@122854 maraqlı yanaşmadır. (Mən də bir az muzdaripəm.)
xasiyyət və xəstəlik dediyin əlamətin nə dərəcə olmasından asılıdır. Necə ki, patoloji hal və patologiya kimi.. əgər sevdiceğini başqa biri ilə flört edən görüb qısqanırsansa bu normaldır. Amma bu qısqanclıq həyatını idarə edirsə bu patologiyadır. Məsələn, sən təmizkarsandır. Amma yastıq 2 sm yerində deyil deyə rahat yatammırsan. Normal deyil. Ya imtahanın vardır həyəcanlanarsan normaldır. Amma 3 ay əvvəlindən təşvişə düşmən, ssenarilər qurman normal deyil.
Ağla gələn o "X" beyni narahat edirsə, orada əsas məsələ bizim ona yüklədiyimiz məna və onun bizdə yaratdığı təhdid hissidir. Beyin naməlumluqdan və nəzarəti itirməkdən qorxduqda avtomatik olaraq müdafiə rejiminə keçir və müəyyən düşüncə döngələri yaratmağa başlayır. Mən bunun həllində cavabı fərqindəlik və üzləşmək olaraq görürəm. Əgər münasibətdə qısqanclıq tərəfim qoruma tərəfimi ötələyirsə altındakı səbəbə baxaram.
Zəngi açmır.
-nəsə olmuşdu? (Qoruma)
-aç bu zibili, hayandasan. (Qısqanclıq)


mesajına cavab verə bilməyib
-sən məni sevmirsən (emosional nəticə çıxarma)
Həll yolu: altındakı səbəbi açmaq.
Niyə belə düşündüm? Çünki özümü tək hiss edirəm.
Həll yolu: bu fikri ifadə etməyə çalışmaq (başqa fikrə calamaq yox)


Məncə xoşbəxt olmağın yolu başqalarının fikirləri və öz düşüncələrimizi polnu səs dinləməməkdir. Qədərində önəm və nəzarət daha gözəldir.