sözaltı etiraf

Hardasa 1 il az qalır ki tamam olsun... sənin üçün çox darıxıram. Sən mənim bu yox olmuş, mənasını itirmiş həyatımın bir ümid yeri oldun. sən varsan deyə, hər şeyi dəyişdirməyə hazır idim. amma bacarmadın qalmağa, cəsarət etmədin qaçdın getdin. Məni yarımçıq qoydun. Bu yarımçıq halımla davam edə bilmirəm yaşamağa. Nə qədər istəsəm də alınmır sənsiz. Həyatımda heç kimə qarşı bu qədər ayaq altına atmamışdım özümü. Niyə bilirsən? mən əminəm ki, bir daha heç vaxt bu cür güclü hisslərim olmayacaq. Bir daha heç kiminlə belə bir münasibət alınmayacaq. Səninlə davam edə bilmək üçün nələr verməzdim. niyə məni belə çarəsizliyin içinə atdın?? Mən bundan sonra necə yaşaya biləcəyəm? Fikirləşdin ki alışaram zamanla. Amma vaxt keçdikcə alışmaq bir yana, həyatdan daha da soyuyuram. özümə baxmıram, aynaya baxmıram, heç nə məni sevindirmir... səndən başqa heç kimi, heç nəyi istəmirəm. Sən olmayacaqsansa, yaşamaq da istəmirəm. hələ də bir gün gələcəyinə dair içimdə bir ümid saxlayıram. o məni bu halda qoymaz, mütləq gələr deyirəm bir gün... bir gün bir yerdə olmaq ehtimalı 1% də olsa var. O 1%'dən möhkəm-möhkəm yapışmışam hələ ki. Sən mənim həyatdakı sonuncu ümidimsən.

biz bu yoldan dönər alsaq namus bizə ar olsun

Oxuyanda güldürsə də, Yadıma uzun müddət əvvəl yaşadığım çox əsəb korlayan bir hadisəni salmış şüar.

2017-ci il idi, uzaq bir şəhərə köçməyə hazırlaşırdıq həyat yoldaşım ilə. Köçəcəyimiz şəhərdə tanıdığımız heç kim yox idi. üçüncü mərtəbəyə ağır əşyalar qaldırmalıydıq və bilmirdik necə edək. birdən ağlıma köçəcəyimiz evlə üzbəüz türk dönərçi gəldi. 1 ay əvvəl evi tutmağa gedəndə ordan dönər almış, dükanın sahibləriylə tanış olmuşduq. nəysə telefonlarını internetdən tapdım zəng elədim bunlara. dedim ödəniş qarşılığında 2-3 ağır əşyanı qaldırmağa bizə kömək eləyə biləcək birilərini tanıyırlarmı, belə bir adam təşkil eləyə bilərlərmi. nəsə bu telefonda bir yas qurdu bir ağladı ki bəs təzəlikcə bu özü də köçübmüş, heç kim kömək eləməyibmiş, şəhərdə heç kimi tanımırmış və sair və ilaxır... nəysə təşəkkür elədim qoydum telefonu üstünə. Söhbəti yox, borclu deyil mənə kömək eləməyə... bura kimi hər şey normal.

Köçmək günü gəldi çatdı, yük maşınını qapıda saxladıq, əşyaları endirib daşımağa başladıq yoldaşımla. Üzbəüzdəki dönərçi və yanında 4-5 türk kişi siqaret yandırıb çəkə-çəkə bizi izləyirdi, əziyyətimizdən qəribə bir zövq ala-ala. Bəziləri hətta təzə evi neçəyə tutduğumuz, hardan gəldiyimiz, niyə bura köçdüyümüz haqqında maraqlandılar o soxasoxda. Amma bir kişi belə bəlkə kömək lazımdı demədi. Milliyyətcə alman olan yoldaşımın "qürur duyduğun, təriflədiyin millətivin nümayəndələrini də gördük" deməsi hamısından pis təsir elədi. Bütün əşyaları yuxarı daşıyandan sonra küçədən keçən bir almandan yardım istədik, paltaryuyan maşını qaldırmağa kömək elədi. Yük maşınını park eləməyə gedəndə dönərçi mənə baxıb gülə-gülə dedi, "nolduuu daşıyıb qurtardız?" Cavab vermədim, çıxdım getdim. Kömək eləməməsi bir yana, səbəbsiz yerə belə məzələnməsi çox yer elədi. O gün bu gündü, qapımızın ağzında olsa da, şəhərin ən məşhur dönərçisi olsa da, bir dəfə adamdan nə dönər almışam nə də aldırmışam.
Tak çto, bu şüarı layiqincə daşımağa davam eləyirəm.

