1. Evdə veyil-veyil gəzərkən bir anda qapı döyüb fənndən kəsilməyimizi və gələcək ad gününü qeyd edən dostlar.. o dərəcə bir-birimizə səhvimizlə düzümüzlə arxa çıxırıq ki, o masada dərdlər unudulur, kiçilir. Hətta sonrasında bir əşya üçün evdən 40 dəq uzağa getmək lazım olanda belə hərəsi eyninə bir şal atıb soyuq və yağışlı havada gülə-oynaya mənlə gəldilər. O vaxt içimdən mən dostlarımı tapmışdım və tapmışam deyirdim. Saatın gec olmasına baxmayaraq otaq yoldaşlarının gedib evdə tək qalan dostumun evinə gedirdik. ikimiz yemək sifarişi edir, ikimiz su alırdıq. Evə qalxan kimi ələ gitar almalar, ardıyla yemək yemələr və bitməyən birgə qaranlıq otaqda flashla xor oxunan mahnılar..
(baxma: tələbə evindəki gitarist)
Yəni ən qəribəsi mən bu atmosferin içində itmirdim. Oysa insanlardan izoləni seçməyi ya da insanlardan özümü uzaqlaşdırmağı seçərək cəzalandırdığım bir ərəfə idi. Buna rəğmən öz evimizə girən kimi dəfələrlə adımı səsləmişdilər.

(italik: bəzən əsl yaxınlar səni olduğun kimi qəbul edən deyil də, səni özünə qaytaranlardır.)

Bəh bəhlə tamadalıq etdiyim Toy mahnıları, ləzginka oynaması, oynamağa çalışmamız, türk pop oynaya-oynaya dezodorantla karaokelədiyimiz, mənim oğluna qız axtaran xala təqlidlərim, qızların zarafatlaşmaları.. uşaqlıq videosunda eyni mahnını necə oynadığını göstərməsi çox şirin anlar idi.

(italik: bəzən bir xatirəni o hadisənin içində olub anlayarsan) elə bir gün idi..

Yarım saat da qalmağımız üçün israr edirdi qrup yoldaşım. Hətta açarı belə gizləmişdi. O qədər yaxşı təsir etmişdi ki, bu birgəlik.. heç biz də getmək istəmirdik.
(italik: Bəzən xoşbəxtlik böyük hadisələrdə yox, "bir az da qalın" deyən insanların içində gizlənir.)


(italik: Amma uşaqlıqdan qonaqlıqlarla bağlı bir şeyi bilirdim: bir yerə yenicə öyrəşərsən, gülməyə və əylənməyə başlayarsan, elə o anda da "getmək vaxtıdır" deyilər. Bu dəfə fərq yalnız onda idi ki, "getmək vaxtını" artıq valideynlərimiz yox, özümüz seçirdik.)

Və o günlər mənə öyrətdi ki, ev bəzən dörd divar deyil, yanında rahatca güldüyün insanlardır. Bu gün köhnə evimə bir əşya götürməyə qayıtdım. Qapını vaxtilə soyuq mübahisə etdiyim biri açdı. Amma onunla bir süfrəni paylaşdığımız günləri də unutmamışdım. Ağzımdan istər-istəməz "Bişirdiyiniz yeməklər üçün darıxmışam" çıxdı. O da "istədiyin vaxt gələ bilərsən" dedi. Beynim "bunu demə" deyirdi, qəlbim isə mənə pisliyi toxunan insanların içində belə bir vaxtlar yaşatdıqları yaxşılıqları axtarırdı. Mən də gülümsəyib "Yox, özüm hazırlamağa çalışacağam" dedim.Sanarsın ıssız adam havuçlu kek tarifi-ayrılıq səhnəsi birəbir xp
https://youtube.com/shorts/iaAb_yISgy8?si=gKDYjEQHAbXz3VTM

(italik: insan bəzən bir ev üçün yox, o evdə qalan hisslər üçün darıxırmış. Bəzi qapılar bağlanır, amma içindəki xatirələr heç vaxt kilidlənmir.)

Hər şeyiylə tələbə evləri də insanlar arasındakı münasibətin daha bir çılpaq formasıdır və çox şeyi (yaxşı və pisi) elə o yaşdan öyrədir.