Həmişə uşaqlarımın dostlarının "Mama" adlandırdığı ana olmaq istədim. Hətta mənə aid olmayan uşaqlar da çay və ya məsləhət üçün yanına gələ biləcək sevgi dolu və etibarlı bir yetkin adam. Təbii ki, "səmimi" deyil, amma mütləq etibarlı. Sonra qızım İzabellə tanış oldu. Və, həqiqətdən, ona və ya ailəsinə dözmək istəmirəm.
Qızlar super yaxınlaşmadan əvvəl İzabel qızım üçün mükəmməl bir dost kimi görünürdü (onlara Klementin deyəcəyik). Hər ikisi böyük şəxsiyyətləri və oxşar obsesiyaları olan sosial kəpənəklərdir. Isabel Clementini hər yerə dəvət etdi və biz sevinclə qəbul etdik. Clem'in yaşına gələn başqa uşaqlar olmadığı bir məhəllədə yaşayırıq, ona görə də İsabella bu qədər güclü münasibət qurduqdan çox sevinmişdik.
İcazə ver ki, bunu Isabelin çox yaxşı bir uşaq olduğunu söyləyərək başdan qeyd edim.
Böyüyəndə ən yaxın dostlarım vardı ki, evlərini yandırıb, evlərindən gizlənib çıxıb tapdıqları hər şüşə şişəsini atdılar, özlərini müntəzəm olaraq beş barmaq güzəştlərlə təmin edirdilər. İzabel o cür dost deyil. Lakin o, özünün problemləri ilə gəlir.
Başlamaq üçün, İzabel bizim dünyamızdan çox fərqli bir dünyada yaşayır. O, nənəsi və nənəsi ilə bizim məktəb bölgəmizdən kənarda varlı bir məhəllədə yaşayır. Onlar olduqca sərin və kifayət qədər yaxşıdırlar, nəvənin RBF-ni azaldır. Qonşularda böyük bir hovuz və əsəbi oyunlar var. İzabellə çox sevirlər və uşağımı çox yaxşı qəbul edirlər. Onlar da böyük şəhər ərazisinin fəal üzvləridirlər ki, bu da mənim onlara çox heyran olduğum bir şeydir.
Ancaq oyun günlərində bir yerdə valideyn olmaq üçün çoxlu maneələr var ki, onları atlaya bilmirik. Hətta bizim ideallarımız olduğu sahələrdə onların yanaşması mənimkindən çox fərqlidir.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