sözaltı günlük

20 yanvar...
bu gün əlbəttə azərbaycanda doğulan hər kəs üçün olduqca ağır, faciəvi bir gündür. mənim üçünsə 20 yanvarın mənası çox daha ağırdır. həyatımın müxtəlif dövrlərində tanıdığım və məndə hələ də çox dərin izləri olan, doğum günləri 20 yanvara təsadüf edən 3 insan... bu gün onlardan danışmaq istəyirəm.
Birincisi mənim orta məktəbdən tanıdığım bir məhlə uşağıydı. məktəb bitəndən illər sonra odnoklassnikdə gördüm onu. danışmağa başladıq. Vaxt keçdikcə aramızda ciddi bir münasibət yarandı. onu elə də sevmirdim, qısqanclığı bəzən məni boğurdu... amma o məni çox sevirdi. bəlkə də həyatındakı hər şeydən çox. Onun bu sevgisi qarşısında mən özümü dünyanın ən xoşbəxt insanı kimi hiss edərdim. Bəzən bu ağır xasiyyəti məni çox əzsə də, rahat idim... özünü mənə sevdirmişdi. ad günü yaxınlaşırdı, ona nə hədiyyə alacağam deyə baş sındırırdım... yadıma gəlir ki, yastığı narahat idi deyə ona ortopedik yastıq almağa qərar vermişdim. ad günündən bir neçə gün əvvəl birdən-birə yoxa çıxdı. yazdığım heç nəyə cavab vermədi. Yüzlərlə dəfə zəng etdim. Bir neçə gün sonra açdı telefonu, soyuq şəkildə hər şeyin bitdiyini, bizdən heç nə olmayacağını dedi. Səbəbini nə qədər öyrənmək istədimsə də, bu səbəb mənimlə məzara gedəcək dedi...
aylarla yas tutdum, aylarla hər şeyi sorğuladım, aylarla böyüdüyüm ailəni, kasıblığımı, yaşadığım çevrəni və s. günahlandırdım (ailəsi məni eşidib razı olmaya bilərdi). amma indi başa düşürəm ki, digər faktorların bir əhəmiyyəti yoxmuş, hər şey insanın özündə bitir. istəyirsə həqiqətən, qarşısında heç kim dura bilməz.
Bir neçə ay sonra bir gecə zəng etdi. çox içmişdi, ağlayırdı. çox peşman olduğunu dedi, onu bağışlamağımı istədi. ona bir söz verməyimi, mütləq xoşbəxt olmağımı istədi... yoxsa bu dərdə dözməyib intihar edəcəkmiş. nifrət etsəm də, o an onun həqiqətən özünə qəsd edəcəyindən qorxub onu bağışladığımı dedim. amma əslində bu günə kimi onu bağışlamamışam... intiqamımı da aldım uzun illər sonra. Bu da başqa entrynin mövzusu olsun. hələ də aradabir danışarıq, hətta indiki ailəmə qonaq da gəlib. Amma hələ də o zamanlar məndən nədən ayrıldığını mənə deməyib.

