2. əgər bir insan bunu lazım olan yerdə,lazım olan zamanda demirsə həmişə uduzmağa məhkumdu.söhbət şəxsi həyatdan gedir. mən də universitetin bitiminə qədər çox şeylərə "səbr,nəzakət" adı ilə dözüb yox demirdim. ancaq bunun özünəhörmətsizlik kimi qıraqdan göründüyünün fərqində deyildim. əsgərlikdə isə buna tam qalib gəldim. polkovnik-leytenantın üzünə yox dediyim anda (bir məsələ var idi əgər razılaşsam,dözsəm çox guman əziyət çəkəcəkdim) cəza gözləyirdim ən azından ancaq əksinə oldu, yox deməyim məni komandirin yanında digər əsgərlərdən də hörmətli elədi sırf vaxtında və zamanında üzə görə "yox" deməyim məni bundan sonra həyatda bir çox şeydən xilas elədi.
insanın həyatında ilk növbədə insanın özü durur, hətta ən yaxının belə olsa lazım olan yerdə öz mənafeni güdmək insanın özünə olan qiymət verməsi və məcburi hərəkətidir, yox deməyəksənsə başına gələcəklərə görə məsuliyyət ancaq sənə düşür sənə hər şey təklif edilə bilər hətta manipulyasiya etməyə də çalışa bilərlər ancaq yox demək lazımdır həmişə lazım olan yerdə.