yazarların həyatdan çıxardığı dərslər

səmimiyyət hörməti azaldır.

bu haqqda paraqraflar yaza biləcək ikən bəzi şeyləri özünə belə etiraf edə bilmir insan. qəbullana bilmir.

burada səmimiyyət dedikdə söhbət gülümsəməkdən, xoş sözdən getmir. yaşadıqlarını, başına gələnləri bölüşdüyün, gününün necə keçdiyini danışdığın, dərdini açdığın insanlarla olan münasibətdən gedir söhbət. bir nöqtədən sonra adiləşirsən o insanların gözündə. dəyərsizləşirsən. söz var "gözdən iraq olan könüldən də iraq olar". bunu deyən gözünün içinə qədər yalan deyir. nə qədər uzaqdasansa o qədər əzizsən. nə qədər soyuqsan - o qədər hörmətlisən.

elxan elatlı

Azərbaycandan getməyim dəqiqləşəndə qohum, tanış sağollaşmaq üçün bəziləri qonaq gəldi. Padruqam dərsdən çıxıb birbaş yanıma gəlmişdi. Əlində də elatlının şantaj kitabı. Təzə alınıb, bəlli idi. Qatı açılmamışdı hələ. Mənə verdi kitabı. Dedi boşluq olanda oxuyarsan. Razılaşdım və əvəzində dazainin əsəri olan "insanlığımı yitirirken" ona bağışladım.
Təyyarədə ikən şantajın 80ə yaxın səhifəsini oxudum, sonra körpə uşaqların qulaqları batdığı üçün ağlamaqlarından fikrimi cəmləyə bilmədim. Gələndən sonra da bir də üzünü açmadım kitabın. Çoxumuza məlumdur yazı tərzi bu yazıçımızın.
O zamanlar Birlikdə yaşadığımız yaşlı qohum qadın sıxıldığını, əvvəlki yaşayışı ilə müqayisədə indi günlərinin çox mənasız keçdiyini deyib şikayətlənirdi. Təklif elədim əlimdə olan tək kitab budur, istəyirsən oxu. O kitabın mövzusu qadının marağını elə cəlb etmişdi ki, yeməyə filan çağıranda belə yalandan yemirəm ac deyiləm deyirdi balaca uşaq kimiahsbkj
4gündə bitirdi, və bir həftə boyunca yerli yersiz hər söhbəti o kitabdaki xarakterlərlə əlaqələndirirdi. 60larında olan dul qadın harda görmüşdü bu qədər adrenalin dopamini biryerdə ahsjsh

uşaqlı adamların özünü hər yerdə qabağa soxması

imtahan günlərindən biridir. Qış semestri bitir, iliyimi donduran soyuq var, xəstəlikdən elə bir haldayam ki gözümü yarım açıram. Evimizin yaxınlığındaki dayanacaq orta məktəbin qarşısında olduğu üçün günün müəyyən saatlarında itətök vəhşi uşaqlar və həyasız anaları olur. Mən dayanacağa çatanda da dərs saatının başlamasına yarım saat qalmışdı. Aptektən ağrıkəsici aldım ki bəlkə özümə gələm. Dərmanı içmək üçün dayanacaqdaki al marketə su almağa girəndə iynə atsan kiminsə başına düşəsi idi. Nə isə, getdim suyu götürdüm, gəldim növbədə gözlədim, ayaq üstə durmağa halım yoxdur artıq. Sıra mənə çatanda qadının biri qaça qaça gəlib bir klok kökə, suxarı, çöplü sok kimi şeyləri gətirdi tökdü kassanın üstünə. Belə üzünə çönüb baxanda dünyanın ən haqlı adamı bu imiş kimi "uşaqlarnanam eee, qoy vuruum, tez keçiiim, dərs başdıyacey indi". Məsələ burasındadır ki, dərsə yarım saat var, saat yarım sonra başlayacaq imtahan üçün isə 45dəq avtobus, 43dəq metro, 20dəq piyada yolum var idi.

