yalnızlıqdan qorxmaq
| həyat4,167 | 3 | 7
əjdahalar googlla
yalnızlıq - sözaltı günlük - pişikdən qorxan qız - yalnızlığın ən çox anlaşıldığı anlar - sözaltı etiraf - fobiya - sözlük yazarlarının qorxuları - qaranlıqdan qorxmaq - hey you - itdən qorxanlara pis baxmaq
Yalnız deyilsən!
Bu duyğuların müvəqqəti olduğunu və kömək mövcud olduğunu bilmək vacibdir. Dostlarınıza, ailənizə, profesionallara müraciət etməyiniz vacibdir. Sizi dinləmək və lazım olan dəstəyi təmin etmək istəyən insanlar var.
Sözlük yazarları olaraq səni hər zaman dinləyə bilərik.
Əgər yalnız hiss edirsənsə, qaynar xəttə zəng et:
☎ 860Əgər Ölüm anında birinin Əli əlimdə olsa bu məni yenə tək edər mi? Ya da sənin əlin? Amma sən də hiss etmirsən canın arxasındakı daşıdığın duanın yükünü? Anlamırsan yaşamaq istəyini? Səninlə üzləşməyin özü ola ki, həyata bağlasın insanı, hə? Elə isə qorxu da sevginin başqa adı olmalıdır. insan dəyər vermədiyi bir şeyi itirməkdən qorxmaz. Bəlkə də indi indi həyata dəyər verirəm, bağlıyam, sevirəm, amma artıq zarafatı da az edirəm. Bu da bir qaçış idi bəlkə də.
Hər şey ciddiləşir mi? Dəyişdiyimi hiss edirəm. Əlli yaşından sonraki insanların zarafatlarında ölümün nəfəsini hiss etdiyim kimi..
*dinə istinad sadəcə fikrin daha yaxşı çatdırılması adınadır.
bəzən insanlar cəmiyyətdən uzaqlaşmaqla ona olan ibtidai ehtiyaca meydan oxumağa, yalnızlıq qorxusunu qırmağa cəhdlər etmişlər. ancaq bu çox nadir hallarda uğurlu olmuşdur və "uğurlu" dediyimiz nəticələrin hər zaman bir sirri vardır: çox maraqlı və gülməlidir ki, bu elə yalnız olmamaqdır. yalnız cəmiyyətlə əlaqələndirən faktorların mövcud olması sənə fiziki olaraq yalnızlıq qorxusu ilə mübarizədə kömək edə bilər. mənəvi və ruhi təhnalıq qorxusu ilə mübarizə aparmaq isə həyat bahasına başa gələ bilər.
qısacası, yalnızlıqdan qorxmaq təbii bir duyğudur. bu qorxunun əsiri olmamaq, bunu başqalarına göstərməmək, bunu gizlədə bilmək, daim fərqində olmaq isə müdriklikdir.
məsələ, sadəcə yalnız olmaq yox, mənəvi yalnızlıqdır. insanlar ömür-gün yoldaşının yanında belə yalnızlıq çəkir, dərdini açıb danışa bilmir. nəinki dərd, hətta həvəs etdiklərini də danışmağa çəkinir, həvəsinin həmin saniyə qırılacağını bilir.
bir videoda çox xoşuma gələn bir ifadə görmüşdüm, deyəsən, hansısa filmdən fraqmentdir (baxma: shall we dance): "həyatımıza şahid olacaq birinə ehtiyacımız var" - tam olaraq bu. adicə günün sonunda günün necə keçdiyini danışa bilmək, yolda gördüyün hansısa əhvalatı, əsəblərini pozan xırda bir şeyi ya da mənasız hesab etdiyin hansısa məlumatı ötürmək, qarşındakı insanın buna mənalar yükləməsi və ya sadəcə dinləməyi bacarması, sənin də istəyərək, maraqla və sevgiylə dinləməyin - yalnız olmadığını hiss etdirən şeylərə misal ola bilər. ancaq öz sözünü demək üçün danışan insanlar yerinə, bir-birini dinləmək və öyrənmək üçün danışan insanlar olmağı bacaranda yalnızlığı geridə qoyursan. mən özümü yaxşı dinləyici hesab etmirdim, sonra problemin dinləyici olmağımla yox, qarşımdakı insana verdiyim dəyərlə bağlı olduğunun fərqinə vardım. qarşımdakı insana nə qədər dəyər verirdimsə, fikirləri də o dərəcə əhəmiyyət kəsb edirdi.
insanın yalnızlığa məhkum olduğunu düşünürdüm: axı bu dünyaya yalnız gəlirik, yalnız da gedirik. bir az dərinə gedəndə, heç də yalnız gəlmədiyimizi başa düşürsən. əvvəl ananın canından bir parça, bir bütün olaraq gəlirsən əslində, sonradan dünya səni ondan ayrılmağa və öz yolunu tapmağa məcbur edir. bəlkə də, həqiqətən sonda ölmürük, doğulanda anadan ayrıldığımız kimi; kiməsə və ya nəyəsə qovuşuruq.
üzv ol