bakı dövlət universiteti

yazmağa çox şey var. bəlkə də təkcə BDU-da oxuduğum üçün və başqa unilərin ab havasını bilmədiyim üçün biraz pisləyə bilərəm buranı. elə girişdən başlayaq.siz cc,999,zz,003 falan nömrəli maşınları görmək istəsəz,mütləq bdunun qabağına gedin.maşınlar da rr,mersedes və BMW. bu ayrı mövzudur, nəysə. əsas girişdən girdik, qapıda bir iki düşovka mühafizə var. ordan keçəndən sonra uzun bir yol hansı ki,korpuslar sənin sağında qalır. kampus deyilən bir şeydən söhbət belə gedə bilməz. ağaclı uzun sıxıcı yol. içəri tam bir məktəb kimidir.auditotiyalar isə lap qədimi xatırladır. lll korpusun 8,9,10cu mərtəbələrində demək olar ki təhsildən söhbət belə gedə bilməz müəllimlər isə qoca,qoca ayrı sözdür bunlar artıq nadir tarixi eksponatdır,nə bilim 90 yaş,79 yaş,86 yaş və s.tədris prosesi isə bərbad səviyyədə.bufetdə 10qəpiyə verilən çaydan,yoxsa 5 manata verilən çizkekdən danışım?orada əgər tanşşın varsa sən 1.0 öndəsən.yox əgər haqsızlığa dözməyən və sadə adamsansa batdın deməli,heç gəlmə buralara.o ki qaldı lll dərəcəli avara ixtusaslara,oraları heç düşünmə.bura uzun sözün qısası,adı olan özü olmayan bir cəmiyyətdir.hansı ki çirkabla dolu olan bir yer

insanları tanımaq

Dünyanın ən çətin və yorucu işidir.adi iş yerində,universitetdə,məktəbdə günlərlə,aylarla,hətta illərlə birgə olduğun insanları tanımaq çox çətin bir şeydir.biri mamauşağıdır,əksəriyyəti yalançı,bir qismi alkoqolik,müəyyəm hissəsi qorxaq,nə bilim bir qrupu paxıl,bir hissəsi isə dalbayov.yəni bunun nə olduğun tutammırsan da konkret.deyirsən hə,bu yaxşı saf uşaqdır,bundan zərər gəlməz.Amma elə hərəkət eləyir ki,adamın gözündən düşür.insanları tanımağın ən rahat yolu isə gözlərə fikir verməkdir.gözlər qəlbin aynasıdır.adam var ki,gözündən şərəfsiz olduğu bilinir.əlqərəz,çox çətin bir şeydi insan tanımaq

ölən biri üçün darıxmaq

Ölən biri üçün darıxmaq,dünyanın ən çarəsiz hissi.düzdür yaşayanlar bilər ancaq
Mən açığı babam üçün darıxıram.iki babam da haqq dünyasındadır artıq.ikisi də yaxşı kişi idilər.ata babam çox saf və kövrək adam idi.bizi şəhərə yola salanda ağlayırdı.o yadımdan çıxmaz heç vaxt.ana babam isə biraz ciddi adam idi.son illər çox bağlandım ona.çox yaxşı insan idi.heyif rəhmətə getdi.bir dəfə yuxuma girdi.ayılan kimi hönkür hönkür ağladım.yaşayarkən,sağ ikən sevdiyinizi etiraf edin,deyin,bir yolla bildirin.mənim babamla cəmi 1 şəklim var o da öləcəyini bildiyim üçün çəkmişəm.əlqərəz həyat etibarsızdır...