+10 əjdaha
7. sibilla- daha dəqiq adla desək maga. maga- sehirbaz cadugar deməkdir. zibillikdə eşələnmə söhbətini axırda açıqlıyacam. julio cortazarın xana-xana oyunu əsərindəki baş qəhramanımız oliveyranı ovsunlayan qadındır. urugvaylı sibilla parisli oliveyranın rəfiqəsidir. onlar kainatın bəxş etdiyi çox ağır, boş-dolu və sürətlə axan zamanı bir yerdə keçirdirdilər. sibilla onun qarşına çıxmamışdan öncə oliveyra öz dostları ilə birlikdə tez-tez kuluba gedir, orada fəlsəfi -estetik, cəmiyyətin, bəşəriyyətin ümumi yoxsulluğundan mübahisə edərdi.sibilla çox eqoist, arsız, diribaş bir qadın indi. həmişə öz cırıq ayaqqabıları və çətiri ilə lovğalanardı. o, axmaq bəzi mövzularda savadsız, lakin eyni zamanda cəsur və ağıllı qadın idi və oliveyra ilə danışılan hər bir mövzuda mübahisə etməyi xoşlayardı. oliveyra ona mümkün olan şeyi qəbul elətdirə bilmirdi. ah o, necedə tərs qadın idi. elə qəbul edirdi ki, dünya öz enerjisini məhs onun başında fırlanmaq üçün sərf edir. bir gün sibillanın az yaşlı oğlu rokamadur ölür. oliveyra "orijinal" hərəkət edərək uşağın dəfninə getmir hətta sibillaya təsəlli verməyədə ehtiyac duymur.
az yaşlı oğlunun ölümündən sonra sibilla yoxa çıxır. payız aylarında ağacı tərəfindən lazımsız olub saralıb , büzüşüb yerə salınan yarpaq kimi hər yerdə sibillanı axtarmağa başlayır. o, sibilla ilə gəzdiyi bütün küçələri, kafeləri zibillikdə anası tərəfindən dəyərli əşyasını itirib, diqqətini tökərək orada dığırlanan balaca oğlan uşağı kimi onu axtarır amma tapa bilmir. hər gün "görəsən sibillaya rast gələcəm"? ümidi ilə küçələrə toyuqlara atılan dən kimi səpələnir, sibilla ilə beynində danışır, onu necə öpüşlərinə qərq etməsini, sibillanıın onun qulağını dili ilə qıdığlamasını xatırlayır. gözlərinin önündə sibillanın güzgüyə baxaraq öz bədənini incələməsini, döşlərini əli ilə qaldırdığını, qüsursuz olduğundan əmin olandan sonra özunə heyran-heyran baxmasını canlandırırdı. sibilla saçlarını gah yığır, gah çiyninə tökür tez-tez ondan necə göründüyünü soruşurdu. sibilla onunla tez-tez zibilxanalarda oturub siqaret çəkirdi. sibillanın qəribə inancları var idi. o, zibilxanada yerə səpələnmiş zibillərin arasında ayağı ilə yüngülcə qazaraq qırmızı lent axtarırdı. o qırmızı lenti tapmaq istəyi ona qorxudan irəli gəlirdi, elə düşünürdü ki, bu gün o lenti tapmasa başına nəsə pis şey gələcək. oliveyra sibilla ilə hər gün avaralanmaq bəhanəsi ilə eyni küçələrdə guya təsadüfü görüşlərini yaddaşında yeniləyərdi.
oliveyra sibillanı tapa bilməyərək onu başqa qadınlarda axtarmağa başlayır. avara qadınları sibilla bilib onlarla vaxt keçirdir. hətta dostunun arvadını dəlicəsinə sevdiyi qadın olan sibilla bilib onunla yatır. sonra o qadının sibilla olmadığını dərk edib ağlını itirməyə başlayır. oliveyra ruh düşkünlüyünə qapılaraq dəlilik dərəcəsinə çatır.
"ah sibilla biz hələ heç bir-birimizi tam tanımamış həyat bizi öz fitnə-fəsad oyunları ilə ayırdı". onun ruhuna bədənə yapışmış sırtıq zəli kimi çirkli qanı sovuran sibilla haradadır axı? sibilla haqqında danışmaq çox qəlizdir. oliveyra zibillikdə eşələnnən nə istədyini bilməyərək axtaran bu qadına nə desin axı?