sözaltı günlük

change the world · 2015-04-03

sevgili sözaltı günlük, bu gün pasxa bayramıdır. nə olduğu barəsində heç bir fikrim olmamaqla bərabər, uşaqlıqda evdə bayram zamanı ..

| sözaltı
1,929,656 | 1496 | 7378

əjdahalar googlla

Aşmış kamazın şoferi

sözaltı sözlük - keçən ayın ən bəyənilənləri - dünənin ən bəyənilənləri - sözaltı etiraf - ekşi sözlük - sözaltı sözlük üçün tövsiyələr - keçən ilin ən bəyənilən entryləri - sözaltı tarixçə - yeniliklər - sözaltı respublikası

« / 91 »

💛

Yalnız deyilsən!

Bu duyğuların müvəqqəti olduğunu və kömək mövcud olduğunu bilmək vacibdir. Dostlarınıza, ailənizə, profesionallara müraciət etməyiniz vacibdir. Sizi dinləmək və lazım olan dəstəyi təmin etmək istəyən insanlar var.

Sözlük yazarları olaraq səni hər zaman dinləyə bilərik.

Əgər yalnız hiss edirsənsə, qaynar xəttə zəng et:

☎ 860

381. doğrusu, nə yazacağımı bilmirəm, amma yazmağa, duyğularımı bölüşməyə ehtiyacım varmış kimi hiss edirəm. bayaq youtubeda eye contact videosu açdım, qarşımdakı adam sadəcə kameraya baxır səssizcə. yarım saata yaxın danışmışam öz-özümə. qarşımdakı məni dinləyirmiş kimi hiss edib danışırdım. hətta su içəndə "excuse me" dedim, guya çox vecinəymiş kimi. axırıncı dəfə *ghosting* olunandan bəri dostlara da yazmağım gəlmir, tək takılmak tərəfdarıyam bu aralar. amma depressiyadan çıxmışam, hər şey əladır. yenə yükləmişəm özümü ani verdiyim qərarlarla. olsun, həvəsliyəm və hamısının öhdəsindən gələcəyəm. bircə bu tənbəlliyin daşını atsam, çox daha yaxşı olar hər şey.
hər şey elə sürətlə dəyişir ki. gözlənilmədən üzünə çırpılan və açılan qapılar. son 2 ay ərzində sanki neçə yaş böyümüşəm kimi hiss edirəm. əslində bu hiss hər gün olur, amma son 2 aydı adını qoya bilmədiyim böyümüşlük hissi yaşayıram. özümü biraz çox yükləyirəm, bunun fərqindəyəm. amma yenə də, başqa cür olmur.
hər şeyə rəğmən içimdə həyat, yaşam enerjisi var. yaşayıb nələrsə etmək istəyirəm, məqsədlərimə çatıb "you did it bitch" demək istəyirəm güzgüdə özümə. 6 ay sonra bu entrini editləyib (ya referans verib) bunu etdiyimi yazaram i hope.
özümü qabıq dəyişən ilan kimi hiss edirəm. hər dəfə böyüyüb qəşəngləşirsən, amma ağrıları da olur yanısıra. olsun, keçəcək. öhdəsindən gələcəyəm kimi hiss edirəm. edəcəyim çox şey var hələ. yorğunluq, çöküş, maneələrə rəğmən davam edəcək enerjim də var. mənbəyini bilmədiyim.
çox qəşəng mahnı tapmışam, dinləyərək davam edim addımlamağa.

(youtube:

)

10 əjdaha!

