@121187 məsələn bununla görürsünüz ki, gündəlik fəalliyyətlərin unutmağa təsiri yox kimidir, amma elə deyil. sən uzun müddət bir insanı gələcəyinin içində təsəvvür etmisənsə, beyin onu birdən çıxarmaqda çətinlik çəkir. Hələ də sən fərqində olmadan hekayədə boşluqları doldurur. Beynin yeni emosional rutinlər yaratması lazımdır Çünki boşalan yeri sadəcə unutmaq doldurmur. yeni həyat hissi doldurur. Bir də beyin delete etmir, sadəcə onu arxiv qutusuna atır. Orada bir yerlərdədir, amma sən bunu daha az hiss edirsən. Yasda da belədir. Yenicə Ölən şəxsi yuxumuzda görərik. Ölməyə yaxın və sağ qaldığı vaxtlarda olan müdaxiləmizi də.. niyə öldü , necə oldu, nə edə bilərdik beyinə gec çatır. Siqaret kəsən kimi bir anda yolları silə bilmir. çünki sənin o şəxs uğrunda neyron yolların aktivdir. Arxivləmə prosesi xatirəni davam edən həyatdan çıxarmağa yönəlikdir.
phantom limb sindromu kimi baxıram. Ayaq kəsilir, amma beyin hələ də özündə ayağın da xəritəsini saxladığı üçün oranın olduğunu, ağrıdığını, barmağı tərpətdiyini hiss edir. Beyin kendi organından vazgeçememiş, dünyana qatdığın insanlardan necə asan vaz keçsin, ha?
zaman lazımdır artıq o yolun işləmədiyini anlaması üçün