yazarların hazırda düşündükləri

Saat Gecənin 1i. Çoxdandır yazmıram bura da. Günlük başlığına da yaza bilərdm əslində. Bilmirəm.

Qarışıq gün idi. Retro həyatımızı birtəhər elədi flashback yaşatmaqdan, keçmişi təkrarlamaqdan.
2014ə qayıtdım bu gün.
Hərşeyin axarını dəyişən o vaxta. Hazırladığım çanta, evdəki abu-hava, özümün düşüncələrim. 2014.
illərin törpüləyib, tərbiyə etdiyi yetkin yox, orta məktəbdə oxuyan uşaq vincent.
Bilmirəm əvvəlkilərdə heç bəhs etmişdimmi, narsist sayılacaq xasiyyətdə olub valideynlərim.
Uşağının həyatını yaxşı etmək üçün əlindən gələni edib, bunlar vaxtında mənə olunmamışdı deyə öz verdiklərini qısqanan valideyn olublar. Bir gün onların valideyn borcu olaraq yaratdıqları imkanlarla nəyisə bacaranda "vaxtında mənə imkan versəydilər mən bundan da yaxşısını bacarardım", "sənə filan şeyi eləmişəm niyə qədir bilməzsən?" Kimi fikirlərlə burnundan gətirmə ayini həmişə olub. Bu gün də olur.
Qınayırammı? Yox. Empatiya da qururam. Bu da mənim başımın bəlasıdır. * Küçədəki bomja da yazığım gəlir, empatiya yaratmağa çalışıram. Axmaq. amma onlarla eyni imkanlara sahib bacı qardaşları elə olmayıb uşaqlarına.
Bu gün disiplinliyəm. Ən azından onların qarışdığı mövzularda. Problem də burdadır. Əgər həyatımdaki nəyəsə qarışmırlarsa o disiplini qoruya bilmirəm. Artıq ədalət tərəzim onların gözləridir. Bacarıqlılığım onların təriflədiyi qədərdir. Danışıq qabiliyyətim onların icazə verdiyi qədərdir. Artıq 2ildir onlardan uzaqdayam. Hələ də sırf ürəyimi istədiyi üçün nəyisə edəndə vicdan əzabı çəkirəm. Danışıq tərzimdə yaranan dəyişikliyə görə qınanıram onlar tərəfindən.
Xırda şeylər kimi görünür belə baxanda. Ömrünü bu formada keçirən birisi anlaya bilər yəqin məni.
Mən istəyirəm deyə birşey etməyim mənasızdır. Gərək onlar istəyə. Onlar istəyirsə var bir səbəbi. Mən istəyirəmsə, qələt edirəm.
Artıq öz həyatımı qurmuş sayılıram. Bu da müəyyən yaş həddinə çatdığımı bariz göstərir. Digəl onların təsir dairəsindən çıxa bilmirəm. Keçən günlərdə bir video çıxmışdı rastıma. Qadın öz anasının mənfilərini sıralayırdı. Tək olmadığımı, və göz yumduğum şeylərin nə qədər çox olduğunu öyrəndim. Qadın hər pis cəhət sadaladıqca anası özündən çıxmış bir şəkildə müdaxilə edirdi. "Sevdiyim yeməyi hazırlayanda atamla qardaşım yeməz, xoşlamaz deyə hazırlamağa qoymur heçvaxt". Bu cümləni düşündüm xeyli. Ortancıl uşaq mənəm evdə. Nə məndən böyüyün nə kiçiyin təsirini vermirdilər əsla. Atam da qızı olmasını istəmirmiş onsuz. Mən mamamın uşaq vaxtı qurduğu xəyala görə dünyaya gəlməyə haqq qazanmışam. Onsuz xəyalındakı kimi biri də ola bilmədim.
Onlar kimi valideynlər azalsa nə olar deyə düşünürəm. Yazar hazırda bunu düşünür.

