əjdaha lazımdı
izlə
dostlar
mən
googlla
sözaltı günlük
-
yalnızlıq
-
sözaltı etiraf
-
tək yaşamaq
-
mən sən o və telefon
-
yalnızlığın ən çox anlaşıldığı anlar
-
no local collapsing teoremi
-
yazarların paylaşmaq istədikləri şeirlər
-
the wall
başlıqdakı ən bəyənilən yazılar:
+19 əjdaha
5. sanki, bizim dilin imkanları çərçivəsində aşağıdakı misralardan daha ürküdücü təsvirinin mümkün ola bilməyəcəyi, vəziyyətdən daha ziyadə subyektiv olaraq qavranılan bir hiss:
Elə bil divarlar gəlir üstünə,
Qulağın səslənir, qəlbin döyünür.
Alışıb yanırsan sən öz tüstünə,
Nidalar gözündə suala dönür.
insanı tez yorar düşüncələr də,
Verib nəfəsini dərd udar insan...
Özündən başqası olmayan yerdə,
insan olduğunu unudar insan…
Bir günəş bəs edər, pərişan olma,
Sənin yüz Kür qədər göz yaşın olsa.
Min dərd hücum etsə, könül, sıxılma,
Bir nəfər dərd bilən sirdaşın olsa.
*
bəxtiyar vahabzadə
+8 əjdaha
4. Dindarlar tərəfindən yalnızca allaha məxsus olduğu iddia edilən bireysəl həyata üstünlük verənlərin isə bunu eşitdiyində gülümsədiyi, aldığın qərarlara başqalarının təsir edə bilmədiyi/daha az təsir etdiyi fiziki və mental olaraq daha constant vəziyyət.
+5 əjdaha
7. Bəzən insan ən çox öz səssizliyində boğulur, hər gecə evə qayıdan yalnız yorğun bədən, ruhum isə sanki hələ də o uzaq yollarda itib. Kitab rəflərinin kölgəsində, sönməyə hazırlaşan bir lampa işığı kimi tək qaldıqda anlayırsan ki, ev əslində dörd divar deyil, içimizdə o bitmək bilməyən boşluğun adıdır. Mən özümə gecikmiş, öz həyatına kənardan baxan bir tamaşaçı kimiyəm; Çünki ən yüksək fəryadlar həmişə ən böyük səssizliklərin içində gizlənir.
+4 əjdaha
2. Bir dəfə bu hala alışdıqdan sonra heçnə əvvəlki kimi olmur, heç kimi ətrafında istəməməyə başlayırsan və ən yaxın dostun isə alkoqollu içkilər olur.
+2 əjdaha
6. Təklik əvvəlcə səni azad edir, sonra yavaşyavaş içindən nələrisə çəkib aparır. Əvvəl yazırsan, düşünürsən, özünə qayıdırsan Sonra bir gün gözünü açırsan və görürsən ki, artıq yazmaq da kömək etmir.
Çünki yazmaq üçün bir az da olsa ümid lazımdır, o da itib.
insanlardan uzaqlaşdıqca özünə yaxınlaşırsan deyirlər. Amma bəzən elə olur ki, özündən də bezirsən. Səni ən yaxşı tanıyan səs belə səni sakitləşdirə bilmir. Hətta aynadakı simana da yad baxırsan. Sanki sən deyilsən. Sanki sən heç vaxt olmamısan.
içində kimsə daim yorulub oturub. Hər şeydən, hər kəsdən və sonda özündən.
Bu yorğunluğun heç bir səssiz gecədə, heç bir musiqidə, heç bir dua içində tam sağalmadığını anlayırsan. Yalnız bir az susursan. Bir az daha susursan. Və bəlkə… unudulmaq istəyirsən.
Ən son, heç kim gəlməsin deyə qapını bağlayırsan
Amma içində gizli bir səs deyir:
“Kaş kimsə gələrdi.”
+1 əjdaha
3. insanlar, deyesen, naşükürlük etməyə başlayıblar, ala təklikdən, tək yaşamaqdan zor nə ola bilər, yaşa özünçün, kef elədə qısası, eh.
hamısını göstər
