834. düşünürəm, görəsən, doğrudan hər şey perspektivdən ibarətdir? necə yanaşırsansa, elə də hiss edirsən? onda həqiqətin "absalut"luğunu səhv çıxartmış olmursan?
ailəmin psixologiyamın içinə elədiyinin fərqinə varandan bəri sırf o şeyləri düzəldə bilmək, sağaltmaq üçün oxumadığım kitab, dinləmədiyim podcast qalmayıb. vaxtımı həm dostluq, həm də münasibət cəhətdən boş-boş adamlara sərf etməyim bəs deyilmiş kimi, hələ yoxluqları tərəfindən "haunted" olunduğum üçün çox günahlandırdım ailəmi. artıq günahlandırmıram, çünki özümü dəyişmək belə bu qədər çətin ikən necə olduqlarından fərqli olmalarını tələb edim ki? qəbullanırsan, amma o yara izləri qalır da. müqayisə etməyə, səndən əsirgənənlərin paxıllığını çəkməyə davam edirsən. özünün o fərqli versiyası maraqlı gəlir bəzən – mən də bu sevgi və qayğını görüb böyüsəydim, bu sözləri eşitsəydim necə birisi olardım? bu qədər sevgi qırıntılarına möhtac olardımmı? sevgi qırıntısına möhtac ola bilməyəcək qədər egolu və qürurluyam həm də. hisslərini göstərməmək və basdırmaq o qədər adiləşib ki, onların fərqində olmaq sadəcə incitməyə başlayır; çünki onsuz da basdırmaq məcburiyyətindəsən, belə görüb götürmüsən.
bir dəfə anam öz dayısını itirdiyi xəbərini almışdı. ildə bir dəfə, o da ad günümdə filan "sevgi" göstərən qadını qucaqlamışdım. həyatının şokunu yaşamışdı və o andaca ağlamağa başladı. öz övladından hisslərini göstərməyi öyrənmişdi, o da bircə günlük. vərdişlər asanlıqla qazanılmır.
həqiqət budur, həqiqət emosional zəkası sıfıra bərabər valideynlərdir, həqiqət camaat nə deyər düşüncəsi ilə həm özünün, həm də ətrafındakıların əl-qolunu bağlayan ata-analardır. bir gün gəlir, boyun onları aşır, amma sən hər zaman onlara aşağıdan baxdığın üçün gücünün fərqinə varmırsan. istəsən, hər şeyə tüpürüb gedərsən, yeganə həyatını yaşayarsan, amma bilirsən ki, araya məsafə girən kimi hörmət də çoxalır, sevgi də. niyə yanımızda olanların dəyərini elə yanımızdaykən anlamırıq? niyə əlçatmaz olmalıdır ki, sevilsin? "əlçatmaz"ı oynamaqdan da yoruluram bəzən. strategiyalardan, qayda-qanunlardan, itirilmiş vaxtın təcrübə deyə soxuşdurulmasından yoruluram. ağlın kəsməyən şeyləri səhv edib öyrənirsən və öyrənməlisən də, amma insanları geyim kimi geyinib bezəndə bir kənara atmaq və buna təcrübə demək nə dərəcədə düzgündür?
dünən deyirdim: "həyatda hər şey təcrübədir", bugün isə deyirəm "həyatda hər şey sevgidir". maddi hər şeyi bir kənara qoyanda, o doğmalıqdan və sevgidən başqa insana nə qalır? həyatında başqa nə məna tapa bilər? və mən ona çox uzağam. gördüyüm "həqiqətlər" elə cəfəngiyyatlar üzərində qurulub ki, əsl həqiqətin üstünü örtüb, onu görə bilmirəm.