+2 əjdaha
1. 7 numara serialında zelihanın iclala danışdığı hekayə.“bahçenin birinde güneşe sevdalı bir gündöndü yaşarmış.onun dibinde de gündöndüye sevdalı bir sarmaşık…sevdalı sarmaşık gündöndünün gövdesine sımsıkı sarılır,yüzünü ona dönsün,onu sevsin diye her gün umutla beklermiş.gündöndü ise her sabah güneş doğduğunda yüzünü sevdayla göğe çevirir hayran hayran güneşi seyredermiş.sarmaşık çaresiz,daha bir sıkı sarılırmış gündöndüye ama nafile,gündöndünün aklı güneşteymiş. akşam olup güneş battığında sevdiğini yitiren gündöndü boynunu büker, içine kapanır kalırmış kederinden…zavallı sarmaşık daha sıkı,daha sıkı yapışırmış o zamanlar.. gelgelelim sabah olduğunda, gündöndünün yüzünü kendisine çevirmeyeceğini güneşle onun arasına giremeyeceğini bir daha anlarmış bu çaresiz sarmaşık.
ama günlerden bir gün,minik sarmaşık uyanınca bir de ne görsün;ilk defa sevgili gündöndüsünün yüzü güneşe değil,kendisine dönükmüş.sevinçten az kalsın çığlık atacakmış ki gündöndüsünün güneşe baktığı gibi bakmadığını görmüş ve o an öldüğünü anlamış. çünkü sarmaşık,sevdiğinin yüzünü kendisine çevirmek için onun gövdesine sarıldıkça, yavaş yavaş onu boğduğunu, öldürdüğünü hiç fark etmemiş. gündöndü ölünce sarmaşığın da sarılacağı bir şey de kalmamış,zamanla o da sararıp solmuş. sonra çiftçinin biri gelmiş,ikisini de koparıp bir kenara fırlatmış.”