20 yanvarın ikinci nümayəndəsi, nə zaman yadıma düşsə ürəyim ağrıyan, çox özünəməxsus bir insan idi. onunla işlədiyim onkoloji klinikada tanış olmuşduq. 4 bacının sonradan doğulmuş yeganə qardaşlarıydı. Çox gənc yaşda onkoloji xəstəliyə tutulmuş və illərlə müalicə görmüşdü. Mənimlə tanış olan dövrdə isə, bu xəstəliyin residivi (təkrar başlaması) ilə müraciət eləmişdi. Olduqca kaprizli, özündən razı təsir bağışlayırdı. Müalicəsini mən aparmağa başladım. Getdikcə aramızda çox güclü bir dostluq yarandı. Telefonlaşmalar, mesajlaşmalar və s... onun ümidinin kəsilməməsi üçün əlimdən gələni edirdim və o da heç kimdə görmədiyim bir cəsarətlə mübarizə aparırdı. 20 yaşındaydı...
residiv müalicəsi bitdikdən bir neçə ay sonra yoxlanışa gəldi və məlum oldu ki, müalicə işə yaramayıb. onun da, mənim də dünyamız başımıza uçmuşdu. Mübarizə davam etməliydi, buna belə təslim olmaq olmazdı... sonunda almaniyaya gedib transplantasiya olmasını qərarlaşdırdıq. Ailəsinin imkanları yaxşıydı, təcili bir şəkildə sənədlər düzəldildi və o almaniyaya getdi, uyğun donor tapıldı və transplantasiya olundu... mənimlə skype ilə danışırdıq tez-tez. Almaniyada çox xoşbəxt olduğunu deyirdi, müalicə də işə yaramışdı... mənə çoxlu breloklar almışdı gələndə bakıya özüylə gətirəcəkdi.
amma çox tez sevinmişik sən demə....
bir gün zəng etdi, o günədək edilən müalicələrin əlavə təsiri olaraq indi də sümüyün bədxassəli şişi əmələ gəlmişdi (ilk onkoloji xəstəliyi tamamən sağaldığı halda). Həkimlər vaxt itirmədən kimyaterapiya və radioterapiyaya başlamışdı. ağrıları vardı yenə, kefsiz idi. Mənə bu da keçəcək dedi, narahat olma dedi... amma hiss etdim. ilk dəfə o an hiss etdim, yorulmuşdu...
bu son danışığımız oldu...

20 yanvarın üçüncü və mənim başıma gələn ən böyük fəlakəti haqqında növbəti səfərdə.. gücüm qalmadı bugünlük bu qədər günlük.

sözaltı günlük

Əvvəllər çox həvəslə yazardım.. indi günlərdir buraya yazmaq üçün özümü məcbur edirəm günlük. bilirsən, bir vaxt gəlir, görürsən ki istər yaz, istər danış, istər çıx dağın başına ula, özünü öldür, xeyri yoxdur. Bunların heç biri ürəyindəki yükü azaltmır. əksinə, daha da artırır və bir gün altında əzilirsən. danışmağa da yazmağa da gücün qalmır. Hazırda o yerdəyəm...
bu həyatın mənə öyrətdiyi ən vacib şeyi buraya yazmaq istəyirəm ki, bəlkə buranı oxuyanlar sırğa edib qulaqlarından asarlar. həyatda nəyə "əsla etmərəm", "bu biabırçılıqdır", "bu əxlaqsızlıqdır", "bu yolverilməzdir" kimi böyük-böyük sözlər işlədirsənsə, mütləq bunlar bir gün sənin öz başına gəlir və sən o hekayədəki biabırçı, əxlaqsız, yolverilməz işlər görən, qaranlıq tərəf olaraq çıxış edirsən. o zaman onları da anlamağa başlayırsan. Əslində nələr yaşadıqlarını, bunları hansı motivasiya ilə etdiklərini görürsən... ona görə də məsləhətim, kimsəni amma heç kimsəni, hətta ən cındır adamı belə qınama, əziz oxucu. Böyük-böyük danışma... gec ya da tez mütləq başına gələcək.
niyə belə bir giriş etdiyimi soruşsan günlük, aprel ayından bəri yenə əsla etmərəm dediyim şeylərin baş rolundayam. bu yaşadıqlarımı buraya yazmayacağam amma məni belə məhv edən heç nə olmamışdı. Hər dəfə bitdi daha sakitlik olacaq deyirəm, bu səfər çox daha gözlənilməyən şeylər gəlir başıma. ilk dəfə deyil bu başıma gəlir ki, heç nə artıq mənim iradəmdən asılı deyil və əlimdən gələn hər şeyi etdim... amma ilk dəfə bu qədər ağrıdır məni bu. məni çürütdü, ciddi-ciddi içəridən çürüdüyümü, gündən-günə bir az daha öldüyümü hiss edirəm. ancaq nəfəs alıb-verməkdir bu, yaşamaq deyil. Artıq yaşamaq da istəmirəm. bunun adı yaşamaq deyil. özümü bir qaranlığın içinə atdım, ordan çıxmağım mümkündür amma ümid ulduzlar qədər uzaqdır. həyata qarşı çox böyük nifrətim var. Amma daha ona qarşı mübarizə aparmayacağam. Bəlkə savaşmağı dayandırsam o da məni yaxında rahat buraxar günlük... çox yaşamayacağımı hiss edirəm.