succession

intro musiqisini bəyənib izləməyə başladığım, *hbo*-nun ən yaxşı işləri arasında indidən özünə yer etmiş serial. 2-ci sezonun final bölümü olan 'this is not for tears' imdb-də 9.8 reytinq alıb və indiyə kimi baxdığınız ən yaxşı serial finallarını unutdura biləcək bir finaldır.

media maqnatı olan roy ailəsində ailənin başçısı logan royun işləri buraxma qərarının ardından uşaqlardan kimin əsas rola gələcəyi sualı yaranır. uşaqların heç-birinin də bu rola düz-əməlli hazır olmadığını nəzərə alsaq, ortaya dadından doyulmayan bir dram-komediya çıxır. not to mention, dark comedy sevirsinizsə serialı bəyənəcəyiniz ehtimalı çox yuxarıdır. gözəl tərəflərdən biri də hər hansısa xarakteri tam olaraq bəyənib özününküləşdirməyin çətin olmasıdır. hamısının müxtəlif problemləri var və 'good guy'-ı tapmağınız biraz vaxt alacaq.

ümumilikdə serialda istifadə olunan musiqilər, aktyor heyəti, skriptlər hamısı mükəmmələ yaxın bir səviyyədədir. 1-ci və 2-ci sezonu hər biri 10 epizoddan ibarət olan və hazırda davam edən 3-cü sezonun 6-cı bölümü an etibarıyla bugün yayımlanacaq bu golden globe, emmy mükafatlarına sahib seriala bir göz atmağınız şiddətlə tövsiyə olunur.

yazarların sərxoşkən elədiyi umbaylıqlar

rayonda istirahət mərkəzlərinin birində * ad çəkmirəm reklam olar dost - tanışlarla içdikdən sonra musiqi qoşub oynamaq.

bəli, ilk baxışda adi hal kimi görünsə də, daha sonradan ayıq başla çəkilən videolara baxarkən heyvagülünə afrika yerlilərinin yağış rəqsini etdiyimizi və ətrafdakı insanların da işini gücünü atıb, bu zuluların rəqslərini necə icra etdiklərinə maraqla tamaşa etməsini asanlıqla görmək olur.
nə qədər qozuma kimi desən də, adam baxanda bir damcı utanır. amma yaxşıdır ki, arada bu kimi hallarda sosial çevrəmizin və özümüzün özümüzə təyin etdiyi dəyər şkalasının bir pox olmadığının fərqinə varırsan.

so moral of this entry: arada sərxoş olub atılıb-düşün.

within

amerikan-fransız duo *daft punk*-ın 2013-cü ildə yayımladıqları *random access memories* albomundan, mənə görə, *touch* ilə birlikdə ən underrated olan parçasıdır.

albomun özü başlı-başlına bir monumentdir. daft-punk o biri dövlətdən olanların təbirincə desək ‘hiç bir masrafdan kaçınmamış’ və ortaya orkestral səslərin, əjdaha vokalistlərin, valehedici liriklərin daxil olduğu bir əsər çıxardıb. ancaq bugün mövzumuz bu deyil -*. keçək bir *get lucky* qədər önə çıxmayan within-ə.

albomdan 4-cü parça olan within, daft punk-ın chilly gonzales ilə birgə işindən doğulub. piano girişləri başlayan və aşağı tempoda davam edən musiqi, yüngül caz ritmləri ilə robotik ruhun mükəmməl sintezi nəticəsində, dadından doyulmayan bir ahəng yaradır. musiqi özünə nəzər yetirməyinə, daxilində baş verənlərlə ətrafın arasındakı fərqə baxmağa vadar edir adamı. bəlkə, həqiqətən də, özünüdərketmənin insan irqinin hazırki dövrə gəlib çıxdığı yolda bir səhv olduğunu düşündürür. bəzən varlığının nə qədər əzab verdiyini, gətirdiyi ağırlıqları necə ört-basdır etməyə çalışdığını xatırladır.

there are so many things that i don’t understand,
there’s a world within me that i cannot explain.

(youtube: )

the silence of the lambs

hannibal lecter obrazı üçün *al pacino*, *sean connery*, *robert de niro* və s. düşünülsə də, sonda obraz üçün anthony hopkins seçilib və nə yaxşı da seçilib. zira bütün film boyu sadəcə 16 dəqiqəyə yaxın bir müddətdə ekranda görünən hopkins hocam, həmin il ən yaxşı kişi aktyor nominasiyasında oskarı qazanır və həqiqətən də performansıyla cinsinin nadir örnəklərindən olduğunu bir daha sübut edir.

ümumiyyətlə, film 1991-ci ildə 5 ən güclü nominasiya üzrə oskara layiq görülür və tarixdə bu uğuru əldə edən 3-cü film olur. * digərləri it happened one night, one flew over the cuckoo's nest

social anxiety

evdən qulaqcıqsız çıxmamağımın səbəbidir. özü də iki dənə olmalıdır. hər halda, ehtiyat təkər olmadan yola çıxmaq sizin qeyri-peşəkarlığınızdan xəbər verir.

