sözaltı etiraf
| sözaltı1,130,344 | 2150 | 8941
əjdahalar googlla
suda üzməyə qorxan balıq
Linda Cadell
Yalnız deyilsən!
Bu duyğuların müvəqqəti olduğunu və kömək mövcud olduğunu bilmək vacibdir. Dostlarınıza, ailənizə, profesionallara müraciət etməyiniz vacibdir. Sizi dinləmək və lazım olan dəstəyi təmin etmək istəyən insanlar var.
Sözlük yazarları olaraq səni hər zaman dinləyə bilərik.
Əgər yalnız hiss edirsənsə, qaynar xəttə zəng et:
☎ 860yenə bir gün istanbulun o iyrənc güclü yağışında metrodan evə gedirəm. bu dəfə dolmuşla gedəcəkdim yağışa görə amma çox adam var idi və 3 dolmuş ard-arda getdi. gözləməkdənsə piyada gedərəm dedim. yağışa görə biraz əsəbi idim söyə-söyə gəlirdim. bu pəncərənin qarşısından (yolun o biri tərəfindən) keçəndə yenə gördüm bizim bu məllim uzanıb ordan mənə baxıb gülür. tamam islanmışam esebiyem üzünə baxdım ama esebi şəkildə ürəyimdə söydüm ona kı, ələ salmağa dam qalmayıbmı bu halda mənə niyə gülürsən.
mən metronun saatını, hansı qapıdan minib düşəcəyimi hesablayan biriyəm. hər gün eyni yoldan istifadə edərəm, detallarına kimi. bu dəfə nədənsə o pəncərənin yanına çatanda yolun pəncərə tərəfinə keçdim. keçməz olaydım. pəncərənin həmən yanında bir yataq biraz yığılmış şəkildə yarım uzanıqlı deyək. qarşıda bir tv bura kimi hər şey normal idi ta ki yatağın yanındakı serumu (system) görənə kimi. yenə göz-gözə gəldik bu dəfə güldüm ona bütün ıçdənliyimlə güldüm, dünən ürəyimdə söydüyüm söyüşlərin əvəzinə də güldüm. sonar qarşıdakı manavdan öyrəndim. adam yataq xəstəsi imiş heç kimi yoxdur sadəcə dövlətin təmin etdiyi baxıcı var ona qulluq edən. evdən çıxa bilmədiyi üçün yatağı pəncərənin qarşısına qoyublar.
utandim! girdim yerə. indi hərgün pəncərənin qabağınan keçirəm gülümsəyərək. birdə ki artıq yağış yağanda əsəbləşib söymürəm. yağış yağanda hələ də utanıram
hər dəfə də fikirləşirəm ki, mən nəyi etiraf edim və bayaq tarkan bölümündən ağlıma gəldi. uşaqlıqdan bütün məktəb xərcliklərimi tarkan sticklerlərinə versəm də, nə bilim hər səsin eşidəndə həyəcan sarsa da, hər klipinə vhs-ə record edib geriyə-iləriyə sarıb-sarıb izləsəm də, evə ilk alınan komp.a telefon xəttinin cızırtısıyla bağlanıb, 54kb sürətlə mahnıları bir-bir endirsəm də hələ də konsertinə getməmişəm bu adamın.
birinci dəfə bakı konsertində 10cu sinif idim, sonra 11 və qardaşımın israrlarına baxmayaraq dedim yox eee o xaraba univ.ə girməsəm həmişə başıma vuracam ki, baax getdin konsertə girmədin. oturudum dərs oxudum o gün.
sonra yeni ilə gəldi buta palace'a ora da çox tərs yerdədi, üstəlik evimizin yazılmayan kuralı var, ''saat 12də ailə bir arada olmalıdır''.
sonra gəldim türkiyəyə dedim hooooppp bekle beni harbiye açık hava tiyatrosu))) zırt! 2 ildi gedə bilmirəm. pulsuzluqdu desəm yalan olar, kapı gibi burs alıram. qızlar getmədilər birinci il, ikinci il də mən həvəs göstərmədim.
ama sevirəm mi?? hələ də! ilk dəfə ölürüm sana, şıkıdım, şımarık dinlədiyim gün kimi sevirəm. hələ də şımarık izlədiyimdə deyirəm, o axırda balaca qız var eeee, kaş o mən olardım.
sonra hemin gun sheherde bir kucede gordum ki orta yashli bir kishi, qabaqinda ayaqqabi qutusu, icinde sharlar satir. ailesi ucun corek pulu qazanir. bizim hemin gun tepiklediyimiz, ovuc ovuc yigib mirtlashdigimiz, o kishi ucun ise ailesi ucun corek pulu.
utandim yere girdim icimde. bizi bu veziyyete salib utandiran, o kishi kimi insanlari o veziyyete salanlar utansin sozluk.
(youtube: 
)
)üzv ol