əjdaha lazımdı
izlə
dostlar
mən
googlla
sözaltı sözlük
-
sözaltı etiraf
-
sözaltı günlük
-
sözlükdəki türkiyəli yazarlar
-
sözaltı sözlük üçün tövsiyələr
-
keçən ayın ən bəyənilənləri
-
köhnə sevgili
-
ekşi sözlük
-
timidus
-
yazarı sözlükdən soyudan şeylər
başlıqdakı ən bəyənilən yazılar:
+19 əjdaha
3. köhnə yazar sayılarammı bilmirəm, ümumiyyətlə az sayda entrylərimi nəzərə alsaq yazar sayılarammı onu da bilmirəm, amma anyone yazdığı kimi arada yazmaq ehtiyacım olanda gəlib bura baş çəkirəm. Onun entrysindən cəsarətlənib, mən də onun kimi öz gəldiyim vəziyyəti yazmaq ehtiyacı hiss etdim. Başlığı da artıq köhnə yazarların ürəyindəkiləri yazıya tökmək üçün istifadəsinə vermək olar.
Mən sözlüyə ilk daxil olanda 14 yaşım olardı, üzərindən 12 il keçib, amma o zaman burada yazılanlar mənim hazırda olan düşüncə tərzimin, dünyaya olan baxışımın, zövqlərimin formalaşmasında böyük rol oynayıb.
O zamanlar özünü inkişaf etdirən, ölkədən xaricə çıxan yazarlara baxıb həsəd apardığımı, özümün də getməyim üçün planlar qurduğumu xatırlayıram.
Hazırda çatdığım nöqtə qənaətbəxşdir: uzun müddət davam edən fiziki və psixoloji mübarizədən sonra istədiyim ölkədə, istədiyim ixtisasda, sabit gəlirli və illərdir sevdiyim insanla birlikdəyəm.
Əslində hazırda dünyanın ən xoşbəxt insanlarından biri olmalıyam bəlkə də. Amma deyiləm... səbəb: bu fazadan öncə olan maraqlarımın hamısı ölüb. Əvvəllər gedim istədiyim hər şeyi edəcəm dediyim şeylərdən heç birini etmirəm.
Keçmiş vərdişlərimi də itirmişəm. Bir şeylər izləməyə özümü məcbur edirəm, kitab ümumiyyətlə oxuya bilmirəm, əvvəl zövq aldığım rəsm çəkmək, hazırda iki saniyəlik karandaşı əlimə almaqla əvəz olunub. Musiqi dinləməyi hələ də sevirəm, ancaq illərdir həvəsində olduğum gitar, pianonu almaqla kifayətlənib, evdə suvenir kimi saxlayıram. Günlük həyatım işə gedib, evə qayıdıb, saatlarla sosial şəbəkələrdə, arada bir dostlarla vaxt keçirməkdir.
Bu qədər həvəssizliyimi özüm də açıqlaya bilmirdim, nə olduğunu anlamırdım. Sonra 2 həftəlik məzuniyyətimdə ölkəyə qayıdanda, illər öncə aldığım, həvəslə öyrəndiyim ukulelemi gördüyümdə o marağımın yenidən qayıtdığını gördüm. Üstünə gedib 10 ədəd oxuyacağam düşüncəsi ilə kitab aldım.
Hazırda məzuniyyətimin bitməsinə az qalıb və qayıtdıqda yenidən o ruhumun öləcəyini, özümü bir şeylərə məcbur etməyə çalışacağımı, amma o kitabları oxumayacağımı, yenə əlimə karandaş almayacağımı bilirəm.
Qəribə bir şəkildə, digər ölkədə yaşayanın artıq bezmiş, yetkinləşmiş, çox şeyə marağını itirmiş biri, azərbaycanda olanın isə o 14 yaşında olduğu kimi hər şeyə maraqlı, can atan biri olduğunu öyrəndim.
Ona görə də hazırda burada yazıram, əvvəl burada mesajlaşdığım, müəyyən qədər yaxın olduğum, mənə böyüməkdə kömək edən yazarların hazırda nələr etdiyini düşünürəm, onlara yazdığım arzularımın necə ümidlərlə yazıldıqlarını oxuyuram. Yəqin ki, buna da görə də sözlükdən tamamilə qopmuram. Kədərlidir...
