tək qalmaq

1. heç kimi görmək istəməməkdir.hamıdan və hər şeydən iyrənməkdir.özünü kəşf etməkdir.

2. ruhunun əziyyət səbəbidir. son həftədə daha dərindən hiss etməmə yol açan hadisələrin olması da başqa mövzudu.
p.s çox incinmişəm sözlük

3. ağır stressden sonra depresiya ile de ola bilen bir şeydir.

4. əziyyət çəkdiyim xəstəliklərdən biri.

5. rahat mahnı oxumaqdır tək qalmaq.

6. araşdırmalara görə insanın ən verimli, faydalı olduğu anı. təklikdə özün özünü xoşbəxt edə bilmirsənsə, bunu başqasından gözləmək faydasızdı. uşaqlıqdan yadımdadı evdəkilər gedən kimi divanın başına çıxıb "azadlıq" deyə bağırmışlığım var. heç nə ilə məşğul olmayıb saatlarla oturub düşünərdim. (baxma: düşünən insan heykəli ) uşaqların inkişafı üçün onları müxtəlif fəaliyyətlərlə daim məşğul etməkdən daha çox tək, özü ilə qalıb, özünü tanıyıb hansı vəziyyətdə daha rahat olduqlarını aydınlaşdırmalarına şərait yaratmaq lazımdı. həm də gələcəkdə də doğru qərar vermələrinə kömək etmiş olar.

7. tələbə olduğum vaxtlarda yaşadığım çox önəmli bir təcrübədir. uğursuzluqlarla dolu, lakin, yetərincə öyrədici. bu müddətdə düşünmək, oxumaq, yazmaq, paylaşmaq anlayışları ilə bağlı önəmli yol qət etdiyimi düşünürəm. həqiqətən də hər dəfə oxumağa, yazmağa, hətta bəzən danışmağa başladıqda bu dövrlərə aid qənaətlərim gəlib qarşımda dayanır; yalnız bu divar keçildikdən sonra mən oxuduqlarımı ciddiyyətlə dəyərləndirməyə başlayır, nə isə yazır və ya paylaşmağa qərar verirəm.

bu təcrübəmi xarici ölkələrdən birinin paytaxt şəhərində tələbə olarkən yaşamışam. o vaxtkı maddi imkanlarla 1 otaqlı ev axtararkən, aşağı-yuxarı eyni qiymətə təəccüblü də olsa, səliqəli 4 otaqlı ev tapmışdım və itirmək qorxusu ilə evi tez tutmuşdum. tələbəliyin ilk illərində aldığım və son illərinə qədər özümlə bir neçə evə daşıdığım şkaf, stol, stul, kreslo və yatağımı evə daşıyıb yerləşmişdim. gələcəkdə həmyerlilərimdən bir neçəsini də evə cəlb edə biləcəyimi düşünmüşdüm yəqin ki, yoxsa bu böyüklükdə evə tək çıxmağın adı nə ola bilərdi?! lakin, bu evə əsas çıxma səbəbim ev axtarmağa bir az daha vaxt sərf etmək istəməməyim idi. qiyməti uyğun idi, ev böyük idi. mətbəx və hamam otağından başqa bu evin sadəcə 1 otağını istifadə edirdim və o möhtəşəm detalı mütləq vurğulamalıyam: bu evdə qaldığım müddət ərzində nə internetim, nə də televizorum olmamışdı. mobil operatorun verdiyi internet sadəcə məhdud istifadə üçün çatırdı: whatsapp və facebook üçün. video adına öncədən kompüterimə yüklədiyim filmləri izləyirdim. xatırlayıram ki, 12 angry men filmini və cem yılmazın dövr üzrə sonuncu stand up videosunu azı 20 dəfə izləmişdim. bu iki videonu təkrar-təkrar izləməyimin səbəbi hər dəfə izlədikdə fərqli detallara diqqət edərək mütləq yeni nəsə öyrənəcəyimə inanmağım idi. əlbəttə, belə də olurdu - öyrənirdim.

vaxtımın böyük hissəsini otağımda kompüterimlə keçirirdim. kompüterim mənim hər şeyim idi. onu internetsiz də sevirdim. ağlımda bir kitab yazmaq fikri var idi. tənhalıq empatiya hissimi inkişaf etdirmişdi. tez-tez skamyada oturub bomjlarla söhbət edəndə, cibimdə qalan son pulumu dilənçi ilə yarı-yarıya böləndə tapırdım özümü.