yazarların başına gələn maraqlı hadisələr

Holms kitablarından birini götürüb həyətdə oxumağa getmişdim. Həyətdə ara sıra qarşılaşdığım ağ saç, çal saqqallı, 60-70 yaş aralığında olan qonşumuz da həyətdə idi. Qum hovuzunda oynayan uşaqlara baxırdı. Həmişə üstündə daşıdığı bez çantası da dizlərinin arasında idi. Uzaqdan baş salamı etdikdən sonra keçib skamya yelləncəkdə oturub başladım oxumağa. Arada səhifəni çevirəndə başımı qaldırıb qıraqda olanlara nəzər edirdim. Qışqıran uşaqlar, sahiblərini ora bura dartışdıran balaca əl itləri, küçənin əvvəlindəki məktəbdən dərsdən gələn şagirdlər və.s. hər dəfə fərqli üzlər görürdüm. Bir müddət sonra başımı qaldıranda qocanın da əlində bir kitab gördüm. Vərəqləyirdi. Yazıların içində Nəsə axtarırmış kimi idi.
Fikirimi cəmləyib orda 2 saatdan artıq oturub oxudum. Sonlarına az qalmış kitabı bitirib örtəndə ətrafımda nə o oynayan uşaqlar vardı, nə qoca, nə də şagirdlər. Ara sıra işdən çıxan orta yaşlı insanlar keçib gedirdi.
Durub evə tərəf addımlayanda arxadan orta yaşlı adam səsi eşidildi. Rus dilində "bunu unutmusan" dedi. başqa addım səsi olmadığı üçün mənə səsləndiyini anlayıb döndüm. Əlində bayaqki qocanın oxuduğu kitab var idi. Böyük ehtimal kitabı görüb özünə götürüb, harada oturduğumu görməyib, əlimdəki kitabla o yolda addımladığımı görüb mənimdi sanıb. Çoxsağol deyib götürdüm. indi üstümdə daşıyıram hər düşəndə. Bəlkə qoca ilə rastlaşaram, qaytararam özünə. Mənim üçün maraqlı bir hadisə oldu. çünki özlüyümdə "görəsən oxuduğu nədir?" Deyə düşünürdüm. Və bu sualıma cavab tapmaq üçün kainat fürsət yaratdı.
Sözügedən kitab -*

oreo

Yedikdə Ana südünün miqdarını artırdığına inanılır. * Breastfeeding Sadəcə mifdir.
Süd verən zaman qadın bədənindəki protein səviyyəsi azalaraq şəkər istəyini artırır. Bu səbəblə doğru rasionda bəslənməyən analar qan şəkəri azlığından şikayət edirlər. Oreo kimi ekstra şirin məhsulları yedikdə enerjilərinin yenidən artdığını hiss edərək bunun süd artımına da təsiri olduğunu düşünürlər.
Orqanizmin necə işlədiyini bilən qadınlar isə protein dəstəyi alırlar. Şu gymcilerin kullandığı toz. (baxma: Bizim vaxtımızda belə şey yox idi)

şəkərli diabet

Xəstəlik kimi görməkdənsə həyat tərzi kimi görmək lazımdır. Çünki kökündən həll yolu yoxdur. Çaba göstərib normaya salsan belə, bu azara bir dəfə tutulsan, bədənin yenə him axtaracaq ortaya çıxarmaq üçün. Qanda şəkərin çox olması ilə əmələ gəldiyini hamımız bilirik. Bir də şəkərin aşağı olması versiyası var. Bu daha pisdir deyilənə görə. Bilmrəm ətraflı araşdırıb bəlkə uzun-uzun yazaram.
Genetikasında * ailə böyüklərində şəkər xəstəliyi olan uşaqlar ilk iki yaşlarında şəkərlə tanışmasalar, bu xəstəliyə qapılma ehtimalları daha aşağıdır.

yazarların həyatdan çıxardığı dərslər

səmimiyyət hörməti azaldır.

bu haqqda paraqraflar yaza biləcək ikən bəzi şeyləri özünə belə etiraf edə bilmir insan. qəbullana bilmir.

