sözaltı günlük
| sözaltı1,938,107 | 1504 | 7391
əjdahalar googlla
Aşmış kamazın şoferi
Yalnız deyilsən!
Bu duyğuların müvəqqəti olduğunu və kömək mövcud olduğunu bilmək vacibdir. Dostlarınıza, ailənizə, profesionallara müraciət etməyiniz vacibdir. Sizi dinləmək və lazım olan dəstəyi təmin etmək istəyən insanlar var.
Sözlük yazarları olaraq səni hər zaman dinləyə bilərik.
Əgər yalnız hiss edirsənsə, qaynar xəttə zəng et:
☎ 860Bu gün həmin müəllimlə dərsin gedişatına qarşı dirəşdim. Onsuz mən qiymətimi almış olsam belə o biriləri adına etdim.. Heç kim mənə dəstək çıxmadı. Amma dediklərim o qədər doğru idi ki, dərsdə çıxış edən ağlamağa başladı. Edilən psixoloji təzyiqlərin heç birinə sakit durmayacam. Müəllim özünü bir az düzəltdi. Hətta dediyim andan etibarən məndən sonrakıların slaydlarını tərifləməyə başladı. O birilərini ucaldaraq məni aşağı göstərməyə çalışır. Nə itirdiyimi hiss etdirməyə çalışır. Ay sən öləsən, inandım elə. Deməli, mənə yüz sual verib aşağı qiymətdən danışır. O birilərində deyir ki, bir sual verim, 9 al. Biləmmir, deyir bunu bil 10 al. Qız yenə biləmmir deyir slaydın çox əladır, 10 alırsan. Qiymət yazmayan adam prinsip üçün belə yollara əl atır. Acınası.. Amma yenə də ümumi vəziyyət dəyişməyəcək. Mənim üçün daha da dəyişməyəcək, müəllim məni qara siyahıya aldı. Vec belə deyil.
içimdə qalmadı heç bir sözüm.. kəssə belə o qədər rahatam ki
Eşidə biləcəyi tərzdə dedim, çarəsiz hiss etdirməkdən zövq alır. Kəsilsəm belə vec olmayacaq.
Hələ deyir qiymət yazsam hamıya sıfır yazacam. Xüsusilə mənə.. yalvarmağımı istəyir. indi elədiyi qiymətləndirmədə ayrıseçkiliyə bağlı soyuq şəkildə Üzünə gerçəkləri dedim, bir şey deyəmmədi.
Yaltaqlanmağımı istəyir. Ölərəm eləmərəm. Cındırlığınla öl, təslim olmaram. O qrupdakılar da ayağını yalasın, iyrənc varlıq. Murdarlığını hamımız bilirik, elə sən də..
Uzun gecələr, yorğun səhərlər, yarımçıq qalan söhbətlər… hamısı bir gün məna qazanacaq. Elə bilirdim ki, insan arzuladığı yerə çatanda içindəki səs sakitləşir.
Amma həyat qəribədir.
indi insanlar mənə baxıb yaxşıyam deyirlər. Sanki hər şey yolundadır. Sanki özümü itirmədən bütün bunların içindən keçə bilmişəm.
Halbuki bəzi günlər sadəcə nəfəs almaq belə çətin gəlir.
Gecələr olur ki, otaq tam sakit olsa da beynimin içi susmur. Kimsənin yadına düşməyən sözlər gəlib yenə məni tapır.
“Hər şeyi çox ürəyinə salırsan.”
“Bir az daha güclü olmalısan.”
“Hamı yorulur.”
Bəlkə də onlar bunu sadəcə deyib keçmişdilər. Amma bəzi sözlər insanın içində qalır. Yavaş-yavaş özünü necə gördüyünü dəyişir.
Bəzən hiss edirəm ki, hamı üçün güclü görünməyə çalışmaqdan özümə qarşı yumşaq olmağı unutmuşam.
Yuxularımda tez-tez yıxılıram.
Ölmək kimi yox… sadəcə yorulduğumu kimsə mən demədən hiss etsin istəyirəm. Yuxuda insanlar yanımdan keçir, amma heç kim dayanmır.
Sonra oyanıram.
Və sən ordasan.
Sakitcə mənə xatırladırsan ki, mən də insanam. Yorulmağın ayıb olmadığını, hər şeyi tək daşımağa məcbur olmadığımı deyirsən.
Bəlkə sən fərqində deyilsən, amma bəzi insanlar insanı sadəcə yanında qalmaqla xilas edir.
Mən heç vaxt xüsusi biri olmaq istəməmişdim. Sadəcə həyatımın bir yerə toxunduğunu hiss etmək istəmişdim.
Bəlkə də buna görə hələ də davam edirəm.
Çünki arada bir kimsə gözlərimin içinə baxıb sakitləşir. Və o an bütün yorğunluq bir az daha yüngül gəlir.
Mən uşaq vaxtı da belə idim, məhəlləyə biri yarım saatlıq da gəlsə onunla danışıb qrupa dəvət edərdim. Ya da sinfin ən sakit uşaqlarıyla söhbət edərdim. Amma böyüyəndə bu fərqlidir. Sanki onu böyüklərin dünyasına dəvət edirsən ya da sən onunla yuxarıdan aşağı yox, eyni səviyyədə bağ qurursan.
Mən o yerlərə tək gedəcəkdim onsuz. Hətta bu gün də konsertə tək gedəcəkdim. Amma birinin mənə qoşulacaq olması sevindirdi. bir uşağın həyatında mənə çox adi görünən bir gün illərlə onun yadında qalacaq. Ola bilsin gələcəkdə teatrı, kitabı, səhnəni, fərqli düşünməyi həmin günlərlə əlaqələndirəcək. Çünki uşaqlıqda insanın zövqlərini çox vaxt ona əl uzadan böyüklər formalaşdırır.
bir insanın dünyası bir az genişlənə bilərsə, niyə etməyim?