15.01.2022 14:23, Nellie Crain

#343398

382. --- günlüyümdən copy paste ---

27 aprel, 2020. imtahana hazırlaşmalıyam. saat 21:49. elə qəribə hiss edirəm ki. 2 mart 2020dən bəri evdəyik, təxminən 2 aydı. coronavirus, ev karantini, maskalar, əlcəklər. həyat tərzim çox da dəyişmədi. əksinə, nə qədər yalnız olduğumu dərk etdim biraz.
nəysə. saat 8 radələri idi. x-lə yazışır, bir tərəfdən də kurs işininin son halını səliqəyə salırdım. pəncərə açıq idi. içəri daxil olan hava adamı üşüdürdü, amma soyuq deyildi. apreldə nə qədər soyuq ola bilər ki onsuz. pərdələr çəkilməmişdi, pəncərənin qabağında idi. amma yenə də axşamın o iç sıxan göy rəngə büründüyünü hiss edirdim. get gedə tündləşən səmanın rəngi. əvvəl açıq göy olur, sonra daha da tündləşir. içəri daxil olan havadan hiss etmək olurdu bunu. elə pis hiss edirdim ki. “elə pis hiss etdim ki birdən” demirəm ha. pis hiss edirdim. sanki bugünkü o iç qaraldan hava sadəcə mənim hislərimlə ahəng yaratsın deyə yaranmışdı. hava nəyinsə səbəbi deyildi, nəticəsiydi sanki. təbii ki, önəmsiz varlığım və hava şəraiti arasında xüsusi bir qanunauyğunluq ya da səbəb-nəticə əlaqəsi yox idi. hadisələr sadəcə baş verir, ya da baş vermirdi. insanlarsa nələrsə düşünür, hiss edirdi. paralel, eyni vaxtda, amma bir-birinə toxunmadan.
dediyim kimi, pis hiss edirdim. uzun müddətdi. bunları yazarkən düşündüm nə qədər müddət olduğunu. elə bilirdim ki, 2-3 gündü. 2-3 ilmiş sən demə. çünki, bu hiss tanış hisdi. pis hiss etmək yox ha. hər hissin çoxlu çaları var. məhz bu xüsusi çalar. 2-3 ildən də çoxdu bəlkə də. pis hiss etsəm də, o qədər rahat idim ki. narahatlığa səbəb olan bir pislik deyildi. narahat etmirdi, amma yenə də xoş deyildi. hətta bir qədər doğma hiss etdirirdi. o adamın ən sevdiyi koftası olur ha, yağış yağanda geyinirsən. həm yumuşaq, həm isti, həm də rahatdı. ama yağış yağır, par-palçıq götürüb hər yeri. var ümumiyyətlə belə söz? “par-palçıq” yəni. hər nə isə. elə hiss idi. sırf bundan bildim bu hissin köhnə hiss olduğunu. tanış və yaxın idi çünki.
yuxarıda təxmini bir neçə ilə bərabər olan rəqəmlərlə ifadə etdiyim, amma əslində nə vaxt başladığını bilmədiyim, xatırlamadığım bir hisdi bu hiss. olur e, çox yaxşı etdiyin nəsə var. kimsə maraqlanır soruşur görsün nə vaxt, harda, kimdən öyrənmisən. sonra sən də cavab vermək üçün ilk dəfə bu haqda düşünürsən. amma çaşbaş qalırsan. nə vaxt və necə öyrənildiyi bilinməyən, yəqin ki, yaddaşdan silinən, amma özünü biləndən bəri bacardığın hansısa bir şey. edəndə xüsusi nəsə düşünmədiyin, su kimimi deyim, yağ kimimi, bax eləcə etdiyin nəysə bir şey. sən demə o “şey”lərə “müəyyən bir şəkildə hiss etmək” də daxil imiş. * to feel in a certain way
dediyim kimi, bu hissin nə zaman başladığını heç vaxt bilməmişəm. nə vaxt gəldi? ya ümumiyyətlə hardansa gəldimi? ya elə həmişə orda idi və sadəcə kəşf olundu? bilmirəm. amma heç önəmi də yoxdu yəqin bu sualların cavabının. ümid edirəm ki, yoxdu.
