it's alright, ma



facebook twitter əjdaha lazımdı izlə googlla

1. Bob Dylan tərəfindən yazılmış və səsləndirilmiş 1965-ci ildə Bringing It All Back Home albomunda çıxan bir mahnıdır. 1964-cü ilin yazında yazıldı, ilk dəfə 10 oktyabr 1964-cü ildə canlı ifa edildi və 15 yanvar 1965-ci ildə record olundu. Dylanın bioqrafı Howard Sounes tərəfindən "acınacaqlı bir şah əsər" olaraq təsvir edilib.

"He not busy being born is busy dying" ,"Money doesn't talk, it swears" "But even the president of the United States sometimes must have to stand naked" kimi aforizmə çevrilmiş məşhur misralar bu mahnıdandır. Bu sözlər Dylanın çağdaş Amerika mədəniyyətində qəbul olunan ikiüzlülüyə, ticarətə, istehlakçılığa və müharibə düşüncəsinə qəzəbini ifadə edir.

mahnı haqqında əsas wkipedik məlumatları yazdığıma görə öz düşüncələrimə keçə bilərəm. amma əlavə olaraq onu da deməliyəm ki, bu mahnıya qədər bob dylan ancaq idealist mahnılar yazıb. bu mahnıda isə onun əvvəlki optimist və protest edici tonu dəyişərək, öz yerini realist və ümidsizliklə dolu düşüncələrə verib. baxmayaraq ki, dylan mahnının sözlərinə görə dinləyiciləri tərəfindən çox tənqid olnub, amma mənə görə bu mahnı onun yaradıcılığının zirvəsidir. yeniyetmə dövrlərində dünyanın gözəl bir yerə dönə biləcəyinə inanan və iyirmili yaşların ortasına gəldikdə isə bunun çox da mümkün olmadığını başa düşən bütün xəyalpərəst insanların emosiyanal bağ yarada biləcəyi bir mahnıdır. əslində çoxdandır bob dylana qulaq asmırdım. sadəcə dünən bu mahnı yadıma düşdü və iki gündür beynimdə sözləri təkrarlanır deyə haqqında entry yazmaq qərarna gəldim.

belə ki, dünən ermənilərin azərbaycan şəhərlərini bombalaması haqqında bir video paylaşıb üzərinə öz düşüncələrimi yazmağa çalışırdım. əslində müharibə mövzusunda heç nə paylaşmamağa söz vermişdim. amma bu görüntülər və müharibənin insanlara yaşatdığı real ağrıların qarşısında susub neytral qalmaq, heç bir fikir bildirmədən oturmaq çox çətindir. mən də videonun üzərinə müharibəni pisləyən bəzi şeylər yazmağa çalışdım. amma bunu elə bir həssasləqla etmək istəyirdim ki, nə erməniləri qatı şəkildə pisləyim, nə də azərbaycanlıların qüruruna toxunum. bəli bu hadisələr məndə də nifrət və kin yaradıb, amma ermənilərə qarşı yox, bu iki milləti belə bir uçuruma aparan siyasətə qarşı. çünki axı nə qədər də erməni xisləti* desək də hamımız bilirik ki, ermənilərin sivilləri bu məsələdə heç bir məsuliyyət daşımır. onlar da bizim kimi psixi və ya fiziki olaraq müharibənin qurbanlarıdırlar sadəcə. onlar da bizim kimi beyni yuyulmuş yazıq insanlardır. amma mən bu düşüncələri, öz əsəbimi və ağrımı ifadə edəbiləcək cümlə tapa bilmədim. nə etsəm də, nə desəm də ortada ikitərəfli bir nifrət var və yazdığım iki-üç cümlə bunları dəyişməyəcək. necə deyim axı dalaşmayın gəlin bir yerdə oynayaq. bir tərəfdə əsas xüsusiyyəti erməniyə nifrət etmək olan azərbaycanlı və digər tərəfdə əsas əlaməti türkə nifrət etmək olan erməni var. bu insanları toplum edən, bir yerdə yaşadan, bu millətlərdə milli ruh yaradan tək şey düşmənə nifrətdir. bizim əlimizdə başqa nə qalıb? heç nə. küçədə gəzəndə üzlərindən izdirab yağan insanlar birdən-birə yenidən həyata qayıdıblar. mən necə müharibəni pisləyim, insanlar artıq bunun köləsinə çevrilibsə.

əlqərəz, bunu düşünə-düşünə yazdığım heç bir dərdə dərman olmayacaq bir-iki qara-qura cümləni silib, qoy heç olmasa informasiya müharibəsinə xeyrim dəysin deyib #karabakhisazerbaijan yazıb paylaşdım. "informasiya müharibəsi". *bu sözdən də heç xoşum gəlmir. həmin anda yaşadığım gülünc çarəsizlik bu mahnının sözlərini yadıma saldı.

Although the masters make the rules
For the wise men and the fools
I got nothing, Ma, to live up to

daha da çarəsiz hiss elədim özümü.
hələ də çarəsiz hiss edirəm. və bizə müharibədən başqa yol saxlamayan bütün siyasətçilərə nifrət edirəm. nəysə ümid edək ki, qarabağ alınandan sonra günəş daha parlaq, ağaclar daha yaşıl və dünya daha gözəl bir yer olacaq.

Disillusioned words like bullets bark
As human gods aim for their mark
Made everything from toy guns that spark
To flesh-colored Christs that glow in the dark
It's easy to see without looking too far
That not much is really sacred

(italik: While them that defend what they cannot see
With a killer's pride, security
It blows the minds most bitterly
For them that think death's honesty

Won't fall upon them naturally
Life sometimes must get lonely



hamısını göstər

it's alright, ma