türklüyü ən çox istismar edən ölkələrin başında - bəlkə də adının verdiyi bir imtiyazdandır, bilinməz - türkiyə gəlir. ədəbiyyatımızın ölümsüzlərindən tutun alimlərimizə, beynəlxalq arenalara çıxan böyük idman komandalarımıza qədər hər nə uğur qazanırıqsa türklük azərbaycan mövhumunun önünü kəsərcəsinə vurğulanır. ta ki azərbaycan adına ortada heç nə qalmasın. əslində türklüyü türklük üçün deyil də, türk(iyə) adını şahlandırmaq üçün, ki beynəlxalq arenada türk deyərkən ağla ilk məlum ölkə gəlir, dəridən-qabıqdan çıxmalarını kor-kor gör-gör sezmək olur. mənim dilim türk(iyə)cə deyil, milli mənsubiyyətim türk(iyəli) deyil, müasir milli mənlik şüurum çağdaş türk(iyə) milli mənlik şüuru heç deyil. bir çox türkiyəlidən daha çox türkəm, amma bu, sizin məni türk(iyəli) kimliyinizə yamaq etmə haqqı vermir. mən türk(iyəli) deyiləm, əziz qardaşım. qardaş kimi keçinib gedirik öz aramızda. bizi qardaş ayağına yox saymayın, əzizlərim. biz azərbaycanıq.
