yazarların hazırda düşündükləri

Əvvəllər gecə olanda ans-də* ayenes ya da türk kanallarında gedən hər hansı random kinoya kinonun yarısından başlayıb bəh-bəhnən baxırdım. indi kinoya baxmaq üçün birinci imdb-sinə baxıram, sonra girib reviewları oxuyuram, nə bilim kinonun inceleme videosu-zad. Yenə də bir kino seçib baxa bilmirəm. Rafuqun gədəsinə kino bəyəndirə bilmirik. Bu qədər komfort nəsə mənə yaramır, heyif deyildi kanaltürkdə gedən dünyalar savaşı z-yə ortasından baxmaq? O ki gəlib kuxnada kinoya baxanlardan soruşanda ki, nə kinoyudu, onlar sənə qayıdıb deyəndə ki xarici kinoydu, harana bəs eləmirdi bu məlumat?

öpüşüb-görüşmək

bizdə öpüşüb-görüşəndə yanaqdan neçə dəfə öpmək lazımdır sualının vahid bir cavabı yoxdur və məncə günümüz cəmiyyətində bu böyük problemdir. Kişilər bir yanaqdan öpür, amma qadınların yarısı iki yanaqdan öpür, yarısı bir. Öpüşdüyün adamın neçə dəfə öpəcəyini bilməmək adamı böyük stresə salır, bir dəfə öpüb çəkilsən qabağındakını pis vəziyyətdə qoyursan, ikinci öpüş üçün sola tərəf getsən qabağındakı geri çəkilib səni ofsayda sala bilər. Elə vəziyyətdə adam istəyir elə ordaca yer yarılsın içinə girsin. Elə bilirəm qıraqdan kimsə məni göstərib güləcək ki hahahaha təkərə baxın ala. Hətta statistika göstərir ki, gün ərzində 8 min kişi belə vəziyyətlərdə təkərə düşür.....
Belə həll edilməmiş məsələləri həll etmək üçün məncə hər ilin dekabrın 31i prezident aztv-də danışanda belə məsələlərə aydınlıq gətirsin. Hamı bir adam kimi ya iki dəfə öpsün, ya bir dəfə. Bitsin bu cefa.

molla nəsrəddin

yazarın "yad" adlı entrysi(#180653) ciddi-ciddi albert camusun eyniadlı əsərindən ilhamlanaraq yazılıb. Məsələn, Albert camusun əsəri belə başlayır "bu gün anam öldü. Bəlkə də dünən, bilmirəm. Qocalar evindən teleqraf göndərdilər: "ananız öldü, sabah dəfn ediləcək". Bundan başa düşmək olmur, bəlkə də dünən ölüb".
mollanın entrysi isə belə başlayır: "anamın dayısı ölmüşdü bu həftə. bəlkə də keçən həftə idi, bilmirəm. anam yuxudan oyatdı səhər tezdən. "yəhya dayı can üstədi, tez elə gedirik". heç nə başa düşmədim, yuxuluydum. bəlkə də keçən həftə idi".

Maraqlı fakt idi, amma mən hələ də kamu oxumağa başlayanda beynim bunu necə assossasiya elədi onu anlamağa çalışıram. (baxma: sağ ol, məqsəd! Başın hələ işləyir!)

yazarların paylaşmaq istədikləri şeirlər

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil,
bütün iş Tahirle Zühre olabilmekte
yani yürekte.

Meselâ bir barikatta dövüşerek
meselâ kuzey kutbunu keşfe giderken
meselâ denerken damarlarında bir serumu
ölmek ayıp olur mu?

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.

Seversin dünyayı doludizgin
ama o bunun farkında değildir
ayrılmak istemezsin dünyadan
ama o senden ayrılacak
yani sen elmayı seviyorsun diye
elmanın da seni sevmesi şart mı?
Yani Tahiri Zühre sevmeseydi artık
yahut hiç sevmeseydi
Tahir ne kaybederdi Tahirliğinden?

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.

kasıblığın qurdurduğu cümlələr

"Gör özünü necə dartır", "göynən gedir", "qudurub" və s.
məncə, kasıb olmağın gətirdiyi komplekslə birlikdə bəzən insanları yanlış mühakimə edirik. Çox illik Kasıblıq stajım bunu deməyə haqq qazandırır mənə. Məsələn, bayaq liftdə qalxanda 4-5 nəfərlik bir qrup var idi yanımızda və bir-birləri ilə londondakı səyahət xatirələrindən danışırdılar, çox da normal söhbət gedirdi. Amma liftdən düşəndən sonra yanımdakı digər kasıb dostum başladı ironiyayla həmin qrupdakıları lağa qoymağa, guya onlar londonu gəzməklərini demək üçün danışırmışlar. çox loser düşüncədi bilirəm, amma belədi. Ona görə də kasıbların yanında danışığınıza fikir verin. Məsələn belə demək olar: "...uşaqlar, indi burda kasıblar var deyə adını çəkmək istəmirəm, keçən yay bir şəhərə getmişdik e, yadınızda?
- hansı? O içindən temza çayı axmayan?
- hə, bax o"

ağıllı kənd

Deyirlər ki, ağıllı kəndlərə gedənlər uje orada da həyətini hasarlamağa çalışırlar. Fuckat icazə vermirlər. Amma məncə, bir müddət keçəndən sonra yenə qayıdacağıq öz ampulamıza. Çünki insanlarımız qeyrət və ağıllı ev dilemması içərisində qalıblar. Dərdimiz böyükdür. Necə yəni, qonşu məzahir evimizin içinə baxacaq?! Bəs abır, həya, namus, kişilik?! Qazanılmış torpaq, yoxsa itirilmiş qeyrət?!... könül suallarla dolub-boşalır.
Yaxşısı, Ən başdan bu ağıllı kənd layihəsini irəli sürən sadədil bəndəyə demək lazım idi ki, ey sadədil bəndə, kənd ağıllıdı e, ora köçən ağıllı deyil axı.
(baxma: tıbda utanma yok da, bizde var)

borc vermək

Bir də xırda borclar(5-10 man) verəndə, ya da alanda sanki borc verdiyindən xəbərin yoxmuş kimi davranma mərasimi var ki, hər dəfə gülməkdən öldürür məni. Borc verən tərəf içdən-içə gözləyir ki, borcu qaytarılsın, amma ağız açıb pul istəməyi də özünə yaraşdırmır axı, nə də olsa, 5-10 manatın söhbətini eləmək ayıbdı zad. Borcu qaytaranda özünü elə aparır ki, sanki borc institunun varlığından xəbəri yoxdu, pul elə indicə ağdamlılar tərəfindən kəşf olunub və buna hələ deməyiblər.
-akif, buyur brat o gün səndən 5 manat almışdım.
-nə 5 manat qaqa?
-o gün aldım da yemək yeyəndə.
-nə vaxt e, yadıma düşmür. (A few moments later) həəə o 5 manat??? Ala dəlisən sən? Mən də deyirəm nə deyir? Yoxdusa qalsın.