Birilərinin həyatlarına toxunuram, amma sanki öz uşaqlığını əllərinlə tutman ayrı bir şeydir.
pox kimi bir gün daha. bəzən düzəldiyimi sanıb həvəs etdiyin günlər olsada ümidin kəsildiyi dönəmlərdəyəm. özüm üçün əlimdən heçnə gəlmədiyi və başqalarınında məndən ümidi kəsdiyi dövürdəyəm. kitablar, intellektual düşüncələr, incəsənətə aid nə varsa artıq qozumada deyil. mən daha xoşbəxt olmağ üçün əlimdən gələni etsəmdə bacarabilmədim. işin qəribə yanı kimsə "necəsən.?" və yaxud "nə olub sənə?" sualını verəndə əvvəl oturub hər şeyi danışırdım indi isə onu belə edə bilmirəm. hər dəfə kiçik ya da böyük səhvlərlə həm ailə üzvlərimi, həmdə dostlarımı özümdən soyuduram. içimdə hamıya qarşı yığılıb qalan kin, depressiya zamanla əsəbə çevirilir və artıq əsəblərimi cilovlaya bilməyəndə kimlərisə qıranda oluram "problemli" uşaq. ailə üzvlərimə gələndə artıq onlara qarşı heçbirşey hissetmirəm. məni həyatdan soyutmaqdan başqa heçbir poxa dərman deyillər. işin qəribə yanı nifrət edirəm desəm buda artıq emosiya olduğu üçün avtomatik onlara qarşı nəsə bir hiss bəslədiyim mənasına gələcəyi üçün susmaq istəyirəm. yorulmuşam artıq. edəbiləcəyim şeylərin sayısı o qədər çoxdur ki, yəni bunlar əlbəttə yaxşı mənadadır çünki hamı olmasada bəzi insanlar və mən özümdə o potensialı görürəm. ama görsəm nə olacaq... görməsəm nolacaq. məni daha xoşbəxt edəcək? ya da daha həyatcanlısı edəcək? ya da daha normal biri? artıq heçnə vecimə deyil. atama və anama qarşı nə qədər nifrət eləsəmdə ailəm olduğu üçün ortada yazıq kimi qalıram. tək çarəm pivə içib biraz rahatlamaqdı o da təsiri keçəndə dahada pis oluram. pis vərdişlər qısa müddətli kömək etsədə uzun müddətli dahada insanı pox kimi edir. 1 ay sonra taleyimi həll edən imtahan var hələdə boş boş veyillənirəm. o qədər yorulmuşam ki, sözlük bəzən bir nöqtədə zillənirəm gözüm dolur və ağlamağa başlayıram. etdiyim səhvləri dəfələrlə üzümə vuran ailəmi mi düşünüm yoxsa yalnız olmamaq üçün mənə uygun olmayan çevrəyə qoşulub dahada həyatımı sikib öz təkliyimi dahada bərbad edib təzədən həmin çevrədən qaçıb getməyi mi? həmin insanlarda bir anlıq qəribə olur bu niyə getdi? deyə bilmirəm sözlük vallah ifadə edə bilmirəm. nə istəyirəm, kim olacam, nə üçün çabalayıram? kimin üçün çabalayıram? bu qədər tək olmağımın səbəni mənəm? ya digər insanlar? heç anlamıram bəzən anlamaqda istəmirəm. köməyə ehtiyacım olduğu haldada kömək edəcək heçkimin olmaması məni o qədər yorur ki. çünki bir düşünəndə mənim kimi birinə kim kömək olsun? depressivlikdən zövq alan adamam. birdə ki, indi azərbaycanda hamının özünə aid dərdi var. ən çoxda öz hisslərimdən qaçmaqdan bezmişəm. şikayət edəndədə nəyinsə dəyişməyəciyini bilirəm. çox yaxşı bilirəm ama əlimdən başqa heçnə gəlsə onu edərdim. hər dəfə bəlkə yeni yaşıma girəndə tamamilə deyildə bəlkə azda olsa nəsə dəyişər həyatımda deyirəm. ama bu daha çox psixolojidir. yeni yaşı gözləyənə qədər hər şey dahada bərbadlaşır. nəysə əgər bunu sonuna qədər oxuyan varsa başınızı ağrıtdımsa üzrlü sayın.
uzun müddətdir zemfira dinləmirdim, gecə əhvalımı o qədər açdı ki bu mahnı. içimdə müəyyən rahatlıq hissi oyandı. 2 ay əvvəl bir mövzu üzərinə anama "mən səncə pis insanam?" sualını vermişdim. niyə belə düşündüyümü soruşanda isə, "sanki insanlara məndən istədiklərini verə bilmirmişəm kimi, hətta yetərsizlik hissi deyərdim buna.bax bu cür hiss edirəm" demişdim. anam qayğılı baxışlarla "insan birinci özü-özünə yetməlidir, sən də onu çoxdan bacarmısan" demişdi. deyəsən həqiqətən haqlı idi. ideal dost, ideal iş yoldaşı, ideal sevgili, ideal qonşu yoxdur. sadecə bizə uyğunlaşmağa çalışdan insanlar, bəzən isə bunu bacara bilməyənlər vardır. hər şeyə rəğmən həyatımda olan və olmayan bütün sevdiklərimə məni tanıma şansı verdiyim və onlara qəlbimdə geniş yer aça bildiyim üçün xoşbəxtəm.
üzv ol