burada səmimiyyət dedikdə söhbət gülümsəməkdən, xoş sözdən getmir. yaşadıqlarını, başına gələnləri bölüşdüyün, gününün necə keçdiyini danışdığın, dərdini açdığın insanlarla olan münasibətdən gedir söhbət. bir nöqtədən sonra adiləşirsən o insanların gözündə. dəyərsizləşirsən. söz var "gözdən iraq olan könüldən də iraq olar". bunu deyən gözünün içinə qədər yalan deyir. nə qədər uzaqdasansa o qədər əzizsən. nə qədər soyuqsan - o qədər hörmətlisən.

elxan elatlı

Azərbaycandan getməyim dəqiqləşəndə qohum, tanış sağollaşmaq üçün bəziləri qonaq gəldi. Padruqam dərsdən çıxıb birbaş yanıma gəlmişdi. Əlində də elatlının şantaj kitabı. Təzə alınıb, bəlli idi. Qatı açılmamışdı hələ. Mənə verdi kitabı. Dedi boşluq olanda oxuyarsan. Razılaşdım və əvəzində dazainin əsəri olan "insanlığımı yitirirken" ona bağışladım.
Təyyarədə ikən şantajın 80ə yaxın səhifəsini oxudum, sonra körpə uşaqların qulaqları batdığı üçün ağlamaqlarından fikrimi cəmləyə bilmədim. Gələndən sonra da bir də üzünü açmadım kitabın. Çoxumuza məlumdur yazı tərzi bu yazıçımızın.
O zamanlar Birlikdə yaşadığımız yaşlı qohum qadın sıxıldığını, əvvəlki yaşayışı ilə müqayisədə indi günlərinin çox mənasız keçdiyini deyib şikayətlənirdi. Təklif elədim əlimdə olan tək kitab budur, istəyirsən oxu. O kitabın mövzusu qadının marağını elə cəlb etmişdi ki, yeməyə filan çağıranda belə yalandan yemirəm ac deyiləm deyirdi balaca uşaq kimiahsbkj
4gündə bitirdi, və bir həftə boyunca yerli yersiz hər söhbəti o kitabdaki xarakterlərlə əlaqələndirirdi. 60larında olan dul qadın harda görmüşdü bu qədər adrenalin dopamini biryerdə ahsjsh

uşaqlı adamların özünü hər yerdə qabağa soxması

imtahan günlərindən biridir. Qış semestri bitir, iliyimi donduran soyuq var, xəstəlikdən elə bir haldayam ki gözümü yarım açıram. Evimizin yaxınlığındaki dayanacaq orta məktəbin qarşısında olduğu üçün günün müəyyən saatlarında itətök vəhşi uşaqlar və həyasız anaları olur. Mən dayanacağa çatanda da dərs saatının başlamasına yarım saat qalmışdı. Aptektən ağrıkəsici aldım ki bəlkə özümə gələm. Dərmanı içmək üçün dayanacaqdaki al marketə su almağa girəndə iynə atsan kiminsə başına düşəsi idi. Nə isə, getdim suyu götürdüm, gəldim növbədə gözlədim, ayaq üstə durmağa halım yoxdur artıq. Sıra mənə çatanda qadının biri qaça qaça gəlib bir klok kökə, suxarı, çöplü sok kimi şeyləri gətirdi tökdü kassanın üstünə. Belə üzünə çönüb baxanda dünyanın ən haqlı adamı bu imiş kimi "uşaqlarnanam eee, qoy vuruum, tez keçiiim, dərs başdıyacey indi". Məsələ burasındadır ki, dərsə yarım saat var, saat yarım sonra başlayacaq imtahan üçün isə 45dəq avtobus, 43dəq metro, 20dəq piyada yolum var idi.

