Qocalma tədqiqatında bir təxminən dəyişməz fakt var: az yeyən heyvan uzun yaşayır. Amma ömür boyu ac qalmaq nə xoşdur, nə də real insan planıdır. Kaliforniya Universiteti Berklidən Danika Çenin komandası soruşdu: dərman bu təsiri təqlid edə bilərmi?
Onlar semaqlutidi — arıqlama və şəkər dərmanı kimi tanınan GLP-1 maddəsini — seçdilər və önəmlisi, müalicəyə gec, 20 aylıq (insan yaşında təxminən 65) dişi siçanlarda başladılar. Ölümə qədər müalicə alan siçanların median ömrü nəzarət qrupundan təxminən 100 gün uzun oldu. Əlavə günlər sağlam günlər idi: daha yaxşı əzələ və idrak funksiyası, aşağı iltihab markerləri, zəifləmiş qocalma imzaları, yaxşılaşmış məkan yaddaşı, sabit qan şəkəri.
Kaloriya məhdudiyyəti ilə (beş ayda 24% az yem) birbaşa müqayisədə dərman bəzi sahələrdə, xüsusən yaddaş və şəkər idarəsində, daha çox fayda verdi. Bir maraqlı fərq: kaloriya kəsilən siçanların maddələr mübadiləsi yavaşladı, dərman alanlarınkı isə demək olar dəyişmədi.
Ehtiyat vacibdir: yalnız dişi siçanlar, və siçanda işləyən çox şey insanda işləmir. Amma yüz milyonlarla insan bu dərmanları artıq başqa səbəbdən qəbul edir — bu, izlənməyə dəyər planlanmamış bir təbii təcrübədir.
Mənbə: Feng və b., Nature, 2026 — nature.com/articles/s41586-026-10940-7.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
/https://tf-cmsv2-smithsonianmag-media.s3.amazonaws.com/filer_public/28/5d/285d7d60-b85c-4680-a56d-670fdceb34d6/fork-tailed_bush_katydid_42143s.jpg)
/https://tf-cmsv2-smithsonianmag-media.s3.amazonaws.com/filer_public/46/f1/46f18bd2-beb5-4922-9fa0-6f5d63e35951/williston-lake.jpg)