sözaltı etiraf
| sözaltı1,129,459 | 2150 | 8941
əjdahalar googlla
suda üzməyə qorxan balıq
Linda Cadell
Yalnız deyilsən!
Bu duyğuların müvəqqəti olduğunu və kömək mövcud olduğunu bilmək vacibdir. Dostlarınıza, ailənizə, profesionallara müraciət etməyiniz vacibdir. Sizi dinləmək və lazım olan dəstəyi təmin etmək istəyən insanlar var.
Sözlük yazarları olaraq səni hər zaman dinləyə bilərik.
Əgər yalnız hiss edirsənsə, qaynar xəttə zəng et:
☎ 860- bir sıra pis vərdişlərim var. bunlardan biri qətiyyən siqaret deyil. onu pis vərdişdən saymıram.
- hər insan kimi məndə ostururam. bəzən iy verir, bəzən vermir, bəzən də ... neyse demek belə istəmirəm. ama heç bir zaman içimde saxlamıram
- iş həyatı heç də universitetdə xəyal etdiyim kimi çıxmadı. başadüşmek üçün çalışıram. bu verdikləri maaşla əziyətə belə dəyməz.
- heç kimi aldatmadım, amma aldatildim
- kitab oxumağı söz olsun deyə deyil həqiqətlə sevirəm. ordaki hayatlarla öz sıradan hayatimi müqayisə etdiğimdə.... neyse bunu keçek amk.
- köhnə sevgilimin yeni sevgilisinə nifrət degil hörmət bəsləyirəm. qızı menden aldı da evlendi de. 4*4 bir insan.
- artıq özüm üçün değil başqası üçün yaşamağın nə olduğunu anladım.
- millət google.earth da evini, başqa bir yerə gedən yollara baxanda mən dənizlərə ve okeanlara baxaram. insan olmayan adalara getmək üçün.
- söz6 da ə gerfini yazmaqdan nifret edir və bəzən də yazmıram.
(baxma: əzablı son , sonsuz əzabdan yaxşıdı )
ilham aldığım yazarlar artıq yazmır.bəlkə buna görə yaza bilmirəm.səbəb bu olmasa başlanğıc olaraq bunu deyə bilərəm.
son xatırladığım bir filmdə belə bir ifadə var idi:
şiddət həzz verər.amma sonra o həzz yox olduqda geriyə boşluq qalar
deyəsən o boşluqdayam.yazmaq istəyibdə yaza bilməməyin boşluğu.ya da özümü yenidən proqramlamalıyam.və ya özümə yeni bir ilham qaynağı tapmalıyam.yoxsa bu məni öldürə bilər.son günlər davamlı olaraq mütaliə edirəm.bu daha çox yaxşı deyil.
məntiqimiz bəzən dostumuz, bəzən isə ən güclü düşmanımızdır.
amma yenə də yaxşı ki, varsan ən azından rahatlada bilirsən.bir siqaret yandırıb gecəni seyr edirəm.və bu qədər dünyadan doymuşluq hissi məni dəhşətə gətirir.etiraf xəstəlikdir.amma egolu biridə deyiləm.bu an hardansa gəldiyi bilinməyən bir yılmaz erdoğan şeirindən parçalar düşür yadıma:
soyulurmuydu kabuğu hayatın,
yoksa tek vitamin kabuğundamıydı?!
həyatın atan damarlarına üfləyirəm siqaretin dumanını və yaşadığımı hiss edirəm.görəsən bir robotla aramızdakı fərq nədir?! eyni standart həyat və heç nəyin dəyişməyəcək olmasını bilmək ya da hər şeyi bilmək də bir zibil deyilmiş!
və bəlkə də artıq sivilizasiyamız süqut edib:
yaşayan ölülərik sadəcə
ölməmişəm diriyəm,
ölülərdən biriyəm
həyatı ciddiyə almasam da o məni ciddiyə alır deyəsən.ya da onu ciddiyə almağımı istəyir.ən azından nəfəs alıram bu da var.əli xəyyam demişkən:
gəlsədə sərgərdan tufanlar
bunada şükr
üzv ol