sanki mən özümdən ayrılıram, heç yerə getmədən, sadəcə yanımda duraraq varlığımı görür və sezirəm. ordayam, həmişə etdiyim şeyləri edirəm, nəfəs alıb insan olmağın gətirdiyi vərdişləri, hərəkətləri icra edirəm. amma eyni anda bütün bunları edən şüurdan azad başqa bir şüur da mövcud olur orda. və bu hissi o şüurun dilindən gələn düşüncələr formalaşdırır. şüurun dili – nə qəribə ifadə oldu belə. nəysə, özüm-özümdən çəkinir, utanır və sanki özümə qarşı günah işləmiş kimi hiss edirəm. çaşbaş qalmış, kədərli, yaralı, bəzən isə sadəcə pis olaraq adlandıra biləcəyimiz insanların özünü incitmələri illər boyu baş vermiş adi bir haldı. düzü sonuncu kateqoriyaya aid olanlar çox vaxt başqalarını incitməyə üstünlük verirlər. nəysə, mövzudan uzaqlaşmayaq. bunun fərqinə varan və özünə qarşı az da olsa mərhəməti olan bu kəslər özlərinə qarşı günahkar da hiss edirlər hərdən. amma mənim hiss etdiyim bundan çox uzaq bir hisdi. mənim hiss etdiyim insanın özünə qarşı yönəlmiş bir duyğu deyil. başqasına pislik etmiş yaxşı bir insanın keçirdiyi günahkarlıq hissidi. demişdim axı, iki ayrı şüur eyni anda mövcud olur. bax o işləri daha da maraqlılaşdırır, bu hissi adi bir günahkarlıq hissi olmaqdan uzağa aparır.
yazdıqca düşünür, düşündükcə görürəm ki, bu hiss mənim fərqində olmadığım vaxtlarda belə mövcud olub və hərəkətlərimə nə qədər təsir edibmiş. sən demə, iç sıxan havalar olmayanda da, günəş çıxanda da orda imiş.
özüm öz yanımda durur (təbii ki, sözün həqiqi mənasında yox) və günahkar hiss edirəm. elə bir günahkarlıq ki... necə izah edim? bir uşaq... ya da yox, içində hələ də uşaq saflığı qalmış bir böyük digər bir böyüyün nəyinəsə zərər yetirir. və qarşı tərəf də bunu bilir, amma pis və ya yaxşı heç nə etmir, belə bir şey yoxmuş kimi davranır. uşaq saflığı qalmış bu böyük də qarşı tərəfin bunun fərqində olduğunu bildiyi üçün (onun) günahkarlığına mənasız bir çəkingənlik və ağırlıq də əlavə olunur ha. bax elə. qarşı tərəfin susması altında əzilirsən ha. ondan. həə, əslində bu qədər uzadılmasına ehtiyac olmadan da izah edilə bilən bir hisdi. uzatdım, çünki içimdən uzun uzadı danışmaq, təsvir etmək gəldi. özüm üçün maraqlı idi. uzun sözün qısası, şüurum məni çox incidir. yaxşı, bir qədər şişirtdim. çox yox, sadəcə incidir. şüurum məni incidir... bir insanın özünün özündən çəkinməsi və utanması, özünə etdiyi günah qarşısında özünün əzilməsi, buna susduğu üçün də bu əzici hissin ağırlığı altında qalması gülüncdü bəlkə də. amma heç xoş deyil. heç yaxşı hiss deyil. iç sıxan tünd göy səma kimidi elə. qaranlıq, çirkin daxili küçələri var e bakının. ya da hər hansı bir şəhərin. o küçələrdən birinə çəkilmiş, amma işıqlandırmağa gücü çatmayan çirkin sarı işıq kimi hisdi e. niyə buna bənzədirəm bilmirəm. çünki belə havalarda elə küçələrdə gəzəndə də özümü pis hiss edirəm. bəlkə də oxşatmaq istəyərkən pis hissləri qarışdırdım. eybiyoxdur. nə önəmi var ki guya? ahahah sanki hislərin izahlı lüğətini yazıram. lazımından artıq ciddiyə aldım yəqin ki yenə.
dediyim kimi, bu hislə o qədər birləşmişəm ki. təəssüf ki. illər boyu bu hissin nə demək istədiyini başa düşmürdüm. 4-5 cümlə əvvəl etdiyim uğursuz bənzətməyə qayıdası olsaq, bu hissin aydınlatmağa çalışdığı küçədə nələr var bilmirdim. bir dəfə niyəsini başa düşdüm. instagramda vaxt öldürürdüm. həmin an necə hiss edirdim yadımda deyil. heç belə baxanda mövzuya o qədər əhəmiyyət də qatmayacaqdı yadımda olsa da. nəysə. “ laurance anyways” filmindən paylaşılan bir sitatı oxuyanda o dediyim küçədən ön işıqları yanan maşın keçmiş qədər oldu. maşının ağ işıqları sayəsində hər yer göründü də konkret. deyirdi ki:
“ - özümdən iyrənirəm. 35 ildir mən belə yaşayıram. bu cinayətdir. mən əclafam. çünki, bu insanın həyatını oğurlamışam.
- hansı insanın?
- olmalı olduğum insanın!”

