Arkadiyi də düşünməsi qəribə gəldi. Özünə qapanmış Bazarov kimi birinin ölərkən valideynlərini deyil məhz Odintsovanı görmək istəyi əslində oxucuya çox toxunur. Amma Odintsovanın soyuq laqeydliyi bütün romantikanın içinə zibil qoyur. Qadın qaqaşa bir söz belə demir, sadəcə çıxıb gedir. Qaqaş bütün əsər boyu ilk dəfə sevgi etirafı edir, qarşılığında isə cavab belə almır. Odintsova qaqaşın ölümündən 3 ay sonra varlı kişi ilə ailə qurur.
Məncə Bazarov sevgiyə inanmamağında haqlı idi, görünür ölüm qorxusu onu duyğulandırdı, heç olmasa yerindəcə keçindiyinə görə peşmanlıq çəkməyə imkanı olmadı.
Bu mətndə 6 dəfə Bazarov, 9 dəfə Odintsova adları işlənib, gender bərabərliyi pozulub. Amma nə edək, Azərbaycan dilində cinsiyyət göstərən şəxs əvəzlikləri yoxdur ki s/he ilə keçinim.

böyümək

Uşaqlıqda həddən çox arzuladığın, amma illər keçdikdən sonra bir p*x olmadığını anladığın o bioloji proses. Prefrontal korteksin inkişafının bitməsi ilə həyat al-əlvan görünmür, çox sərt hiss olunan çarəsiz biveclik formalaşır. Bir tərəfdən həyatda baş verən çətinliklərin artıq səni o qədər kədərləndirmədiyinə görə azca sevinirsən, digər tərəfdən rəngarəngliyin pozitiv və neqativ mənşəli (fərq etməz) emosiyalarda olduğunu başa düşürsən. Böyüdüyünü itirdiyin insanlar, artıq uşaq olmadığına görə "özünə və qarşındakına hörmət" əlaməti olaraq uzaqlaşdığın tanışlar, birlikdə oynadığınız oyunlarda tərk edilmiş akkauntlara filan baxıb keçmişi yada salıb qəm-qüssədə boğulursan.