+4 əjdaha
4. ümumi azərbaycan gəncinin problemi. sanki bütün atalar təməldən eyni kodlaşdırılıb. onun atası sənə sevgi göstərmir o da sənə, sən də oğluna belə belə gedir. bunun əsas səbəbi həyat səviyyəsinin aşağı olmasıdır azərbaycanda. hamı əziyyət çəkir, çox varlı olsan da nə iləsə mübarizə aparacaqsan, çox kasıb olsan da eyni. hər şey beyində bitir. insan insanı çirklədir. insan insandan qəhbəlik öyrənir sadəcə. zehniyyətin çirklənməməsi üçün alverçilər yığışmalıdır, işini keyfiyyətsiz görən saxtakarlar sikdirməlidir, insan insanı aldatmamalıdır gərək. çox çətin cəmiyyətdə yaşayırıq, durmadan bir-birimizi nələrəsə məcbur edirik. əsas da evlilik məsələsi. ataların oğullarını evləndirməsi dəbdir. 18 il böyütdün sıxıldın mq? 18 ildir sənin oğlundur heç cürə təzə tema tapa bilmirsən nəvə istəyirsən mq? bir- birimizlə bəhəns aparmaqdır məsələ. bu maşın deyil ki, qonşundakının lap təzəsin alasan qabaqlayasan onu. hara tələsirik görəsən? atalar oğullarını niyə dinləmir, oğullar atalarına niyə məhəl qoymur? atalar niyə fikirləşmirlər ki, tərslik hardadır? oğullar niyə anlamırlar ki, qarşısındakı adamı dəyişdirmək mümkün deyil? güya bilmirlərmi ki, yolun sonunda bir-birlərinə oxşayacaqlar? bu döngünü qırmaq çətindir mi? əslində deyil. bunun üçün təhsil lazımdır, aydın təfəkkür, biraz da dünyagörüş lazımdır. biz bunları qazanmaq yerinə gedib özümüzə təzə iphone 17 alırıq. buna görə atamızı başa düşməyəcəyik və içimizdə olan insani doğma sevgini göstərə bilməyəcəyik. çünki, bizə sevgini yaltaqlıq kimi öyrətdilər.ataya sevgini göstərə bilməmək
əjdaha lazımdı
izlə
dostlar
mən
googlla
sözaltı günlük - sözaltı etiraf - sözaltı sözlük - ən poxdan hiss - həyatdan bir anda soyudan şeylər - ataya demək istənilənlər - keçən ayın ən bəyənilənləri - təkcə mənmi edirəm deyə düşünülən şeylər - eynək taxmağın mənfi cəhətləri - həyatın nə qədər cındır olduğunun anlaşıldığı anlar
başlıqdakı ən bəyənilən yazılar:
+4 əjdaha
5. həyatın üzümə şillə kimi vurduğu bir gerçək.mən uşaq olanda, çox dəcəl olmuşam və anamdan yox həmişə atamdan çəkinmişəm. səbəbi də bu idi ki anam heç vaxt mənə səsini belə qaldırmazdı, mən də qudurub daha çox dəcəllik edərdim. amma atam belə deyildi, səbr deyilən şey yox idi sanki kişidə. onu da indi indi anlayıram, işsiz qaldığı vaxtlar, ailə dolandırma istəkləri deyərkən əsəbləri çökmüşdü. atamın adı, səsi və istənilən hər bir hərəkəti məndə qorxu oyatmağa bəs eləyirdi.
uşaqlığım məhlədə top dalıyca düşməklə keçib. bizim məhlənin isə mərkəzi bir yeri var idi, "ploşadka" deyirdik ora. hamı orda olardı , eninə və uzununa fubtol oynamaq da olurdu. və işin pis yanı bura bizim evin pəncərəsindən tamamilə görünürdü. atam da tez tez pəncərəyə siqaret çəkməyə çıxdığından məni görərdi. bu səbəbdən də mənə sataşan yaşca böyük uşaqlarla çox uşağın içində boş verib keçə biləcəyim məsələləri belə " atam görsə yenə qışqıracaq" deyib qırağa gedib danışmalı olurdum, çox hallarda da döyülürdüm. yəni onların yumruqları atamın səsindən daha az qorxulu idi mənim üçün. buna görə də mən daha çox anamla yaxın olmuşam. ibtidai sinifdə çoxlu yarışlara göndərirdilər məni qiymətlərim yaxşı idi deyə. onların da bir çoxundan nəsə uğur qazananda çox sevinib anama deyirdim, o da sonradan atama deyirdi və atam da təbrik edirdi. bir dəfə isə bir yarışda 1.oldum və bunu birinci atama dedim, kişi duruxsundu, gözləri doldu. məni öpdü, qucaqladı. təəccüblənmişdim, amma buna çox sevinmişdim. o hadisədən sonra atamla çoxlu əlaqə qurmağa çalışdım, amma o yenə də anam qədər səmimi, yaxın ola bilmirdi. yatanda üstümü örtən ata sanki 7 yaşlı oğlunun göz qapaqlarından heçnədən olmadığı qədər qorxurdu. onların açıq və qapalı olması onun rəftarına çox təsir eləyirdi, çünki o gizlətməliydi.
sonra böyüdüm, mən böyüdükcə atamın danlaqları azalmağa başladı, bu danlaqların şiddəti də artıq mənə az gəlirdi. hətta bəzən heç vecimə almırdım və o da nəsə demirdi. sonra daha səmimi olduq, artıq həyatdan söhbətlər eləməyə başladıq və mən yenə uşaqlıq illərimdəki xoşbəxt vaxtlarımda hiss eləyirdim özümü. amma bir fərq var idi, o uşaqlıq illərində od tutub yanan və tədricən şiddəti azalan sevgi atəşi artıq sönmüşdü. içimi isitməyə davam edirdi, amma çölümə işıq saça bilmirdi artıq. atamı qucaqlamaq, öpmək üçün od tutub yanırdım içdən. çöldən isə heç biruzə verə bilmirdim, istəsəm belə. deyəsən yavaş-yavaş ona dönüşürəm. sanki bir yanım ümumiyyətlə ondan qopub düşən bir parça deyilmiş kimi.
+1 əjdaha
1. Çox pis bir şeydir. Bəzən yığıb saatlarca danışmaq, dərdini danışmaq istəyərsən ama olmaz. içində bir boşluq var. Bu utanmaqda deyil. Sanki başaa bir şeydir. Tapa bilmirsən.sifarişi verən: qaçaraddımdanenənanənan
hamısını göstər