+21 əjdaha
2. uzun müddətdir ki, heçnə qaralamıram və heç bir yaradıcı bir işlə məşğul deyiləm deyə ağlıma gələn ilk başlığa bir qədər söz6'ın yaşlanmış yazarlarından biri olan özüm haqqında yazmaq istədim. çox qəribə halda uzun müddət sonra bir şeylər ifadə eləmək istədiyi duydum. elə hərəkətli bir həyat yaşamıram. səhərləri 7də oyanıb 15 dəqiqəlik işə məsafədə gərgin parkingə çatmağa çalışıram ki, azparkingə saatlıq 1 azn ödəməyim. gələcəkdə korporativ işdə işləyənləriniz olacaq və ya yəqin ki, var. O qədər çox ikiüzlü, qeyri-səmimi insanlar olur ki, ətrafınızda və bəzən siz özünüz özünüzdən bezirsiniz. əvvəllər sizə qeyri-adi gələn şeylər artıq sizlər üçün adiləşir. oxuduğum bir çox bədii kitabları cfa kitabları əvəz edib və düşünürəm ki, çox pis şəkildə həyatımda stuck olub durmuşam, burdan o yana addımlayanmaram. bunu düşünmək məni yorur. amma məni yoran digər şeylərdən biri ətrafında sənin kimi insanların azlığıdır. buna görə də 2-3 ildir universitetdə dərs deməyə başlamışam. ilk başlar tələbələrdən çəkinirdim, suallarını cavablaya bilməzdim deyə düşünürdüm. amma sonradan çox rahat oldu və azərbaycanda çox yaxşı tələbələrin fərqinə vardım. həm MBA-də dərs demiş həm də bakavrda dərs deyən biri olaraq tamamilə bakalvr gənclərinin daha dünyagörüşlü olduğunu düşünürəm. Ən azından onlarla bütün hobbilərim haqqında danışa bilirəm. bəzilərilə filmdən, bəzilərilə kitablardan bəzilərilə PS və ya PC oyunlarından və ya bir çox şeydən. Onlar da əslində dinləməkdən çon dinlənilməni daha çox xoşlayır. dinlədikləri zaman isə bir şeylər öyrənməyi sevirlər. çox qəribədir tez-tez tələbələrimlə korporativ mühitdə də üzləşirəm. hətta 15-20si çalışdığım qurumda işləyir. bu məni sevindirir. bəlkə də onlara yetəri qədər şeylər öyrətməmişəm amma ən azından həyatlarında onları heç vaxt əzməmişəm, əzilib-bükülərək bir şeylər xahiş etdiklərində yardım etməyə çalışmışam. çoxları oxuyan uşaqlar olduğu üçün əslində çox da əziyyət çəkməmişəm. bir sözlə hobbilərimi insanlarla bölüşmək aclığını tələbələrimlə bölüşərək yaşamışam. bəlkə də onlar məni bir müəllimdən çox bir dost görüblər, hər il tiktokda müəllimlərlə bağlı nə trend olsa çəkilmişəm (kaş çəkilməsəm :d). hələ mənə ürək sözlərini yazıb bir kağız da veriblər. hərdən açıb oxuyuram və kövrəlirəm. amma təəssüf ki, korporativ həyat başdan-ayağa bir uçurumdur. maaşın, vəzifən artarmı düşüncəsilə illərini verirsən. sonra isə bəzən böyük bir heçlik.
gənclərə tək tövsiyəm odur ki, kimsə keçmişdə biz belə deyildik indiki gənclik hara gedir deyirsə, qulaq asmasınlar. bunu deyən insanın gəncliyi elə çox güman özü kimi axmaq keçib. ona görə də çalışın çox əziyyət çəkin, özünüzü hara aid hiss edirsinizsə onu yaşayın.
+19 əjdaha
4. Bu gündə olmağımın səbəbkarısanmı yoxsa bu gündəyəm deyə burdayammı bilmirəm, sözlük. yəqin ki ikinci. belə şəxsi entrilər yazmağı da sevmirəm normalda, ümumiyyətlə bu 10 ildə sildiklərimi də saysaq vur-tut maksimum 250 entry yazmışam. çünki babat yazarların entry-lərini oxuyub bir gün mən də belə yaza biləndə yazacam deyə düşünmüşəm ilk 3-4 il. ondan sonra da onsuz xaricə köçdüm başım qarışdı, sonra yenə azərbaycan, sonra yenə başqa xaric..
bezmişəm sözlük, hər yerdə güc-bəla ilə qurduğum dostluqları hər dəfə köçəndə itirməkdən bezmişəm. onsuz da introvert və insan sevməyən biri olmuşam uzun müddət. hələ də eləyəm, amma artıq uzun müddətdi özümdən də zəhləm gedir. 10 il əvvəl sözlüyü kəşf edəndə konkret euphoria yaşamışdım, xaricdə oxuyan-işləyən, bomba entrylər yazan yazarlara həsəd aparırdım, çox bomba dost kruqları olduqlarını, çox əyləndiklərini, mən də ölkədən çıxsam elə bir həyatın məni gözlədiyini düşünürdüm. elə olmadı sözlük. 2-3 dəyərli dostluqlardan başqa sosiallaşmağın çox adam üçün içkili bir klubdan o kluba hava ağarana qədər mənasızca sülənməkdən ibarət olduğunu görüb xəyal qırıqlığına uğradım.
