20 il əvvəl Vermontda ilk dəfə çörək çörəyi yazıçısı konfransına gəldikdə mobil telefonlarımızı ölməyə buraxdıq. Sinyal yox idi. Biz radardan kənarda hərəkət edirdik.
Mən demək olar ki, fiziki olaraq dalış hissini xatırlayıram. Başqa bir yerdə olmağım lazım deyildi. Hələ də belə hiss olunur, təkan vericidir, amma radardan kənar versiyanın tamlığını özlüyümdədir.
Təxminən eyni vaxtda Bennington Kollecində MFA-nı bitirmişəm. Axşamlar müəllimlər və ziyarət edən yazıçılar oxuyarlar. Qışda yaşayış yerlərində onlar VAPA-da oxuyurlar və dərslər verirlər, bir şəkildə arxitektura baxımından sıx və intimi bir məkan. Oturmaq üçün yer tapmaq gərgin hiss edirdi. Axşam oxumaları zamanı nə qədər ciddi şəkildə dinlədiyimə görə, nə qədər həyəcanlı hiss edirdim, onu kifayət qədər vurğulaya bilmirəm. Bu yazıçıların nə qədər sənət, həyat və bilikləri olduğunu görəndə təəccübləndim.
O vaxtlar tələbə olduğum müddətdə yaxşı kitablar çap etmək istəyirdim. Ancaq mən də yaxşı bir kitabın sahibi olmaq istədim. Yaxşı bir ağıl.
Bilirəm ki, keçmişi romantikləşdirmək təhlükəlidir, xüsusən də öz yetkinlik dövrünü. İnsanlar hələ 20 il əvvəl çox diqqəti dağıdıb. Biz vaxt itirdik. Biz çətin kitablardan çəkinmişdik. Böyük həyatımın böyük hissəsini gənc yazıçılara öyrətməklə keçirdim ki, onların ciddiliyi və maraqları məni alçaltır.
Ancaq öz diqqətimdə dəyişikliklər olduğunu da hiss etdim. Mən daha az oxuyuram. Diqqatım həmişə başqa istiqamətlərə yayılan bir hissdir. Bu, hər zaman böyük biliklər saxlamağın yaxınlığında yaşadığımız kimi hiss olunur.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