5 əjdaha!

18.01.2022 04:55, asosyal adam

#343625

383. əlvida, sözlük. mən artıq böyüdüm.
edit: böyüməmişəmmiş.

4 əjdaha!

18.01.2022 22:49, muravey

#343677

384. Neçə vaxtdır uğramadığımın fərqinə vardığım günlük. Hardasa 10 gün keçib, bir çox şey 180° yerində tərs dönüb. Onsuz da uzun müddətdir existential crisis yaşadığımın bəlirtilərini hiss edirdim, bu gün avtobusda, pəncərə tərəfdəki oturacaqda bu barədə yenə xeyli düşündüm, nə pox olduğuma qərar verə bilmədim. işin üzücü tərəfi, həmişə ağlıma belə şeylər gələndə, internetdə axtarırdım, nəsə öyrənməyə çalışırdım, tərslikdən paketin müddəti bitmişdi bu gün.

Heç bir şey yəqin ki, bu saatdan sonra, bu gündən sonra geri qaytara bilməyəcək, geri dönüşü olmayan bir yola tərəf getməyi planladım. Ağrılar, üzüntü içində, mahzun bir görkəmdə hiss etdim. Acizliyimin fərqindəyəm, günlük, məni qınama.

Hər dəfə onauz da, belə edəcəm, elə edəcəm deyə bitirdiyim hər cümlə, istədiyim formada həyata keçmir. Bunun da keçməməsini umuram, çünki mən yaşamaq istəyirəm, dözmək istəmirəm...

Ağrıyıram, heç bir dərman sakitləşdirə bilmir, üzüntü içərisində qıvrılıram gecələr, bu gecəki kimi. Yaxşıya doğru dəyişən şeyləri davam etdirməyə heyim qalmayıb. Bu qaçışı nəyə borcluyam bilmirəm, amma bir müddətlik də olsa çox gözəl hiss etdirmişdi.

Məqsədim yoxdur, sadəcə dünəndən daha yaxşı olmağa çalışırdım. Dünən öyrəndiklərimin üstünə bir az daha qoyum. Bu idi, bug tapmışdım bəlkə də, çünki heyrətamiz dərəcədə rahatlaşdırırdı. Bunları gördükcə də gələcək üçün ümid görürdüm, deyəsən amma vaxtından əvvəl sönəcək bu ümid.

Ümid deyiləndə, yaxşı tanıdığım bir dərvişin, pandora haqda danışdığı hekayə ağlıma gəlir;

Prometey işgəncəyə göndəriləndə, mələklərə pandora adlı qutunu verib, açmamalarını, o gələnə qədər saxlamalarını istəyir. Qutunun içində nə olduğunu bilmək istəyən mələklərə sonda maraq qalib gəlir, və qutunu açırlar.
Qutunun içərisində yaxşılıqlar və pisliklər olur, hansı ki, qutu açılanda ilk öncə pisliklər havaya uçub, bütün dünyaya yayılmağa başlayır. Yaxşılıqlar uçmağa başlayanda isə, mələklər qutunu bağlayır və həmin yaxşılıqlardan qutudan çıxan yeganə şey ümid olur. Deyilənə görə, ümid o vaxtdan insanoğluna yeganə yaxşılıq olaraq qalıb.

Bəs ümid yaxşı şey idisə, nəyə görə insanı qocaldır? Nəyə görə süründürür, işgəncələri uzadır? Sonda gözəl bir şey olacağını bilmək insanı sona yaxınlaşdırarkən, bu günündən də qoparır. Bax mən də bu günümdən qopmuş şəkildə yaşayırdım, elə qabağa atılmağa çalışırdım, bacarmıram, büdrəyirəm artıq.

