sevginin tibbi izahı

Tibbə görə sevgi mürəkkəb biokimyəvi prosesdir. ilk etabda böyrəküstü vəzlər adrenalin və kortizol ifraz etməyə başlayır. Adrenalin "o" şəxsi görəndə ürək döyüntülərinin artmasına, qan dövranının sürətlənməsinə səbəb olur. Kortizol isə qlükoza istehsalını artırır və, beləliklə, orqanizmə çoxlu enerji verir. Nəticədə hələ gözəl günlərini yaşamaqda olan bəndəmizin yuxusu və iştahı itir. Hətta yağları parçalanır deyə arıqlayır. Beyində istehsal olunan feniletilamin (C6H5C2H5N2H) yüngül sərxoşluq hissi yaradır. Eyforiya isə dopamin və seratonindən əmələ gəlir.
Tomoqrafiyanın köməyilə sevən insanın beyninə baxanda müəyyən nahiyələr yüksək aktivlik göstərir. Həmin nahiyələr həmçinin alkoqol və narkotik asılılığında əsas rol oynayır; sevgi kokain və metamfetamin kimi narkotiklərlə eyni təsirə malikdir. Rasional düşüncəyə cavabdeh olan nahiyənin aktivliyində isə azalma müşahidə olunur.
Sevginin simptomları: eyforiya, iştahın itməsi, yuxusuzluqdur. Bir digər simptomu isə "tuneləbənzər görmə"dir. Bu zaman sevən insan yalnız bir obyektə fokuslanır. Bu duyğular insanı əhatə edərək onu günlük həyat ritmindən belə çıxara bilər. Əgər sevgi illərlə davam etsəydi, bizim orqanizmimiz bu gərginliyə tab gətirə bilməzdi.
Ən pis hal isə sevginin qarşılıqsız olmasıdır. Qarşılıqsız sevgi alkoqol və ya narkotik asılılıqdan kəsilmə sindromu kimi rol oynayır. O, insanı yuxudan və iştahdan məhrum edir. Hətta buna görə sevən insan depressiyaya girə bilər.
Sevdiyimiz insanın şəklinə baxmaq fiziki ağrını 40%-ə qədər azaldır. Onun əlini tutmaq isə həm gərginliyimizi, həm fiziki ağrımızı azaldır.
Sevgi seratonini o dərəcədə artırır ki, sevən insan sinir pozuntusu olan bir xəstəylə bərabər səviyyəyə gəlir. Tərk edildikdə fiziki acı da çəkir.

valideynlərin yetişdirdiyi bitkilər

Mən azərbaycanlı valideynlərin -gördüklərimə əsasən azərbaycan deyirəm- uşaqlarını bitki kimi gördüklərini düşünməyə başlamışam. hansı ki, ilin müəyyən fəsillərində yetişir, məhsul verir. qidamızı verirlər, geyindirirlər, məhv olmayaq deyə, əsl bitki kimi, bitkilərə də işıq, su, yaxşı yetişsin deyə bir az da gübrə versələr, bəsdi. başqa heç nəyə ehtiyacı yoxdu, uşağın maraqları da nəzərə alınmır, kim bir bitkinin əlavə istəklərini nəzərə alar ki? tək düşündükləri təhsildi, uşaq təhsilli olsa, bütün hər şey həll olur. uşağın təhsildən başqa marağı olmamalıdı. təhsilini tamamlayıb, işə də girib, məhsul hazırdır. uşaq istəklərinə baxılmaqsızın bütün qanunlara tabe olmalıdı və gələcəyin parlaq bitkilərinə çevrilməlidi. elə ona görə yurdumun xiyarı, pomidoru azalmır.

sözaltı günlük

gördüm, burada yazarlar bir şeylər yazır, "birini də mən yazım", dedim.
qısa yazacağam; bu il girəndən şokdan ayılmamışam. hər dəfə, "bundan daha pis nə ola bilər ki?" sualımın cavabını məni günlərlə yuxusuz, ac buraxacaq, sinəmin ortasında bir ağrıya səbəb olacaq hadisələr verib. hələ də təsirindən çıxa bilmədiyim bu hadisələrin düşündükcə karma olduğu nəticəsinə vardım. keçmişimin qarşıma bu formada çıxması özümə nifrət oyandırdı. bu haqda yazmaq bir yana, düşünmək belə sinəmi qılınclayır. hətta hal-hazırda belə bir karma içində olduğumu hiss edirəm; sanki tarix təkərrür edir, lakin bu səfər rollar fərqlidir. əvvəl yaxşı idinsə, indi bu hekayənin pis personajı sənsən, ya da tam əksi... nəysə, siz anladınız.
bir müddət insanlarla ünsiyyətimi azaltmaq qərarına gəldim. qura bilmədiyim ünsiyyətimi.
ah, bunu yazarkən belə əsəb və stres keçirirəm. il bitməyib, amma bütün bunların bitməsi diləyilə.
p.s. bu günlükdən daha çox aylıq oldu kimi * :3