41. mənə görə həyatdakı ən intim şeydir və təəssüf ki, əsas da son zamanlar bu mövzuda kimlə danışıramsa fikirlərimiz üst-üstə düşmür. fiziki bir münasibətim olmayan, sadəcə fikir mübadiləsi apardığım insanları qəbul etməsəm də, anlaya bilərəm hərənin özünə görə keçərli səbəbləri var. əsas da belə düşünən qadınlarla rastlaşıqda özümü ılık götlü kimi hiss elirəm bəzən. hələ üstəlik fiziki bir şey yaşamışıqsa daha da çatmır mənə. deyirəm ulan mənmi şişirdirəm, çox məna yükləyirəm görəsən. öncədən ikimiz də münasibətimizin fiziki münasibət olduğunu bilirik. bütün belə münasibətlərimdə də əvvəldən açıq açıq deyirəm ki, gözlənti, ya yalnış anlaşılma olmasın sonrasında. sual o olur ki, bayaq sevişirdik indi bi dənə qucaqlaya bilmirsən məni? deyirəm gözəl insan bax öncəsində də qucaqlamamışam ki mən səni. mənə görə qucaqlamaq sevginin ən ali göstəricisidir, və sənə qarşı belə bir hissim yoxdur ki, nə öncədən nə sonradan qucaqlayım səni. və bu mənimçün hər hansı bir sıradan jest deyil ki, könlün xoş olsun deyə edim. mən səni sevmədən qucaqlasam özümü kirlənmiş və çox iyrənc hiss edəcəm. cavab: ne abarttın amk. uzağı bir qucaqlayacaqsan da. problem məndədi ya sizdədi, bilmirəm. otuzunu keçmiş adamlarıq, açıqca hər şeyi də danışırıq öncədən, niyə belə olur axırda onu da anlamıram açığı. biz amerikalı da deyilik, kişi olaraq onsuz da dostumuz, qardaşımız və ya atamızla belə qucaqlaşmırıq çox istisnai hallar olmadıqca. insanlığın bəlkə də ən sağaldan, ən birləşdirən, ən güvəndə hiss etdirən bu duyğusundan onsuz da çox aralı yaşayırıq. bizimçün qucaqlaşmaq yaxşı qonaq gələndə servantdan çıxarılan qab dəsti kimi nadir təbiət hadisəsidir onsuz da. onu da belə hər gələn, gedənə paylaya bilmirəm əzizlərim, üzrlü hesab edin. bilmirəm azarımı başa sala bildim ya yox.