Ümid edirəm bir gün bir işi fərqində olaraq son dəfə görəcəyim bir imkan düşər əlimə, necə ki son kursda imtahan biletinə gta: vice city haqda yazmışdım. Mən bacarmadım.

8 əjdaha!

23.01.2022 02:32, Derek

#343975

385. O qədər yorğun hiss edirəm ki, ele bil kiçik bir qutunun içinə qoyulmuşam əzilib büzülmüşəm

4 əjdaha!

24.01.2022 16:18, Desiree

#344119

386. beynim, duyğularım, ruhum, bütün həyatım hamısı xaos içindədir. Mənəvi olaraq yorğunam, artıq taqətim qalmayıb. Amma bir tərəfdən də nələrsə etmək üçün motivasiyalıyam. smestr imtahanları moodumu pozmasa hər şey yaxşıdır əslində. amma mən xaosdan çıxa bilmirəm. son zamanlar səbrimin tükəndiyini hiss edirəm. Hər şeyi qırıb-dağıtmaq, üstündən də içib siqaret çəkmək istəyirəm. içimdə çox dərin boşluq var, amma hissizləşmişəm deyə incitmir məni. Bilmirəm, anlamıram özümü. Amma heç nə edə bilmirəm, etmək istəmirəm. Yorulmuşam sadəcə.

(youtube:

)

12 əjdaha!

24.01.2022 23:40, Nellie Crain

#344147

387. artıq bir neçə aydır ki, özümdən yadlaşmış hiss edirəm. mən ətrafa həmişə yad olmuşam, ruhumu dincəltmək üçün həmişə daxilə yönəlmişəm elə ona görə də bu dəfə o yönümü itirəcəyimdən qorxdum. indi yavaş yavaş özümə gəlirəm, don vurmuş hisslərim açılır sanki və bu nə qədər ağrılı olsa da bilirəm ki yaxşıdır. artıq bir şeylər yaza da bilirəm darıxdığım xəyalpərəstliyim də qayıdır bu dəfə də reallığa öz aləmimdə qalib gəldim.
bu aylarda bir şeyi də başa düşdüm özümü itirdiyimi gördükcə başqa birinə yönəlmək istədim, başqa birində özümü tapacağımı düşündüm və təsadüfən belə
biri də çıxdı qabağıma. çox qısa bir "münasibət" sonrası başa düşdüm ki alınmır, öz ideallarımızı başqalarına yükləyib, insan cildinə salıb sevə bilmərik. ancaq bir insanı sevib bu yaşamaq məsələsində özümüzə birini tapmalıyıq bəlkə də. illərdir təklik sakitlikdir, dərdini çəkməyə heç kim olmamağı yaxşıdır deyən mən qısa müddətdə inandım ki, düzgün insanla hər şey fərqli ola bilər. mənim fikirlərimə bir qədər uzaq biri ilə belə yaxşıdırsa gör ruhumu tanıyan, ortaq maraqlarımız olan biri ilə necə də yaxşı olar yaşamaq. illərdir yerini bilmədiyim "tək hiss etməmək" hissinin yerini bilirəm artıq və boşluğu hiss edərək özümə qayıdan yolu tapdım sanki.
bura niyə yazıram bilmirəm amma yüksək səslə deməyə qorxduğum fikirləri yazıda görmək, qarşımda durub üzümə baxmaqları mənə yaxşı təsir edir

12 əjdaha!

26.01.2022 02:12, happylittletree

#344199

388. Demək olar ki, hər günü keçirdikdən sonra axşama sadəcə üzüntülərin qalması nə qədər düzgündür?
Hər səhər həyat davam edir öz yolunda, axşama doğru isə bir lomkaçılığ cənginə alıb aparır. Siqareti ağzında oynada-oynada yeriməkdən ziyadə, bunun fərqində olmadığını anladığın an ölmüşsəndir bəlkə də. Bəlkə də getməkdi çarəsi? Hahaha
Bu mahnı da playlistimdə olan, amma utandığımdan qulaq asa bilmədiklərimdəndir. Nəqarəti gözəl başlayır, "bəlkə də getməkdi, çarəsi?".
Çünki sənə bir alternativ verir. Poxdan da olsa bir sığınacaq verir, dırnaq arasında olan.
Üç-beş sözə üzüm gülür, sonrası yenə vasat, vasatın üstü. Əslində kimdə belə deyil ki? Çoxunda, ya da azında belə olması bu alqoritmi normallaşdırmır. Əksinə dəhşətindən xəbər verir.
Bu qədər insan yalnızkən, niyə bu qədər insan yalnızdır? Sualının cavabına oxşayır. Nerden nereye bağladın ay neqir, sadəcə demək istəyirəm ki, çox şey deməklər istəyirəmlər ki, nə yazsam durduq yerdə gəlmir. istəyirəm bir gün bu yazılarımı oxuyacaq qədər, oxuyub "nerden-nereye" deyəcək vəziyyətə gəlim çatım.