bu təklik vaxtlarının fiziologiyasını bir neçə əşya ilə - otağımdakı yataq, yatağın qarşısına çəkdiyim zəhləmgetmiş çalışma masası, masanın üstündəki stolüstü kompüter və otağın küncündə yerləşən şkaf ilə xatırlayıram. bir də yatağımın altında saxladığım elektron piano. paltar şkafının qapıları demək olar ki, həmişə açıq olurdu, şkafın içindəki rəfdə iki cərgə halında düzülmüş kitablar var idi. oxumağı planlaşdırdıqlarım öndə, oxumuş olduqlarım və ya yaxın vaxtlarda oxumağı planlamadıqlarım isə arxa cərgədə idi. universitetin dərsə davamiyyətlə bağlı tələbinin olmaması, buna bağlı olaraq da dərslərdən uzaqlaşmış olmağım mənə bir xeyli boş vaxt verirdi. bu vaxtdan necə istifadə etmək mənim özümə bağlı idi. əsasən, psixologiyamı alt-üst edə biləcək kitablar oxuyurdum - özümə qənim kəsilmişdim. dərslər sadəcə imtahan həftəsinə 3 gün qalmış oxunmağa başlanır, imtahanlar bitənədək davam edirdi. il ərzində 4 dəfə bu periodu yaşayır, bu ərəfədə sosiallaşırdım, qalan vaxtlarda boşluq və heçliklə döyüşürdüm. yaşadığım mənzil binanın ən alt mərtəbəsində idi və bu mənzilin heç bir otağına birbaşa günəş işığı düşmürdü. sonralar bir çox uğursuzluğumun səbəbi kimi elə bu depressiv şəraiti görürdüm. günəş işığına duyduğum ehtiyac ucbatından bəzən özümü istəməyərək də olsa fakültə binasının arxa bağçasında skamyada oturub günəş işığı qəbul etməyə sürüyüb aparırdım.

evdə tək olarkən yatağımda oturub masaüstü kompüterimdə yazı yazır, kitab oxuyurdum. evi həftədə bir dəfə təmizləyir, bəzən günlərlə evdən çıxmır və insanlarla ünsiyyətə demək olar ki, girmirdim. arabir sevgilimin yaşadığım evə gəlməsi, çoxlu siqaret çəkməyim, vicdan əzabının dözülməzliyini dərk etmə prosesi, kitab yazmağa cəhd etmək, musiqi ilə məşğul olmaq - bunlar mənim o illərlə bağlı incə xatirələrimin olduğu məqamlardır.

sevgilimlə tanış olanda o başqa ölkədə təhsil alırdı - orta məktəb təhsilini tamamlamağına 1 il qalmışdı. mənsə artıq universitetin 1-ci kursunda oxuyurdum. Mənim zəif damarımı tutmuşdu, heç vaxt mənə mənim onunçün əvəzsiz olduğumu deməmişdi. mənsə, özümü hər zaman həmyaşıdım qızlar üçün əvəzsiz və rəqibsiz olaraq görmüş, lakin, niyəsə bu qızın sosial statusuna görə ona layiq olmadığımı düşünmüşdüm. hər zaman əvəzolunmaz olduğum barədə ipucular verərək, məni özüm barədə inanmaq istədiyim formada və beləcə, kontrol altında saxlamağı bacarırdı. öz ailəsi ilə yaşayırdı. oxuduğum ölkənin vətəndaşı idi və dərslərində çox uğurlu idi, mənsə - öz vətənində uğurlu şagird - imtahan verib yüksək bal toplayaraq universitetə girdiyim ölkədə dərs oxuya bilmirdim. qız zəkalı olmasa da, mən bakalavr təhsili aldığım müddətdə o orta məktəbi, bakalavrı, magistraturanı bitirdi. bu ali təhsilli manipulyator isə mənə - zəkası ilə, savadı ilə daim onun çətin anlarında yanında olan, ona dərslərində kömək edən bir axmaq olaraq qarşıma qoyduğu bir neçə bəsit tapşırığı icra edə bilməyəcəyimi və onu sevməyə haqqım olmadığını düşünməyə başlamışdım. bunlar nə idi, bilirsinizmi - universiteti bitirmək, hərbi xidmətə getmək, işə girmək, pul qazanmaq, sürücülük vəsiqəsi almaq. bəli, bu mən idim. yerin dibində bir oğlan.

evdə tək qaldığım müddətdə ünsiyyətdən kənar qalmağım və keyfiyyətli dost çevrəmin olmaması pisləşən səhhətim və itirdiyim çəkidən xəbərsiz olmağıma da səbəb olmuşdu. uzun illər dərslərdə uğursuz olmağıma bağlı olaraq həyata gecikmişlik hissinin verdiyi stres məni yerlə bir etmişdi. universiteti tərk edib evimə döndükdə yaşadığım ölkənin bütün yükünü gətirdim doğma evimə. böyük bir 7 ilin nəticəsində böyük bir heç var idi əlimdə. ölkəmi, onun insanlarını unutmuşdum. getdiyim yerdəkilər kimi yeriyəcəyəm deyib, öz yerişimi unutmuşdum. təhsildən imtina edib özümü hərbi xidmətə təslim etdim. bu yaşadığım cəmiyyəti yenidən xatırlamağın, onun dinamiklərini yenidən anlamağın ən yaxşı yolu idi, məncə. tibbi yoxlanışda ağciyərimdə pnevmaniyadan izlər qaldığını anladım. tək qaldığım dövrdə bir önəmli xəstəliyə tutulmuş olduğumu və xəstəliyin müalicəsiz, öz-özünə sağaldığını öyrəndim.

8. illərdiki düçar olduğum situasiya.

9. Bağımlılıq yarada bilər. Tək qalmağın komfortunu görəndən sonra insanlardan uzaqlaşmaq mərhələsi başlayır.

10. tək qalmaq rahatdır.çətini kimləsə münasibət qurmaq,tab gətirə bilmək yaxud uyğunlaşmaqdır.hər ikisinə ehtiyacımız var.

tək qalmaq

Yalnız deyilsən!