əvvəllər həqiqətən durum bu qədər vahiməliydi. son bir neçə ildə sanki aradan qaldırmışam, böyük miqdarda. ancaq qulaqcıqsız insanların arasına dalmaq bəzən hələ də sıxıntı gətirir. qulağımda olmasa belə, üzərimdə hər zaman olması rahatladıcıdır.

(bax: tarixin ən böyük icadı)

enjoy the silence

planetdə geridə qoyduğum hər növbəti dəqiqəylə bərabər doğmalaşan, yaxınlaşan bir *depeche mode* klassikidir.
uşaq vaxtı danışmaq istəyirdik, qulaq asmırdılar. indi də qulaq asmağa adam tapılır, ancaq danışmaq istəyən o uşaq tapılmır. elə bil vaxt keçdikcə ünsiyyət tələbatım əriyib yox olur. dindirib-danışdıran olmasa heç ağzımı açmağa belə həvəs olmur. bəlkə də bu ətrafımdakı insanlarla da bağlıdı. amma əsas məsələ mənim bununla razı olmağım və barışmağımdır. nəyə görəsə bu, qorxudur məni.
sosiallaşıb həyatda qalmağa çalışan atalarımızı başa düşdüm, ancaq bu tərz mənlik deyil deyəsən. bəlkə də gələcəkdə bu fikirlərimi xatırlayıb gülüb istehza edə bilərəm. amma hələki əldə olan budur və sanki uzun müddət də belə davam edəcək.
hər nəysə, onsuz da out of context getmiş bu entrini dave gahanın adından elə burdaca təntənəli şəkildə sonlandırıram.
all I ever wanted
all I ever needed
is here in my arms
words are very unnecessary
they can only do harm

(youtube: )

waxahatchee

son albomu *saint cloud* ilə həyatda qalma səbəblərimi* boşuna yaşamırıq ki bu həyatı, jennifer artıran ifaçı, söz yazarıdır. adı keçən albomdakı mahnıları tam yazlıq, insanın içini rahatladan, marafon qaçmağa impulslayan, ona-buna dinlətdirib paylaşma coşğusu yaradan* xoşlarına gəlməsə əlaqələri kəsin :d mahnılardır. uzun sözün qısası, 2020-nin indie janrında ən yaxşı albomlarından olduğu dəqiqdir.

aldığım kəşfiyyat məlumatlarına görə sayca 5-ci albomu olur. öz adı katie crutchfield-dir. waxahatchee* hər dəfə səhv yazacam deyə hecalayıram böyüdüyü kiçik town-un adıdır, özünə ad kimi götürüb. how cute?

bundan belə nəzərimdəsən, ey alabama gözəli. yaşa, yarat!

(youtube: )

lady bird

"it was given by myself to myself". leydi bird adının hardan gəldiyini belə izah edir.

çox insanın bəyənə biləcəyi film olmaya bilər. sacramento kimi kiçik şəhərdə doğulub böyüyən və bundan xoşu gəlməyən yeniyətmə leydi birdin həyatının bu mərhələsindəki hadisələr ekranda görünür. filmə yazarı və ssenaristi greta gerwigin avtobiaqrafiyası kimi də baxmaq olar. sacramentoda böyümək, katolik məktəbinə getmək, new-yorka gedərək high school-a davam etmək və s.

hər nəysə. yenə başından sonuna kimi filmi üzümdə kiçik bir təbəssümlə izlədim. yeniyətməlik dövrü insan həyatının ən qəribə dövrüdür. gələcək həyatın aşağı-yuxarı bu dövrdə formalaşır. ilk eksperimentlərini yaşayırsan. özünü həyatda harasa pərçimləməyə çalışırsan. bu dövr həyata qarşı həm ən etinasız, həm də çox həssas olduğun bir dövrdür. universitetə hazırlıq, dərslər, böyüklər tərəfindən üzərinə qoyulan məsuliyyətlər, yar-yarımçıq münasibətlərin
fonunda əylənə bilən, bəzən kədərli, bəzən xoşbəxt, bəzən özündən, bəzən ətrafından nifrət edən, ona buna yerli yersiz küsən bu varlıq 3-4 il ərzində həyatına beləcə davam edir.

beləcə, bu varlığı mənə xatırladan hər bir filmi də əvvəlindən axırına kimi həmin xoş təbəssümlə izləyəcəm.

(bax: dazed and confused)

creep

həmçinin, qrup üzvlərinin ən sevmədikləri musiqiləri siyahısına daxil olmağı ilə də bilinir.
səbəbi isə mahnının populyarlığından dolayı konsertlərdə kütlə tərəfindən həmişə istənilməsi və qrup üzvlərinin artıq ifa etməkdən bezmələridir. daha sonralar yeni fərqli tərzlər yoxlayan qrup üçün də hər dəfə debüt albomlarına daxil olan single-i tələb edən dinləyicilərini görmək sıxılmaqları üçün yetərli səbəb ola bilər, hardasa.-*

kiçik bir maraqlı fakt da, qrupun gitaristi *john greenwood* elə mahnının ilk recording dövründə də musiqini çox banal hesab edib və nəticədə, ortada eşidilən o sərt gitara tonlarını əlavə etmişdir.