Əgər allah baba sizi övlad payı ilə "mükafatlandırıbsa" bunun sadəcə sizin üçün xoş olduğunu bilməyinizi istərdim. Hərənin özünə şirin gəlir uşağı. Başqasına yox. Əksinə, çox da inkişaf etməmiş cəmiyyətin minimum mədəniyyətini də sizin tərbiyədən qıt qoyduğunuz uşaqların hərəkətləri qarşısında "uşaqdı da, nə qanır" müdafiəsi yerlə bir edir.
"evləndinsə doğmalısan" mottosu ilə, valideynlik, hətta analıq haqqında heçbir fikri olmayan insanların törəyib tökdüyü uşaqlarla özlərinə hər yerdə üstünlük verilməli olduğu qaydasını çıxaranın üzünə tüpürsünlər.

bitirilə bilməyən kitablar

Dostoyevskinin insancıklar kitabı vardı məndə. Can yayınları idi, incə də birşey idi. Nəsə heç qutarıb axıra çıxa bilmədim onu. Hər dəfə əlimə alıb maksimum on səhifə oxuyub qırağa qoyurdum. Kitabın məzmunu hər zamanki kimi səfil haldaki baş rolumuz və onun qonşuluğunda vurulduğu bir qızın məktublaşmasıdır. Çox canımlı cicimli danışırlar, ətim tökülür. Birdə ki, oğlan çox ölərəm əriyərəm bitərəm havalarındadı, qız da sən deyən ciddiyə almır bunu. Kitab özü Yanımda deyil deyə dəqiq sitat gətirə bilməyəcəm, amma belə bir səhnə güldürmüşdü: qız otağın havalanması üçün səhv etmirəmsə, pərdəni kənara etmişdi. Ən azından bizim baş obrazımız belə düşünür və məktublarından birində qıza bunun üçün təşəkkür edir. Bəs məni düşündüyün üçün etmisənmişmiş, necə də incə bağlamısanmışmış, ona baxanda səni düşünüb gülümsəyirəmmişmiş filan. Qız da mən elə belə elədim, o qədər də dərin məna axtarma deyib, necə deyərlər, "tınlamır" çox. Nəbilm, oğlan qıza hədiyyə almaq üçün özünün ehtiyacı olan pulu ona xərcliyir filan filan işte.
Kitabı oxuduğum müddətdə münasibətlərinə, özəlliklə oğlana cringe olmuşdum. Hardasa 3ilin söhbətidi.

yazarların çəkdikləri pişik şəkilləri

Miss u, idiot.

koru-koruna evlənib törəmək vs tək ölmək

Biraz cəfəng başlıqdı çünki ortada başqa optionlar da var və gözardı edilib. Evlilik oyuncaq deyil ki kor-koranə olsun. Evlənmək qərarı almaq üçün bir insanı hərtərəfli tanımaq lazımdır. Söhbət səni əl üstündə tutması, qıza hədiyyə alması, pişiyim çiçəyim deməsi; sənə ölərəm əriyərəm qutararam goplaması filan deyil. Hamısı müvəqqətidir, və qərar verərkən nəzərə alınmalı axırıncı maddə belə deyil. Təbii ki həyatına yoldaş olacaq insana qəlbində sevgi bəsləməli, ən doğma adamın olaraq görməlisən. Amma yenə də deyirəm, evlilik oyuncaq deyil. Aramızda n qədər uğursuz evliliklərin bədbəxt övladları var. Bunun təkrarlanmaması üçün evlənmək kimi ciddi qərarı verərkən dərindən tanımaq lazımdır.
Onu deyə bilərəm ki vaxt ayırmaq ən önəmli ünsürdür. "Telefonla oynama, üzümə bax!1!!" teması da deyil. Tək məsuliyyətin partnyorla birlikdə addımlamağı öyrənmək olan dönəm hər cütlüyə lazımdır. Var bizim camaatda, "noldu uşaq? Birşey mirşey varmı? Nə vaxt sevindirirsiz bizi?" And olsun ki sevindik dedikləri uşaq bircə il sonra gedib evlərində stəkanda su dağıdanda gözlərinin düşmanı olacaq. Heç olmasa 3il evlilik həyatını sadəcə özləri olaraq yaşamalıdır cütlüklər. "Biz 4ildi sevgiliyik bizə lazm deyil" deyənlər qələtini eləsin ehmalca. Evləndikdən sonra heçbirşey eyni qalmır. Heçnəyə bənzəmir.
Məqsədim kimisə evlilikdən soyutmaq ya da həvəsləndirmək deyil. Prosta yazmaq istədim elə belə.