Bir son görürəm? Yox. Əlimdəki bütün oyuncaqlarımı məndən aldılar. Örnək götürməklə, özənmək, mənimsəməklə oğurlamaq arasındakı fərqi anlamadılar.
Anlamadılar ki, geyindiyin ayaqqabınə geyinib, sənin yerişini yeriyə bilməzlər. Nə gözəl atalar sözüdü hahah. Hep aklımda düşünmüşümdür.
Çabalamaq, bataqlıqda çabalamağın öz başına gətirə biləcəyin ən pis son olması, bilemiyorum bok ta çıkabilir.
Bu aralar tez-tez "piano son akordlarını çalır" sözünü dilimdə hallandırıram.

Özüm də hallıyam, halliceyəm. Hallı hahahah, ne de çok severim.

(youtube:

)

pusu kurmuş mu, bekliyor mu, geldi mi, gitti mi bir fikrim yok. Sadəcə əl çəkin məndən, yol verməsəniz də olar, üstümə gəlməyin.

Lezvalarla baxışdığım günlərimi də bilirəm, milyon cür qəhbəliyi beynimdən keçirib, hamıya od qoymağı, bankdan kredit çəkməkdən tutmuş, adını saymaq istəmədiklərim. Əlaqəsi yoxdur!
Onda niyə yazırsan təkər?
Nə bilim.

Bax, ya da baxma, fərq etmir açığı. sənin görmədiklərini mən görürəm əfsus ki.
Bir şeir yazardım, di gəl ki, mən o vaxtdan bərbad şair olmuşam, heç şair olmamışam, amma şeirlərimi yandırmışam. Olsa olsa paçan-puçana paçan-puçan deyən dembil olaram, o da nafilə. Kəsib qurtarmır. Heyif
Dəhşət.

(youtube:

)

Öldüm sanki yaşarken
Ki bu cümlələr bir tək səndən çıxardı teoman. Bir sevdiyim akım var, bir gün qismət olsa qoşulacağam.
Masada boş bardaklar;
Kabus.

8 əjdaha!

02.02.2022 02:28, Derek

#344804

389. cəsarətli hədəfi onun həyata keçməsindən ayıran zaman kəsiyi necə də əzablıdır! Nə qədər əbəs qorxular var! Nə qədər tərəddüd var! Oyuna həyatını, hələ üstəlik, bundan daha artığını - şərəfini qoymusan!

1 əjdaha!

04.02.2022 01:05, assad

#344959

390. Salam, mən kədərəm. Mən həmişə kədərəm deyəsən. Çox uzun müddətdir buraya yazmıram. Məncə bura elə gec-gec yazılmalı bir yerdir. Mən heç öz günlüyümə hər gün yazmıram. Əvvəllər yazardım, indi vaxt yoxdur. indi ağrı o vaxtkı qədər çox deyil. Hətta azdır, tez-tez gələn yaşamaq ağrısı var, o yazdırır. Mən güclü insanam, amma yaxşı yox. Yaxşı olmaq üçün çalışan, amma özünə uşaqlıqdakı kimi əzab verməyən. Ətrafımda həyat axır gedir və mən sadəcə axınla aşağı. illər, yaşlar, insanlar və yaşamaq bəzən o qədər yad gəlir ki. Bəzən özüm özümə o qədər yadam ki. Hüzünlü bir mahnının violin hissəsi qədər hüzünlü.

4 əjdaha!

09.02.2022 21:36, coraline

#345297

« / 91 »

üzv ol

Modalı bağla