özüm kimi nerd və "weirdo"-ları tapıb onlarla dost ola bilmədim. həmin dövrdə bir weirdo tapıb evləndim o ayrı, amma onla da uzaq məsafəli münasibət yaşadığımıza görə paylaşa bilmədiyim həyatımla bağlı heyifslənməklə məşğulam. yəni dost məsələsini bacarmadım mən sözlük. ətrafımda çoxlu adam var, amma demək olar ki heç biri kafa dengim değil və məni sıxırlar sözlük. oturub gic-gic danışa biləcəyim adam çox azdı. dərdli günümdə, anxiety breakdown-larımda yanımda ola biləcək adam yoxdur. başda dedim axı, introvertəm, özümlə zaman keçirməkdə problem nədir deyəcəksiniz. problem odur ki, ancaq mental olaraq stabil hiss edəndə özünlə zaman keçirmək zövqlü olur. beyninin fight və ya freeze modunda olanda social connection-un önəmini başa düşürsünüz.
məndən daha yaxşı mental sağlamlıqda olan və kariyerasının kritik iləriləmə dövründə olan evləndiyim weirdo da normal olaraq işinə çox vaxt ayırmaq məcburiyyətindədir, ona görə də çox təkəm sözlük. illərdi boğuşduğum anxiety də son 1-2 aydı məni qeyri-funksional biri halına gətirib. antidepressantların işə yaramadığını düşünüb çox tez imtina etdiyimi düşünürəm bəzən. bu masteri avqustdan əvvəl necə bitirəcəm bilmirəm sözlük. bitirməsəm təqaüd dövrüm bitir deyə mənə girən minlərlə avronu necə ödəyəcəm bilmirəm sözlük. 2-3 həftə əvvəl 25 yaşım oldu, necə malam ki 25 yaşım olanda özümü daha oturuşmuş və daha sakit hiss edəcəyimi düşünürdüm, ümid edirdim, daha da dibə düşürəm sözlük. ondan başqa da 25-indən sonra onsuz dost edinmək çox adam üçün mümkünsüz bir şey halına gəlir, mən də ümumi dost məsləsini successfully fail elədiyim üçün mal kimi qalmışam ortalıqda.
1-2 ay sonra terapiyada allahın dərdsiz holland psixoloquna ibtidai məktəbdə müəllimənin səliqəli xətlə imla yazaq deyə öncədən əlimizə dəmir xətkeşlə vurduğunu, elədiyim ən xırda səhvi dünyanın sonu imiş kimi cəzalandırdığını və bunun onsuz da genetik olaraq meyilli olan beyin kimyamı necə sikib atdığını necə başa salacam bilmirəm sözlük. ailə travmalarım barədə danışmaq belə istəmirəm, 17 yaşımdan bəri özümü emosional olaraq ailəmdən tamamilə soyutmaqla "həll etdiyim", palazın altında yatan və qətiyyən təmizləmək niyyətimin olmadığı bir toz yığınıdır o tərəflər.
uzun sözün qısası 10 il əvvəlki mən indi olduğum yerlə bağlı fəxr edərdi, amma burda bədbəxt hiss edəcəyimi heç ağlına gətirməzdi. bu arada entryni oxudum bir də, heç xoşuma gəlmədi, amma paylaşacam, çünki həyat sikdirib uje. nəticə olaraq da sözlükdə 10 il keçirəndən sonra deyə bilərəm ki, bura nadirən mental olaraq sağlam adamları özünə çəkir. bunu pis və ya yaxşı bir şey kimi demirəm, amma faktdır. ya da ümumi gen-z olaraq mental olaraq sikdirmişik, bilmirəm. bir gün mental olaraq yaxşı olub bura qayıdıb uzun-uzun entrylər yazıb istisnalardan olmaq diləyi ilə.
19.01.2026 update: azerbaycandan online terapiyaya bashladim, gorek nece olur. Bir de dekabrda bu entryni yazandan 2-3 gun sonra iki kitaba bashlamisham
1. Feeling Good (David Burns) - daha chox depressiya uchun
2. DARE response - anxiety uchun
Kitablar haqda azdan choxdan fikrim var artiq, ikisini de yarilamisham, onsuz handbook kimidiler, vaxtim olanda yazaram. Kitabdakilarla tam razilashmasam da, komek eden hisseler olub ikisinde de. Umumi 2-3 ay sonra update etmeyi planlayiram burani
hamısını göstər
