Məkkə və ticarət mərkəzi

Məkkədəki Böyük Məscid və Kəbə, Məkkə Saat Qülləsindən görünür, Səudiyyə Ərəbistanı, 22 iyun 2023. Foto: Rania Sancar/AFP/Getty Images Bu, İslam təqviminin ən müqəddəs ayı olan Ramazandır və mən dinin ən müqəddəs şəhəri olan Məkkədə damdakı kafedə otururam. Günəş batdı və bir sıra parıldayan mağazalar və otellər mənim altındakı şəhər genişliyini işıqlandırır.

Bu qədim şəhərin mərkəzində, qalaya bənzər mərmər divarlarla qorunan müsəlmanların ən böyük ibadət yeri, dünyanın ən böyük məscidi olan Məscidül-həram kompleksidir. Mən müqəddəs məkana öz ziyarətimi yenicə başa vurdum və hiss etdiyim narahatçılığın adını çəkmək üçün mübarizə aparıram. Həyatımın ən mənəvi yüklü təcrübələrindən birini keçirdikdən sonra Joe & The Juice, Sephora və bir çox digər mağaza və otellər və Times Square tipli reklam lövhələri ilə üz-üzə gəlməyin qamçısını təsvir etmək üçün bir neçə söz var.

Özümü müqəddəs bir torpaq əvəzinə hər hansı digər neft dolları ilə işləyən Körfəz limanında tapmaq məni sarsıtdı. Dini biliyə heyranlıq və fantastik ilahi şəhər haqqında yüksək fikirlər üzərində qurulmuş uşaqlıqdan sonra gözlədiyim romantizmdən məhrum olmuşdum. Mən özümü Məkkədə tapdım, gündəlik həyatımın mövcud qorxusundan fasilə almağa çalışırdım - tam iş günü yazmaq davamlı olmadığı üçün istəmədiyim işlərə müraciət etmək, ilk görüşdən sonra ilk görüşə getmək, uğursuzluğa düçar olan proqramlarda sevgi tapmağa çalışmaq, dizüstü kompüterimi gözləyərkən sosial mediada fırıldamaq və bəzi işlərin öhdəsindən gəlmək. beynimdəki dumanı yarmaq və özünü həyatı dəyişən sözlərə çevirmək üçün vəhy.

30-cu illərim yaxınlaşırdı və boynumda israf edilmiş potensialın ilgəyini hiss etdim. Ən çox etdiyim dualardan biri də Quranda Musanın Misirdən qaçmasını nəql edən bir ayədir: “Rəbbi inni limə ənzəltə iləyyə min xairin fəqir” (“Ey Rəbbim, həqiqətən, sənin nazil etdiyin hər bir xeyirə möhtacam”). İlahi qüdrətin mənə baxması, orada bir şeyin zaman və məkan məhdudiyyətlərindən kənarda – hər yerdə mövcud, hər şeyə qadir – var olması və bununla belə, Müqəddəs Kitabımın mənə dediyi kimi şah damarımdan daha yaxın olması fikri məni həmişə təsəlli etmişdi.

Səyahət üçün əsaslandırmam bu cür ruhani şəkər təlaşının dünyəvi dünyada öz yerimi tapmağıma imkan verməsi idi. İbadətlə bağlı ümidim o idi ki, Allah mənim sədaqətimdən heyran qalacaq və ilahi müdaxilə dünya işlərimi yoluna qoyacaq. Həcc ziyarətində yenilənmiş ibadət hissini hiss etsəm də, adi dünyadan bu qopma heç vaxt gəlmədi.

İslam zahid inancı deyil: maraqlısı odur ki, rahibliyi qadağan edir. Halbuki, maddi dünyanı tərk etməyə ən yaxın olan zəvvarlıq halıdır. Mən müqəddəs şəhərin hüdudlarına girməzdən əvvəl, boynumda lanyard asılmış dua kitabı ilə gurultulu ağ əbaya geyinmiş, ehram kimi tanınan yüksək mənəvi saflıq vəziyyətinə düşmüşdüm.