Əgər allah baba sizi övlad payı ilə "mükafatlandırıbsa" bunun sadəcə sizin üçün xoş olduğunu bilməyinizi istərdim. Hərənin özünə şirin gəlir uşağı. Başqasına yox. Əksinə, çox da inkişaf etməmiş cəmiyyətin minimum mədəniyyətini də sizin tərbiyədən qıt qoyduğunuz uşaqların hərəkətləri qarşısında "uşaqdı da, nə qanır" müdafiəsi yerlə bir edir.
"evləndinsə doğmalısan" mottosu ilə, valideynlik, hətta analıq haqqında heçbir fikri olmayan insanların törəyib tökdüyü uşaqlarla özlərinə hər yerdə üstünlük verilməli olduğu qaydasını çıxaranın üzünə tüpürsünlər.

bitirilə bilməyən kitablar

Dostoyevskinin insancıklar kitabı vardı məndə. Can yayınları idi, incə də birşey idi. Nəsə heç qutarıb axıra çıxa bilmədim onu. Hər dəfə əlimə alıb maksimum on səhifə oxuyub qırağa qoyurdum. Kitabın məzmunu hər zamanki kimi səfil haldaki baş rolumuz və onun qonşuluğunda vurulduğu bir qızın məktublaşmasıdır. Çox canımlı cicimli danışırlar, ətim tökülür. Birdə ki, oğlan çox ölərəm əriyərəm bitərəm havalarındadı, qız da sən deyən ciddiyə almır bunu. Kitab özü Yanımda deyil deyə dəqiq sitat gətirə bilməyəcəm, amma belə bir səhnə güldürmüşdü: qız otağın havalanması üçün səhv etmirəmsə, pərdəni kənara etmişdi. Ən azından bizim baş obrazımız belə düşünür və məktublarından birində qıza bunun üçün təşəkkür edir. Bəs məni düşündüyün üçün etmisənmişmiş, necə də incə bağlamısanmışmış, ona baxanda səni düşünüb gülümsəyirəmmişmiş filan. Qız da mən elə belə elədim, o qədər də dərin məna axtarma deyib, necə deyərlər, "tınlamır" çox. Nəbilm, oğlan qıza hədiyyə almaq üçün özünün ehtiyacı olan pulu ona xərcliyir filan filan işte.
Kitabı oxuduğum müddətdə münasibətlərinə, özəlliklə oğlana cringe olmuşdum. Hardasa 3ilin söhbətidi.

yazarların çəkdikləri pişik şəkilləri

Miss u, idiot.

koru-koruna evlənib törəmək vs tək ölmək

Biraz cəfəng başlıqdı çünki ortada başqa optionlar da var və gözardı edilib. Evlilik oyuncaq deyil ki kor-koranə olsun. Evlənmək qərarı almaq üçün bir insanı hərtərəfli tanımaq lazımdır. Söhbət səni əl üstündə tutması, qıza hədiyyə alması, pişiyim çiçəyim deməsi; sənə ölərəm əriyərəm qutararam goplaması filan deyil. Hamısı müvəqqətidir, və qərar verərkən nəzərə alınmalı axırıncı maddə belə deyil. Təbii ki həyatına yoldaş olacaq insana qəlbində sevgi bəsləməli, ən doğma adamın olaraq görməlisən. Amma yenə də deyirəm, evlilik oyuncaq deyil. Aramızda n qədər uğursuz evliliklərin bədbəxt övladları var. Bunun təkrarlanmaması üçün evlənmək kimi ciddi qərarı verərkən dərindən tanımaq lazımdır.
Onu deyə bilərəm ki vaxt ayırmaq ən önəmli ünsürdür. "Telefonla oynama, üzümə bax!1!!" teması da deyil. Tək məsuliyyətin partnyorla birlikdə addımlamağı öyrənmək olan dönəm hər cütlüyə lazımdır. Var bizim camaatda, "noldu uşaq? Birşey mirşey varmı? Nə vaxt sevindirirsiz bizi?" And olsun ki sevindik dedikləri uşaq bircə il sonra gedib evlərində stəkanda su dağıdanda gözlərinin düşmanı olacaq. Heç olmasa 3il evlilik həyatını sadəcə özləri olaraq yaşamalıdır cütlüklər. "Biz 4ildi sevgiliyik bizə lazm deyil" deyənlər qələtini eləsin ehmalca. Evləndikdən sonra heçbirşey eyni qalmır. Heçnəyə bənzəmir.
Məqsədim kimisə evlilikdən soyutmaq ya da həvəsləndirmək deyil. Prosta yazmaq istədim elə belə.