Köhnə "sən" i xatırlayırsan?
psixolpgiyada "özgələşmə" deyilən o soyuğ son, insanın sadəcə başqalarına deyl, öz içindəki səsə karlaşdığı an başlayır. Bugün, o çoxluğun ən ortasında tək oturanda hiss etdiyin şey sadəcə təklik deyl di ; bu, varoluşsal bi "yerini yadırğama" halıdı. insan zehni, tamamlanmamış dəvamiyyətdən nifrət edir; buna Zeigarnik etkisi deyilir ama əsl trajedi, zehnin tamamlamaq istədiyi hekayənin, əslində heç başlamamış olmasıdı.
Bütün gün yağan o yağış, sadəcə küçəni yox , içimdəki ümidi də islattı. Çünki gözləmək, insanın özünə etdiyi ən sinsi işgəncədi məncə. gözləyəndə zaman bükülür; saniyələr gerçəkləşməyən ehtimalların ağırlığı altında əzilir, Mən(yada sən) orada, gəlməyəcək birini gözəyəndə əslində çöldəki birini deyil, içim(n)dəki o "dəli"ni, yəni hələ inanmaya cəsarət edən o saf parçam(n)ı razı salmağa çalışırdım.