Daha yaxşı necə aşiq olmaq olar: Maarifləndirilmiş sehr üçün sahə bələdçisi

J.R.R. Tolkin inanırdı ki, ovsunlanma “insanın fiziki həyatı üçün günəş işığı nə qədər vacibdirsə, onun sağlamlığı və tam funksionallığı üçün də bir o qədər vacibdir.” Lakin ovsunlanma özümüzə danışdığımız və nəticədə bizə özümüzü göstərən bir hekayədir və hər hekayə kimi, o da doğru və ya yalan ola bilər.

Sevgi bildiyimiz ən güclü ovsundur; doğru olduqda ən çox dəyişdirici, yalan olduqda isə ən təhlükəli olanıdır.

W.H. Auden oxuduğum ən dərin fikirlərdən birində qeyd edirdi: “Biz yalan yerə ovsunlandıqda, ya ovsunlayan varlığı sahiblənmək, ya da onun tərəfindən sahiblənilmək istəyirik.” O, buna ürəksıxan bir xəbərdarlıq da əlavə edirdi: “Bütün həqiqi ovsunlar zamanla solur... Yalan bir ovsun isə çox asanlıqla bir ömür boyu davam edə bilər.”

Yalan ovsunlar özümüzü aldatdıqlarımızdır — sevgi ilə həsrəti qarışdıraraq, mədəniyyətimizin miflərini öz həqiqətlərimiz hesab edərək, qəlbimizi qıran naxışları təkrar-təkrar yaşayaraq. Həqiqi ovsunlar isə dəvətsiz gəlir, bizi təəccübləndirir, arzu və iradəmizə qarşı çıxır. Beləliklə, əsl sevgi bir növ işıqlanmış ovsunlanmadır — bəli, itki təməli ilə kölgələnir, lakin həyatla təmasımızı kəskinləşdirib böyütdüyü üçün, paradoksal olaraq, bizə reallığın çılpaq dərisinə toxunmağa və belə bir möcüzənin mümkünlüyündən heyrətlə titrəməyə imkan verdiyi üçün xilas olur.

“İncəsənət və Ovsunlanma: Möcüzə Necə İşləyir” (Art and Enchantment: How Wonder Works) kitabında antropoloq və ekoloji filosof Patrik Karri həqiqəti yalandan ayırmaq üçün çətin bir bələdçi təqdim edir. O, sevgini həm incəsənətimizin xüsusi bir halı, həm də dayaq nöqtəsi kimi qiymətləndirir; həm sevgi, həm də incəsənət “həyatın özünün yaradıcı proseslərində iştirak edərkən ona əlavələr etməyin” bir yoludur.

“Məxmər dovşan” (The Velveteen Rabbit) kitabındakı o gözəl cümləni xatırladan bir fikirlə — “Həqiqi olan necə yaradıldığın deyil... Bu, sənin başına gələn bir şeydir” — o yazır: