Streak hər gün ən azı 1 post yazanda artır. Bir gün boş keçsə sıfırlanır. Streak uzun olduqca od böyüyür!
×
Yazı Saatları
Tip: axşam yazarı
Pik saat: 23:00
Gecə (00-06):114 post
Səhər (06-12):40 post
Gündüz (12-18):47 post
Axşam (18-00):82 post
Saat diaqramı yazarın gün ərzində nə vaxt aktiv olduğunu göstərir. Qırmızı = ən çox post yazılan saatlar. Yaşıl = orta aktivlik.
×
Səviyyə Sistemi
Səviyyə 1: Yeni
XP: 26 (karma əsasında)
Növbəti səviyyəyə: 74 XP qalıb
Səviyyə karma əsasında hesablanır. Karma = reytinq + entry sayı + wiki töhfələri. Hər səviyyə üçün daha çox XP lazımdır. 25 səviyyə var: Yeni-dən Tanrı-ya qədər.
×
Yazı Statistikası
Təxmini söz sayı: 135,864
Toplam simvol: 815,185
Orta entry uzunluğu: 2,881 simvol
Kitab ekvivalenti: ~1.9 kitab (70K söz/kitab)
Söz sayı entry-lərdəki simvollardan təxmin olunur (orta 6 simvol/söz). Kitab ekvivalenti standart roman uzunluğuna (70,000 söz) əsaslanır.
disclaimer: entri qeyri-etik çərçivədə, həqiqətlərin tam çılpaq forması ilə yazılmışdır. Yaranacaq mənfi duyğulara görə yazar məsuliyyət daşımır.
Artıq ayın 1-dir. Prezidentin sərəncamına əsasən, çağırış başlayıb. Dedim qoy 1-2 kəlmə deyim. Sözlüyü tapıb bu entrini oxuyacaqların əsasən ali təhsilli olacağını düşünərəkdən yazıram. Belə də çox hissəsi orta təhsillilərə də aiddi bir baxıma. Və entri bir az küçə dilində olacaq, çünki ora "müasir" dünya ilə qətiyyən tutuşmur. Qaqalıq, cəngəllik qanunları və s. hər şey var. Mülkidə "peysər çıxmaq", "söyüş mənasız şeydi" kimi məsələlər kiməsə mənasız gələ bilər, amma orda mənasız deyil. Rutinin, komandirlərin təzyiqi altında bir də bu söhbətlərin basqısını görəndə elə bu qaydalar və prinsiplərlə yaşamağın gərəkli olduğunu özünüz anlayacaqsınız.
Entri uzundu deyə mündəricat yazıram əvvəldən.
1) əsgər getməmişdən öncə nələri bilmək lazımdır
2) qısa, ümumi giriş
3) əsgərlikdəki terminlərin açılışı.
4) ali təhsilli olaraq əsgər getmək
niyə əsgərlikdə dalaşmamalısan?
5) "paqonun(komandirin) söyüşü girmir" məsələsi
5.1) paqonun söyüşünün "girdiyi" hallar
5.2) paqonun söyüşünün "girmədiyi" hallar
5.3) paqonun söyüşü girsə də, "peysər çıxmayacağın" situasiyalar
6) köhnə əsgərlərlə münasibət. "Köhnə əsgərə hörmətsizlik edən peysərdi" məsələsi. Dembel-molodoy söhbətləri.
7) telefon işlətmək. Starşı əsgərdən icazə almaq.
8) 1 il vaxtı necə tez keçirim? Əsgərliyin xeyirləri.
9) əsgər gedəndə nə geyinim, nə qədər pul aparım, özümlə nə götürüm?
10) sonluq.
1) əsgər getmədən öncə nələri bilmək lazımdır
ilkin olaraq (baxma: ak-47/-366093) entrisini oxuyun. Silah təyinatını, mərmilərin ölçülərini, vəzifə borcunu əvvəlcədən bilmək orda sizi qabağa atacaq.
ikinci olaraq məsləhətxanada 1-2 kəlmə yazmışdım, ona da yüngülvari göz atmaq məsləhətdir. Burda da geniş yazasıyam.
Üçüncü olaraq (bax: hərbi rütbələr)
i bilmək ən vacibidi. Vay o günə ki çaşıb hansısa zabitə aşağı rütbədə müraciət edəsiz))
2) qısa ümumi giriş
Hər şeydən əvvəl onu deyim ki, əsgərliyi gözünüzdə böyütməyin, qətiyyən qorxmağa ehtiyac yoxdur. Çox vaxt deyirlər ki, çöldə yaxşı oğlan idi, getdi orda altın vurdu zad - boş şeydi. Ora da həyatın bir parçasıdı, kim mülkidə necə oğlandısa, orda da elə olur. içində xəbərçilik olan gedib suka olur, ağzında söz saxlaya bilməyən ağzıcırıq, zəifi əzən gedib bezpredel, özün dartıb göylə gedən də yenə eyni cürə olacaq. Məsələ sadəcə şəraitin yetişməyinə bağlıdır. Mülkidə özünə hörmət edən, yerini bilən, lazım gələndə sözünü deyə bilən oğlan gedib orda da hörmətli olacaq, öz ağırlığın saxlayacaq. Oradakı ən əsas sınaq maddi və mənəvi olaraq sevdiyin, dəyər verdiyin şəxslərdən, şeylərdən uzaqlaşmaq və şəxs anlayışını kənara qoya bilməkdən ibarətdir. Yəni hər şey əslində psixoloji sınaqdı. Hər gün eyni bərbad yemək, eyni vaxta tualetə getmək, yatmaq, idman, təmizlik, rutin, bir də komandir və əsgər heyətinin psixoloji təzyiqi ilə birləşəndə adamın başını itirməyi an məsələsidi. Gedəndə özünüz də görüb eşidəcəksiniz gecə yorğanın altında ağlayanları, qolunu doğrayıb niqodnu getmək istəyənləri, hərbi hissədən qaçanlarl və s.
3) əsgərlikdəki bəzi terminlərin izahı
Starşına - bölüyün "maması". Çimməkdən tutmuş pal-paltarın, pastel və yataq üzlərinin dəyişiminə, ümumən "ev işləri" deyilən şeylərə cavabdehdirlər. Əsasən baş gizir rütbəsində olurlar.
Osoboddel, yuris - hərbi hissədə olan prokurorluq və ya təhlükəzlik əməkdaşı.
Priziv - hərbiyə gəldiyin ay
Ata priziv - səndən düz 1 il öncə hərbiyə gələn əsgər (misalçün, 2022 iyulda gələnlər sənin ata prizivindi)
Bala priziv - səndən 1 il sonra hərbi xidmətə gələn əsgərlər
Molodoy - təzə gələn, hələ 3 aylıq hərbi xidmətini bitirməmiş əsgər
Boevoy - 3 aylıq təlimi bitirib əsas hərbi hissəsinə getmiş əsgər. Bir də boevoy-molodoy da var, onu orda öyrənərsiz day.
Naryad - 4 saat yuxu yataraq sutkalıq xüsusi növbədə olmaq.
Starşı əsgər - bölüyün, taborun və ya ümumi hərbi hissədə vəziyyətə (polojeniyaya) baxan əsgər. Əsgərlər arasında toxunulmazlığı var.
Dembel - növbəti prizivdə tərxis olacaq əsgər
Ded - prikazı çıxmış dembel.
Qoca - yaşı digərlərindən böyük əsgər. Əsasən ali təhsilli, magistr filan oxuyanlara deyilir.
4) keçək əsas məsələlərə. Ali təhsilli olaraq əsgər gedirsizsə yaşınız-başınıza hörmət edin, 21(magistr oxunusuzsa 23) yaşlı biri kimi hərəkət edin. 18 yaşlılarla çox oturub-durmayın. Həm molodoyda, həm də boevoyda. ilk 1 ay, ay yarım ərzində çalışın heç gülməyəsiz, zarafat-zad eləmiyin, dişinizi çox ağartmayın, ciddi durun. Çünki orda da sizə komandir heyəti bu sualı verəcək və əyani şəkildə də görəcəksiniz:
- dünyada ən sürətli qaçan şey nədi, əsgər?
- bilmirəm.
- əsgərin götü. Dünyada ən sürətli qaçan şey əsgərin götüdü, üz verdin, o dəqiqə götü qaçır.
Balacalarla oturub-durmayın deyəndə heç damışmamağı nəzərdə tutmuram. Orda da görəcəksiniz ki, 18 yaşı olsa da, qızıldan qiymətli uşaqlar var, hansı ki sözü, hərəkəti, düşüncəsi 1000 ali təhsilliyə dəyər. Bu dediyim ümumidi. Çünki sözünüz onsuz da öz tay-tuşunuzla tutacaq. iyul prizivində ali təhsilli çox olur deyə əslində çox şanslısınız. iq ortalaması daha yüksək olacaq.
ali təhsilli getməyin ən böyük üstünlüyü tanımadan qoyulan hörmətdi. Məntiqlə düşünün, ölkədə elə bir ailə yoxdu ki, uşağına "filankəsin uşağı universitetə girdi, sən də oxu, adam ol" deməsin. Yəni siz 4-6 il yol ölçmüsüz deyə adiləşə bilər, amma rayonlardan gələn, daima universitetə girməsi istənən, amma girə bilməyən qaqaşın gözündə siz hörmətəlayiq, dünyagörmüş adam olursuz. Bundan da istifadə edin. Deyib-gülməyə ona görə vurğu elədim ki, bu uşaqlarla çox yaxınlıq edəndə artıq pərdəni götürəcək və adamı öz çərçivəsinə salacaqlar, elə biləcəklər elə bunların tayısan. Həm də ki "böyüyə hörmət elə" mottosu ilə böyüyüblər, hər halda yaşı çox olana da hörmət edəcəklər. Elə komandir heyəti də.
bütün hallarda davadan qaçın. Mülkidə polisdən qurtulmaq 2x2-di amma hərbidə daydayın belə olsa, səni sağmamış buraxan deyillər. Bir tanıdığımın dayısı general idi, dəmə qoyurdu bütün günü, amma onu belə pulla saldırdığı hərbi hissədən vurdular birbaşa posta. Yəni hərbi prokurorluq çox pox işdi. Dayımın o vaxtı mənə məsləhət gördüyünü indi sizə deyirəm: "heç bir halda birinci söymə, birinci vurma. Amma kim söysə, kim vursa, otvetin mütləq ver".
Əslində, bu söz bir az arxası olan adam üçündü. Əgər zəng edib ağız açası adamınız yoxdusa, çalışın hər şeyi sözlə həll edəsiz. Yox gördüz uje dava qaçınılmazdı bədəndən vurun, çiyin ən çox ağrıyan yerlərdəndi. Çiyinə, dxanyaya, baldıra vurmaq, və göt də göyərmir deyə ora təpik ən idealıdı. Əsas odu iz qalmasın, üzə vurub iz saxlasaz, poxu çıxacaq. Bədəndə də qabırğa, qol vursaz, bədən yoxlanışında(hamını soyundurub bədənə baxırlar tez-tez) göyərtisi görünsə, vurduğun da suka çıxsa, iş prokurorluğa getməsə belə komandir 1-2k pulu belinə qoyacaq.
5) "paqonun(komandirin) söyüşü girmir" məsələsi.
Bunun da şərtləri var. Mütləq doğru ifadə deyil. indi izah edəcəm. Amma istənilən halda bir şeyi mütləq qulaqda sırğa etmək lazımdı. Heç vaxt heç bir zabitə, gizirə, maxeyə, lap elə əsgərə belə o qədər yaxınlıq verməyin ki, dediyiniz sözə "samnenya" (şübhə) saxlayıb söyüş qoysun. Heç kim tanımadığına söyüş qoymur. Görsə ki, ciddi, özünə hörmət edən, ağır aparan adamsan, heç vaxt buna cürət eləməz. indi variant olaraq ələ alaq, deyək ki, cəsarət elədi.
5.1) komandirin söyüşünün "girdiyi" hallar
"komandirin söyüşü girmir" deyəndə qayıdıb adama deyəcəklər "paqonun siki yoxdu ki? evində tutsan, heç nə eləməyəcəksən?", qırılıb qalacaq içində. Paqonun söyüşü lap yaxşı da keçir, amma baxır hansı paqonun. Misalçün, bizim tabor komandiri çox (elə uşaqların diliylə desək) "dastoynu" kişi idi. Həmişə deyirdi ki, "mən tabeçiliyimdə olanı tabe olduğum şəxslərin ayağına vermərəm. Nə problem, söz-söhbət olsa, birinci mənə deyin, mənim çərçivəmdə həll edək, məndən yuxarı heç kimə demərəm. Əgər mən başqasından eşitsəm, kimsə mənə sizə görə söz desə, sikəcəm o adamı, fərqi yoxdu kimdi". Kişi kimi də sözünün üstündə durdu axıra kimi. Nə telefonu, nə davanı heç vaxt gedib hərbi hissə komandirinə, yurisə, nə də başqasına demədi, özü cəzalandırdı. Cəza dediyim də növbədənkənar naryaddı. 5 sutka nədi e, 10 sutka da qərargaha çapar(qarovuldan sonra ən ağır naryad sayılır) çıxmaq, prokurorluğa düşüb itin zülümünə, xərcinə düşməkdən 1000 dəfə yaxşıdı. indi özünüz düşünün də, bu qədər ponyatkalı kişinin söyüşü keçməyə bilər? Biri bir pox qaynatsa, gəlib soruşanda boynuna almasa, o da əsəbiləşib eliyənə var-yox söyüşü qoysa, həmin oğlan hörmətli oğlan qalacaq? Əlbəttə ki, yox. Necə deyərlər, altın qoyacaq ordaca.
5.2) komandirin söyüşün girmədiyi anlar
Amma məsələn, bu işin ikinci tərəfi də var. Yəni həqiqətən də söyüşü götürməli olduğunuz anlar olacaq. Misalçün, prokurorluğa işiniz düşsə. Və ya yoxlama zamanı işlətdiyin telefonu tapsalar. Ya da əsgər yoldaşını ilişdirməyə görə səndən söz soruşsalar. Bax belə situasiyalarda söyüşü götürməyə pis baxılmır. Hər şeydən öncə məsələ odu ki, qabağınızdakı adamı tanıyasız. Həqəqitən də peysərin, oğraşın qabaqda gedənləri var zabitlərdən ki, əsgəri ilişdirib pul qopartmaq üçün hər şeyi eləməyə hazırdı. Bax belə durumda söyüşü niyə götürməlisən, onu deyim. Dediyim kimi, heç vaxt o şəraiti yaratma, amma Deyək ki, qayıdıb "yalançının var-yoxun sikim" dedi. Əgər sən boynuna alsan nə olacaq? Avtomatik zibilə düşəcəksən. 300-500-1000-3000 manat, baxır nə zibil eləmisən. Belə olanda nə olacaq? Atan, anan hansısa oğraşa yalvar-yaxar edəcək ki, qələt edib sən allah keç təqsirindən, nə bilim qiymət danışacaq. Opşim də, öz doğmalarını, lap elə daydayıvı verəcəksən hansısa alçağın ayağına. Yəni bir sözə görə bu boyda əməl. Əsgərə öz əsgər yoldaşı yaxşı gözlə baxmalıdı, komandir yox. Heç bir əsgər də belə məsələdə heç bir zaman sənə pis baxa bilməz ki, sən durub öz ailəni ya da əsgər yoldaşının ailəsini hansısa pul çırpışdırmaq istəyən şərəfsizin ayağına vermədin. Əsgərlər hörmət edən oğlana da hər zaman komandirlər hörmət edəcək, çəkinəcək. Bu da bir gerçəkdi. Özün fikirləş də, eynisini əsgər yoldaşın sənin üçün eləsə ona "peysər" deyərsən, yoxsa təşəkkür edərsən ki, söyüşü götürüb səni zibildən qurtardı?
5.3) həə, indi gəldik kərəmi ağlamaq tutan məsələyə. Elə anlar da olacaq ki, komandir özü yaxşı, sözükeçən kişi olacaq, amma məcbur söyüşü götürməli olacaqsan. Mənim də heç vaxt ağlıma gəlməzdi, amma ağlıma gəlməyən öz başıma gəlmişdi, o söhbəti danışacam, ordan anlamaq lazımdır artıq. Mənim bir ata prizivim var idi, qasımov. tərxis olmağına az qalmışdı. hamı da bilirdi ki, telefon işlədir. Təsəvvür elə, mən naryadda olanda axşam gedib bölük komandirindən otağın açarın istəyirdim ki, gecə qasımovun telefonun zaryatkaya qoyacam, o dərəcə. Bir gün elə söhbət edirdik uşaqlarla, komandir də orda idi. Nəsə sukalığa, prokurorluğa-filan gəldi məsələ, başladı bölük komandiri uşaqları bir-bir sınamağa. 2 əsgər vardı, bunlarla necə söz oyunu oynadısa, boyunlarına qoydu ki, qasımovda telefon var. Sıra gəldi mənə. 3 nəfərik otaqda. Bölük komandiri ciddi sifətlə düz qabağımdadı, 1 metr arxasında da qasımov dayanıb. Dialoqu yazıram.
Bk bölük komandiri
M mən
Bk - zobrist, telefon işlədirsən?
M - xeyr, cənab baş leytenant.
Bk - dəqiq olsun.?
M - dəqiqdi.
Bk - bəs eşitdim qasımov telefon işlədir?
(Bu sualı verəndə qəribə oldum. 2 gün qabaq özü içəridə ola-ola gedib qasımovun telefonun rozetkadan çıxardığım halda belə sual verir.)
M - bilmirəm, cənab baş leytenant.
Bk - ə yaxşı görəy, sən bilmədiyin şeyə qurd düşər, sən olasan bilməyəsən kimdə nə var?
M - vallah görməmişəm, komutan. Deyərəm "yoxdu", gedib çıxar, sonra üz-göz olmayaq. Xəbərsizəm.
Bk - rast ki elədi onda yalançını söyüm? Hə?!
(Bunu deyəndə anlıq olaraq çox pis duruxdum. Çünki amk üçümüz də bilirik ki, qasımovda telefon var. inanmırdım elə edə, amma işdir də birdən "söy" desəm, bu da birdən ağır söyüş söysə, üçümüzün də bildiyi şeyə görə xidməti "yandırmış" olacam. Ona görə bir anlıq komandirin dalında dayanan qasımova baxdım ki, "dabro versin" görək söyüşü götürüm, ya yox. Çünki mən olsam, qoymazdım belə şey olsun, təzə əsgərə işarə edərdim ki, yox desin. Amma gördüm ki, qasımov mənə baxmır, üzün çevirdi. Qaldım ortada, qumarda blöf edirmiş kimi məcbur seçim eləməliyəm. Bu dediklərim də 2-3 saniyənin içində baş verir a. Dedim day nə olar olar e. Qayıtdım ki
M - söyün, cənab baş leytenant.
Bk - yalançının ağzın sikim, zobrist, qasımov əgər telefon işlətmirsə.
M - lap elə, canab baş leytenant. istəyirsiz birin də mən söyüm.
Bölük komandiri 3-5 saniyə diqqətlə gözümün içinə baxdı, baxdı, sonra qəfil gülümsünüb qolumdan vurdu.
Bk - mən bilirəm onda telefon var (bilərsən də amk), amma kişi adamsan, zobrist, əsgər yoldaşıvı satmadın. Prosta ki ağzuvu sikdim a, yadunda qalsın)))
M - eybi yox, cənab baş leytenant, əsgər yoldaşıma qurbandı. Sjdjdjjdjn
Bk - ə di yaxşı gedin istirahət eliyün. O biri 2 gədəyə də başa salın ki ağızdan bir az bərk olsunlar, 2 dəqiqəyə boyunlarına aldılar. Bulat bir də gördün sabah məni də cırığa qoydular.
Çıxdıq çölə, qasımova qayıtdım ki, ala bir göz-qaş elə də, bərk söysəydi, altın qoyacaqdım. Qayıtdı ki, mən bilirdim ağır söyəsi deyil, özü də mən arxadan işarə versəydim, tutacaqdı temanı. Səni yoxlamaq istəyirdi, yaxşı ki, vəziyyətdən çıxa bildin.
indi ümumən bu söyüş məsələlərindən çıxarılan ən önəmli dərsi deyim: heç bir halda əsgər yoldaşını satma. Hətta və hətta acığın gələn, prinsipdə olduğun yoldaşın belə olsa, tetatet həll elə, komandirin ayağına vermə. Ki mən öz ata prizivlərimlə prinsipdə ola-ola yandırmadım, prinsipin də səbəbini aşağıda yazmışam. Deyil tək əsgər yoldaşların, komandir heyəti də pis baxır bu məsələyə. Niyəsini də deyim. Mənim öz doğmam da bu dəqiqə zabitdi. O zabitlər hamısı 4-7 il hərbi məktəb oxuyub. Bizim 1 il, 1 il 6 ay elədiyimiz xidməti, onlar 4-7 il edib zabit olublar. Onlar xidmət edəndə də kursant yoldaşları arasında bax bu dediyim temaların milyon cürəsi başlarına gəlib. Onların da söyüş götürdüyü, amma kursant yoldaşlarını baqaja qoymadığı anlar olub. onlar da aralarında ağzıbütov olmayana peysər gözüylə baxıblar. indi də elədi. Yəni, işi gərəyi soruşmalıdı, bunu eləməlidi, amma sənə heç vaxt onun üstündə həqiqətən də pis baxmayacaqlar. Əksinə, boynuna alsan, hörmətsiz olacaqsan. Mən də getmədən əvvəl "qanun/ haqq/ kim neynirsə cəzasın çəksin də" deyirdim, amma gördüm ki, ordakı vəziyyət belə deyil. Komandir düzgünlük üçün eləmir o şeyləri, öz xeyrini güdür. Həm də ki, insanın 100lərlə əsgər tanıdığı olur, 2-3 komandiri. Komandirin də tərxis olandan sonra yadından çıxacaqsan, amma əsgər yoldaşlarıyla hər dəfə şəhərdə qarşılaşırsan.
6) köhnə əsgərə hörmət
boevoy briqadaya gedəndə görəcəksiniz ki, starşı, köhnə əsgər temaları var. Hətta köhnə əsgərə hörmətsizlik edənin peysər gözüylə görüldüyü də deyiləcək. Qanun da budur ki, köhnə əsgər az işləyir, təzə əsgər görür çox işi. Vaxt olacaq səhər ərazini süpürməyə o düşməyəcək, siz düşəcəksiz. Belə hallar olur, mən də eləmişəm. Amma heç bir halda özünüzü əzdirməyin. Çalışın özünüzdən balaca sizi buyruq qulu eləməsin.
Özüm bir az tip adam idim. Qaqalarımın 19-20 yaşları var, gözləyirdilər ki, mən də 18 yaşlılar kimi bunların buyruğuyla hərəkət edim, qabaqlarına qaçım. Mən də eləmirdim, məsafəliydim, öz kefimdə fırlanırdım. Bir dəfə briqadanın köhnə starşısının "sağ əli" məni çəkdi qırağa. Dedi ki, bəs belə-belə də qanun budu, təzə əsgər işləməlidi, köhnə əsgər istirahət zad. Dedim bura vətənə xidmət eləməkçün gəlmişəm, hansısa əsgərə yox. Başladı tipik söhbəti xırdalamağa ki, "sən mülkidə kayf edəndə biz əziyyət çəkirdik" zad. Onun da cavabı odu ki, qayıdıb deyəcəksən "sən də 10-11də kayf edəndə mən əziyyət çəkib oxumuşam, 4 il də universitetə ayaq döymüşəm, ona görə 6 ay az əziyyət çəkəcəm. Belə də ki sən tərxis olub mülkidə kayf edəndə mən burda əziyyət çəkəcəm". Mən o vaxt bunu deyəndən sonra mənə köhnə əsgərə hörmətsizlik eləyənə peysər kimi baxıldığını filan demişdi. Belə olanda sən də axırıncı variant kimi "sikimi yeyir həmin oğlan ki, mənə pis baxır. Kim hansı hörməti qoyursa, o hörməti də görəcək" deyib ardın gözləyirsən.
Biz bunları danışandan sonra uzatmadı söhbəti, bağladı. indi bizim briqada elə yer idi ki, daydaylı əsgər çox idi, dava çox az olurdu deyə orda heç birimiz ürək eləmədik davaya. Amma çox güman digər yerlərdə dava çıxacaq belə söhbətdən sonra. istənilən halda əsas odu qabaqlarından yeməyəsən, döyülsən də sözünü axıra kimi deyib dayanasan. Əvvəl-axır özləri hörmət etməli olacaqlar. can-deyib can eşitməsələr də əzə bilmədiklərini görüb duracaqlar bir qıraqda.
ikinci dava teması da dedofşeniya olan yerlərdə olur. Tipik sual və cavab variantları. bərksən, ya boş? (ağzıbütöv olduğunu soruşur)
- ağızdan bərkəm, bədəndən boş.
Bu cavabı versən, "gəl onda bədənivi bərkidim" deyib döyəcəklər.
- ağızdan da bərkəm, bədəndən də.
Bunu da desən "gəl onda yoxlayaq da görək həqiqətən bərksənmi" deyib yenə döyəcəklər.
Yəni o sualdan sonra nə cavab versən döyəcəklər. Birincini vursan, 3-4ü tökülüşüb döyəcək, köhnə əsgərin yeni gələni təkləməyinə pis baxılmır əsgərlikdə. Yaxşısı çox da əlləşməməkdi. Döyüb buraxırlar, adət budu. Təzə əsgər sınmış sayılmır belə olanda. Əsas odu döyüldüyünü komandirə sukalamayasan və döyüləndə qorxub ağlamayasan. Əgər döyülmək istəmirsənsə "boşam" deyəcəksən, onlar da qısaca "peysər" çıxarıb göndərəcəklər, bütün əsgər yoldaşların səni belə tanıyacaq. :d seçim adama qalıb artıq.
Amma xoş xəbəri də deyim. Artıq demək olar ki, əksər hərbi hissələrdə ciddi nəzarət var. Dava, döymək, dedofşeniya çox az hallarda olur. içiniz rahat olsun. Çünki dedofşeniya yeganə söhbətdir ki, dayday belə bu söhbətin üstündə əsgəri prokuraturadan çıxara bilmir. Yəni onlar üçün də böyük riskdi.
7) telefon işlətmək
Telefon ən yaralı yeridi əsgərin. Dvijenyası, ya da daydayı olan hər əsgər işlədə bilər. Əsgər var 4cü ayından işlədir, əsgər var 1 il işlətmir. Sözün düzü, məcbur deyilsənsə, işlətməmək yaxşıdı. Çünki instada filan mülki həyatı gördükcə qruza düşür adam. Telefon üçün də starşı əsgərdən icazə almaq lazımdı. Starşılar da əsasən 18 yaşlılar olur deyə dediyim kimi məsafəli davranmaq, üz verməmək lazımdı. Hamı gedib icazə alsa belə elə şərait yaratmalısan ki, icazə alacaq duruma düşməyəsən. Şəxsən mən və ali təhsilli bir neçə əsgər yoldaşım belə eləmişdik. O birilər əvvəl icazə alıb, sonra gətirirdi, biz gətirdik, sonra çəkib qırağa dedik ki bəs "smartfon gətirmişəm. Başqasından eşitməyəsən deyə gəldim özüm deyəm. Sonra hörmətsizlik kimi başa düşmə". Belə eləməklə göstərirsən ki, "mən uşaq deyiləm sənin icazənlə oturub-durum. Amma o biri əsgərlər 'filankəslərə sözün keçirə bilmir' deməsinlər, sənin də avtoritarlığın düşməsin deyə gəlib birinci sənə deyirəm, dilin uzun olsun ki xəbərin var". Yəni nə şişi yandırırsan, nə kababı. Sağ olsun, təzə starşımız ponyatkalı oğlan idi, sadəcə "allah canınızı sağ eləsin, qoca. Yaşlı-başlı oğlanlarsız, xətriniz əziz olsun. Elə eliyin ki tutulmasın, bizə də söz gəlməsin" demişdi, ordaca öpüşüb görüşüb sağollaşdıq.
Söz gəlməsin məsələsi də ona görədir ki, əgər komandir təzə əsgərdə telefon tutsa, avtomatik olaraq köhnə əsgəri həm pazlayacaq ki, "götüboşsan, təzə əsgər sən olan yerdə telefon işlədir", həm də gedib onun yerini filan yoxlayacaq. Çünki təzə əsgər işlədirsə, polibomnu köhnə də işlədir deməkdir. Yəni sənlə birgə o da zibilə düşəcək. Bunları nəzərə alaraq telefonu fikirləşin.
8) 1 il vaxtı necə tez keçirim?
Ən gözəl üsulu kitab oxumaqdı. Qanunən xidmət zamanı əsgərin nizamnamə xaricində kitab oxuması qadağandır. Amma ali təhsillilərə dəymirlər. 8 kitab oxumuşdum mən, o biri uşaqlardan 10-11 dənə oxuyan vardı. Kitabları bir-biri ilə dəyişdirəndə lap yaxşı olur. Birdən-ikiyə Xalid hüseynini mülkidə oxumaq istəyi gəlməzdi, amma 3 həftəyə bitirdim min möhtəşəm günəş əsərini və əla idi. Əsas da naryad olanda kitab oxumaq vaxtı uçurur. Naryad demişkən, çalışın çoxlu naryad girin ki, vaxt tez getsin. 1 naryad 2 günü aparır.
Əsgərliyin ən yaxşı tərəfi isə adamın "gözünün açılmasıdı". Gedib orda hər cürə insan görürsən. Oxuya bilməyən kim, sağını-solunu tanımayan kim, "sırada səs salanın var-yoxun sikim" deyəndə dönüb yenə danışan kim, "görən hansı bicbalaya görə əziyyət çəkirik?" deyildiyi halda yenə də eyni səhvləri təkrarlayan, komandirin bölüyə əziyyət verməyinə səbəb olan kim, sənlə oturub can deyib, can eşidib amma arxada komandirin sukalığını edən kim, xidməti yüngül keçsin deyə komandirə və ya starşı əsgərə öz anasının, bacısın nömrəsini verən kim - hər cürə adam görəcəksiniz. insan psixologiyasına və davranış şəkillərinə marağınız varsa, əla yerdi. Çünki incələmək və müşahidə etmək üçün hər tip insan var.
Eyni zamanda çox yaxşı oğlanlarla da rastlaşacaqsınız. Bəlkə də ömürlük dostluq edəcəksiz. Adicə mənim beyləqandan il yarımlıq olan bir əsgər yoldaşım vardı, çox saf, fağır, kasıb bir oğlan idi. Ürəyi xəstə ola-ola basıb gətirmişdilər, çox lomkada olurdu. Durduq yerdə rəngi atırdı, burnundan qan gəlir, ürəyi tuturdu. Bəzi əsgərlər mırtlaşır, ilişirdilər. Mən də hətta ona maraqlı, mənə mənasız şeylərdən belə danışdırırdım ki, uşağın könlü açılsın. Pis olar, başına nəsə iş gələr, özünə nəsə edər (ki, başqa bir bölük yoldaşım dözməyib qollarını doğramışdı). Özü də hər gün gəlib sırada mənim yanımda durur, yeməyə mənlə girirdi ki, mənlə olanda heç kim ilişmir. indi uje 2 il keçib, amma hələ də hər bayramda, adicə o gün qurbanlıqda belə zəng edib təbrik edib hal-əhvalımı soruşurdu. Yəni belə vəfalı adamlar da olacaq, hamı pis deyil. Lo-fi musiqidən tutmuş tarkovski müzakirə edəcəyiniz, rəssamından tutmuş fotoqrafına qədər hər tip adam görəcəksiniz, heç də hamı debil deyil.
9) əsgər gedəndə nə aparım?
Ora gedəndə mülki paltarınızı atacaqlar. Yəni ki ən köhnə paltarlarınızı geyinin, tullayanda onu tullasınlar. Gedəndə üstünüzdə 20 manat pul olsa bəsdi. Orda pena və 2 üzqırxan, hər ay 2 sabun, 2 cüt corab verəcəklər, amma özünüzlə əlavə pena və stanok aparmağınız məsləhətdir. 4 əlavə başlığı olan gilette mach 3 və ya 2 əlavə başlığı olan gilette fusion 5 bütün xidmətinizi qarşılayacaq. Adi stanok alacaqsınızda, 3-4 dənədən artığını aparmayın. Çox olsa, istəyəcəklər, qurtardıqca ordan alarsınız. Hə, ən əsası isə, özünüzdə azı 2-3 paket teymurov pastası aparın. Yaydı, ayaqlarınız bişəcək. Tərləməsin və iylənməsin. Gigiyena çox önəmlidi. Qoturluq, qribok, göbələk, ümumən dəri xəstəlikləri çox olur xidmətdə. Çalışın maksimum təmiz qalasız. Əlavə diş fırçası və pastası, həmçinin 2 dənə dəmir qabdakı maz və şotka aparmağınız məsləhətdir.
10) və sonuncusu. Mən çox görmüşəm ailəsi kasıb olub da yanına gələ, ləvazimat göndərilə bilməyən, adi şeylər üçün darıxan əsgərləri. Çətinliyi var, şirinliyi də var əsgərliyin. Orda adicə bir "salam, necəsən?" mesajının belə insanı necə duyğulandıra biləcəyini, adamın ən kiçik xoş bir şeyə belə necə həsrət qaldığını çox yaxşı başa düşürəm. Mən bilirəm yoxluq vaxtı 1 primanı 3 nəfərə astav getmək necə olur, poliqona gedəndə yolda mülki şəxslərin ural'ımız 70'lə getdiyi halda pəncərədən başın çıxarıb kuzasındakı əsgərlərə perojki, siqaret atmağı insanı necə xoşbəxt edir. Odur ki, qətiyyən çəkinməyə ehtiyac yoxdu, elə bil ki, bir böyük qardaşınızam. əgər haçansa üzqırxan, dezodorant, pena, sabun və s hansısa ləvazimat lazım olsa, ürəyiniz hansısa şirniyyatları, yeməkləri istəsə, komandir evlə danışmaq üçün kontur atmaq lazım olduğunu desə, hansısa maxe gizirdən xahiş edib telefon tapıb sözlükdən mənə yazın. Mənə olmasa belə burda kimə yaxınsınızsa ona zəng edin, o desin mənə, ya öz nömrəmi verim, yığın birbaşa. Şəxsən mamadan xahiş edəcəm o yeməyi bişirsin deyə. bu entrini nə zaman oxumağınızdan asılı olmayaraq, hansı ləvazimat lazım olsa, yeməyi, şirniyyatı canınız çəksə olduğunuz rayonu, hərbi hissə/tabor/bölük nömrəsini və ad soyadı deməyiniz kifayətdi. Ən qısa müddətdə elə bütün sözlüyün adından göndərəcəyəm. Təki siz ürəyinizi sıxmayın. Bütün əsgərlər zaman-zaman "ala elə bilirəm heç vaxt mülkiyə çıxa bilməyəcəm e" fikrinə qapılır, depressiyaya düşür. Elə eləyin ki, çox qapılmayasız, olan işdir, müvəqqəti çətinlikdi. Gözü açıb-yumacaqsan ki, uje tərxis olmusan. Əsas odu möhkəm olun. Sağ-salamat gedin gəlin.
avtomatik rejimli döyüş silahı olan Kalaşnikov avtomatı(AK-47) — dünyada ən geniş yayılmış odlu silahdır. Həm tək-tək, həm də avtomatik rejimdə atəşaçma qabiliyyətinə malikdir. etibarlılığı yüksəkdir, qulluq olunması da çox sadə. Etibarlılığını bilmək üçün vyetnam müharibəsindən anlayışlı olmaq lazım deyil heç. Bu silah milli orduda 1 il, il yarım xidmət edib hətta düzgün şaqat vurmağı, addım atmağı belə öyrənə bilməyən əsgərlərin əlində xarab olmursa, ondan dözümlüsü ola bilməz. -*
Silahın Təyinatı, hissələri və taktiki-texniki xüsusiyyətlərinə deyinmədən öncə vacib bir şeyi qeyd edim. Ak-47 kalaşnikovun ilk versiyasıdır və çox köhnədir. artıq uzun müddətdir ki, deyil təkcə Azərbaycan ordusunda, ümumiyyətlə, müasir ordularda istifadə olunmur. Bizdə Onun yerini 7.62mm-lik akm*
m hərfi modernləşməni bildirir
, akms*
əlavə s hərfi "Skladnoy", yəni qatlana bilməni bildirir
və 5.45mm-lik ak-74 silahları alıb. Elə mən də onlardan danışacam. sadəcə olaraq, əksəriyyət bu görünüşdə olan silahların hamısını ak-47 bilir deyə bu başlığa yazıram. Hərbi təyinatı. 7.62mm(və ya 5.45mm) kalaşnikov avtomatı əsgərin*
hərə bu yerdə öz rütbəsini deyirdi. əsgərdisə əsgər, çavuşdusa çavuş, gizirdisə gizir. zabitdən də onsuz da soruşmurlar. (:
fərdi silahı olub düşmənin canlı qüvvəsini məhv etmək və atəş vasitələrini susdurmaq üçün təyin olunmuşdur. Əlbəyaxa döyüşdə avtomata süngü-bıçaq birləşdirilir.
Silahın hissələri:
1) ümumi gövdə. yəni lülə, nişangah, lülə qutusu və qundaq
2) lülə qutusunun qapağı
3) süngü-bıçaq
4) qaytarıcı mexanizm(yay)
5) çaxmaq çərçivəsi qaz porşeni ilə birlikdə
6) qaz borusu
7) çaxmaq
8) lülə yatağı (yəni tutacaq)
9) daraq
10) tətik
silahı təmizləmək çox asandır. əl boyda parça, 1 diş fırçası 15-20 dəqiqə vaxt günlük təmizliyə "polnu" bəs edir.
Göründüyü kimi çox sadə hissələrdən ibarətdir və işləmə prinsipi də çox bəsitdir. Aşağıdakı gif-də də görəcəyiniz üzrə güllədən çıxan qaz təzyiqi qaz borusundan keçərək qaz porşenini geri itələyir və nəticədə silah içəridəki gilizi çölə atır. geri sıxılan qaytarıcı mexanizm(purjun) də porşeni əvvəlki yerinə qaytaranda yeni mərmi lüləyə girir. Taktiki-texniki xüsusiyyətləri (ttx)
Silah: akms (ak-74)
lülənin çapı: 7.62mm (5.45mm)
yivlərin sayı: 4 ədəd
yivin dönmə istiqaməti: sağa (saat istiqaməti) (niyə bunu qeyd etdiyimi sonda izah edəcəm)
Mərmi ölçüsü: 7.62x39mm (5.45x39mm)
Mərminin çəkisi: 16q (10.5q)
silahın çəkisi(daraqsız): ~3.5kq (3.07kq)
Darağın*
plastik
çəkisi: 230q
Darağın tutumu: 30 mərmi*
müharibədə 1 mərmi də önəm kəsb edir deyə çox vaxt döyüşdən qabaq silahı "zarejat" edib bir mərmini silahın içində saxlayıb, sonra tam dolu daraq taxıb ümumi 31 mərmi əldə etmək olur
Silahın boş daraqla çəkisi: ~3.8kq (3.3kq)
Silahın dolu daraqla çəkisi: 4.2kq (3.6kq)
Güllənin maksimum uçuş məsafəsi: 3000m (3150m)
Güllənin öldürmə məsafəsi: 1500m (1350m)
Güllənin uçuş sürəti: 715 metr/saniyə (900m/s)
Nişangah məsafəsi*
100 metr aralıqlarla nişangah məsafəsini dəyişmək olur. Ayarı 200metrə qoyub 800 metrdəki düşmənə atanda güllə nişan alınan yerə getmir.
: 1000m
Effektiv atış məsafəsi: 500m
Duran hədəflərə atəş: 440m
Hərəkət edən hədəflərə atəş: 625m
atış sürəti: 600 mərmi/dəqiqə
Döyüş atış sürəti(avtomatik rejimdə): 100 mərmi/dəqiqə
döyüş atış sürəti(tək-tək rejimdə): 40 mərmi/dəqiqə
Qeyd1: ümumi atış və döyüş atış sürəti arasındakı fərq odur ki, ümumi atış sürəti ideal şəraitdə, yəni deyək ki, sonsuz mərmi tutumuna malik daraq taxılsa, mexanizmin dəqiqəyə nə qədər mərmi atacağını göstərir. Döyüş atış sürəti isə ideal döyüş şəraitində 30 mərmilik daraqlar dəyişdirilsə neçəsini atacağını bildirir.
qeyd2: yuxarıda yivlərin sayını və istiqamətini də qeyd elədim. bilməyən üçün yiv nədir onu deyim. filmlərdə və ya oyunlarda atəş açılanda slow-motion halında gördüyümüz o lülənin içindəki, burulan, cığır kimi xəttlərdir . ümumiyyətlə, yivin təsiri böyükdür. çünki nəticədə güllə düz yox, fırlana-fırlana gedir. bu da havanı yarması və düzgün, dəqiq, stabil getməsində böyük rol oynayır. eyni zamanda, yivlər içəridən çölə sağa doğru burulduğundan güllə hər 100 metrdə 1 santimetr sağa çəkir. bu da 500 metr effektiv atış məsafəsi olan avtomat silahı üçün çox da böyük bir problem deyil.
qeyd3: Əsgər gedəcək olan kim varsa, yuxarıda yazdığım silahın təyinatını, hissələrini və ttx-sını indidən öyrənsə çox yaxşı olar. Çünki bunları bilmək hər bir əsgərin birbaşa vəzifə borcudur, hər dəfə də soruşacaqlar. Gedəndən sonra fiziki və psixoloji gərginlik içində nəsə öyrənmək çox çətin olacaq. Öyrənməmək kimi də bir seçiminiz yoxdur. Komandirlərin də dediyi kimi, ya sevə-sevə özünüz öyrənəcəksiniz, ya da ki onlar sizi si....nəysə, anladınız başqa nə cür öyrədəcəklərini.
Qeydləri bitirdiksə, həmçinin mərmi tiplərinə də toxunum. göründüyü kimi, 7.62mm ilə 5.45mm arasında çəki və ölçü fərqi var. 7.62 daha böyük və ağırdır. elə ona görə də 5.45mm mərminin uçuş sürəti çox(900m/s vs 715m/s) və uçuş məsafəsi daha uzun(3150m vs 3000m) olsa da, öldürmə məsafəsi daha qısadır(1350m vs 1500m). ümumiyyətlə, 5.45 daha çox, yaralama məqsədlidir. məhz elə buna görə də ikinci qarabağ müharibəsində ermənilər bir sıra istiqamətlərdə əsasən 5.45 istifadə edirdilər. nəticə olaraq bir nəfəri yaralayırdılar, ən az bir nəfər də onun hərəkətinə kömək edirdi deyə real döyüşən sayı azalırdı. aşağıdakı şəkildə də bu iki mərminin fərqini görürsünüz.
Solda 5.45mm, sağda 7.62mm
ekstra və önəmli məlumat daha verim, bunu heç bir çox hərbçilər özləri bilmirlər. mənə də silahlarla çox maraqlandığımı görəndə xtq*
xüsusi təyinatlı qüvvələr
-dən gəlmiş tağım komandirim izah eləmişdi. 7.62mm güllə ilə 5.45mm-in ən önəmli fərqi ağırlıq mərkəzləridir. 7.62-də ağırlıq mərkəzi ortadadır və atılanda qaya, divar kimi xüsusi bərk maneəyə dəymədiyi müddətcə istiqamətini dəyişdirməyəcək. halbuki 5.45mm güllədə isə ağırlıq mərkəzi arxadadır. nəticədə disbalans yaranır və ucu yüngül olduğundan adi kiçik budağa dəydikdə belə istiqamət dəyişə bilər. eyni zamanda, düzdü, bizim inventarımızda da var, ancaq eşitdiyim qədərilə 5.45mm-lik mərmilər qadağan olunmuş mərmilərdir. səbəbi isə "yeriyən" olmasıdır. yəni bədənə girəndə eyni yerdə qalmır, hərəkət edir. dolayısılə, dəydiyi nöqtə öldürücü olmasa da, əgər vaxtında müdaxilə olunmazsa, kritik orqanları zədələyib sonradan öldürə bilir.
Solda 5.45, sağda 7.62
dtx üçün Qeyd: şəkil redditdən götürülüb, mən çəkməmişəm. zatən bizim 7.62-lər bu cür arxası kəsik deyil.
Özüm şəxsən yoxdursa bir ən azı 10 dəfə poliqonlarda olub, həm ak-74, həm də akms-dən atmışam. istər uzanaraq, istər dizüstü, istərsə də ayaq üstə. oyunlarda göstərilənin əksinə, bu silahların təpməsi heç də yüksək deyil. ancaq burada bir nüans var. silahın tutuşunun düzgün olması önəmli faktordur. Silahın qundağını çiyin və döş arasındakı o "çiyin boşluğu" deyilən yerə maksimum sıxmaq və düzgün, təmiz otuzdurmaq lazımdır. Bəli, bəli, qundağı çiyinə yox, körpücük sümüyünə toxunacaq şəkildə də yox, məhz çiynin yanında bir azca aşağıdakı o boşluğa dayamaq lazımdır. belə olanda ayaqlar da düzgün pozisiyadadırsa, heç bir təpmə hiss olunmayacaq, çox rahat şəkildə atış açmaq olacaq. əks halda, düzgün tutulmayanda silah geri təpib çiyni yerindən çıxara və ya körpücük sümüyünü çatlada/sındıra bilərr.
Mənbə: əsgərlikdəki hərbi ədəbiyyatlar.
artıq 2 ildi, amma günü bu gün belə ən şirin yuxumdan qəfil oyadıb: "əsgər zobrist! silahıvın kodunu de, təyinatın, ttx*
taktiki-texniki xüsusiyyətləri
-sın danış!", - əmri versələr bir an belə duruxmadan bülbül əzbər danışaram, necə ki bu entrini əzbərdən birbaşa yazmışam. Pkm, rpk-74 kimi pulemyotları, hətta türklərin mpt-55 silahını belə qismət oldu gördüm, əlləşdirdim. Amma heç biri mənimçün gözüm kimi baxdığım, 1962 istehsalı, bizə ermənidən qənimət kimi qalan, kirini-pasını öz əllərimlə qaşıyıb çıxardığım, hər yerini par-par parıldatdığım kalaşımın yerin vermədi. Öz silahıma sözün əsl mənasında aşiq idim. Hətta ad belə qoymuşdum: "Михаил" deyirdim ona, "Дядя Михаил"*
düzdü, arada moodumdan asılı olaraq "balaşka", ya da "can-ciyər" də dediyim olurdu
. O qədər olub ki, soyuqdan titrədiyim, ölüm səssizliyi olan gecələrdə postda öz silahımla hal-əhval tutub, danışıb dərdləşməyim. Boynumdan asıb gəzəndə elə bilirdim qucağımda, qollarımın arasında 4 kiloluq pişik tutmuşam. Bir də gördün kefimə düşürdü, sevib tumarlayırdım silahı. Bəyəm Sevməyib neynəyəsiydim ki? Heç bir qızı o silahı qucaqlayıb gəzdiyim qədər qucaqlamamışam heç. entri niyə belə bitti bilmirəm, amma Xatırladıqca gözlərim doldu.. Михаил, i miss you so much, my dear comrade.
Görən kimi məndə: "balıq başından iylənər. sözlük rəisi, modları, ən əsası, sözlüyün özü bilir ki, yazarları da bilsin?" - deyə sual yaradan başlıq. Timidusu keçərəm, adam neçə ildir xaricdədir deyə "little, little, into the middle" modunda türk, Azərbaycan, ingilis dillərini qarışdırıb danışır(#310193) ki, fikrini birtəhər çatdırsın. Danışmağı qoyaq qırağa, bundan əlavə, həm onun, həm də modların tipik durğu işarələri və sözlərdə də səhvləri çox olur. onu da keçirəm, niyəsini də üçüncü absazda yazmışam. Amma sözlüyün özünün bütün bu illər ərzində qrammatikanı düz-əməlli öyrənə bilmədiyini nəzərə alsaq, yazarların da bilməməyi çox da təəccüblü gəlməyən şeydir. Üstəlik, bir deyil, iki deyil.
Misal üçün, hamının gündə neçə dəfə toxunduğu "bugün" düyməsi səhv addadır, "bu gün" olmalıdır*
bir az mübahisəli mövzudur. Nəysə, bunu keçək
. Şifrə dəyişilən yerdə xananın içində "şifre" yazılıb*
əgər yazılım söhbətidirsə, aşağıdakı xanada niyə "ə" ilə yazılıb?
. "avatar" bölümündə "bizi poxa salma umbay" yazısında xitabdan öncə vergül olmalı idi. "ehtiyat" bölümündə "armağanımız" yazılıb, halbuki "ərmağan" olmalıdır. Bu və bu qəbildən olan n qədər yanlışlar var. bu barədə başlıq açıb hamısını bildirmək niyyətində idim, qısaca döşədim bura.
Dolayısilə, yazarlar "you know, mən olsam bla bla bla", "complicated situationlar bla bla bla" tərzində*
ki, neçəsini görüb diksinmişəm
, "ortaya karışık, abi" və ya "русскоязычный" modunda bir neçə dili qatıb-qarışdırıb, həftəbecər edib yazmayıblarsa, mənanı pozacaq qrammatik səhv etməyiblərsə, klaviaturada yan-yana, üst-üstə olan hərflərdə səhvə yol veriblərsə və ümumən, maksimum dərəcədə qrammatik qaydalara riayət etməyə çalışdıqları görünürsə, təqsirlərindən keçmək olar deyə düşünürəm. Belə baxanda, mən özüm də tez-tez türk sözlərindən istifadə edirəm. Amma ki maksimum dərəcədə az hallarda və "türklər demiş" kimi ara sözlərdən sonra və ya bu entridə olduğu kimi xüsusi vəziyyəti bildirmək üçün dırnaq içində. sözümün canı, bu entridən sonra Gəlib kimsə məni iki cümlə əvvəlkinə görə tənqid edəcəksə, bilsin ki, tərz başqa şeydir, söz işlətmək başqa. cinlə şeytanı qarışdırmayaq.
Həm də ki digər bir məsələ də var. Əgər biz qrammatikadan belə dəm vururuqsa, gərək "entry" sözünü ya hər dəfə dırnaq içində yazaq və şəkilçi əlavə edəndə də dırnaqdan sonra defis işarəsi qoyaq, ya da "entry" yox, milliləşmiş formada "entri" yazaq ki, durğu və orfoqrafik işarələri işlətmə məcburiyyətinə düşməyək.
Nəysə, Tam bu yerdə, kərəmi ağlamaq tutmamış Vaxtımı dayandırıram. Bir az da girsəm dərinə, yenə haçalanacaq. Suyu bir az da bulandırmadan gedim mən.
Edit: 2 umbay. Gül kimi tənqid bəzilərinin xətrinə dəyib. Ona görə də onlar üçün anlayacaqları dildə xüsusi mesaj: Bilirəm, eleştiriyi accept etmek chətindir ama bawa dushun ki şto я говорю hegigətlərdi.
Getdiyim kursda ingilis dili müəlliməmin kompliment(mən bunu belə qəbul elədim) elədiyi və yolda yaşlı qadın ilə qarşılaşdığım anlardır.
Dərsdə yenə random bir mövzuda müzakirə gedirdi. Söhbət insan duyğularına gələndə məndən maraqla fikrimi soruşdu, yarıda gördüm ingiliscəm yetmir, öz dilimizdə girdim mövzuya. müəllimə də 2 aydır bu anı gözləyirmiş kimi təzə keçdiyim qrupdakı, mənlə üzbəüz oturan qıza*
qız deyəndə ki qrupdakıların hamısı zənən xeylağıdı onsuz da :d Bu gedişlə aşko-kuşko olacam. :d
döndü ki "qəribə adamdı, hə? Ən birinci gündən belədi". Qız da diqqətlə üzümə baxdı, anlıq elə bildim qırıq-sökük speaking'lə izah edə bildiyimə görə elə dedi. sual verdim ki: "necə qəribə? Weird anlamında?". Sonra maraq dolu təbəssümlə mənə qayıtdı ki
- yoox, elə yox. "tuhaf, ürkütücü" mənasında deyil, "unusual": müsbət mənada. mən səni bura gələn adi studentlər kimi görmürəm. Elə bil...nəsə character'sən e. O (ki) filmlərdə, kitablarda olur e, bax o cür hansısa fictional personaj kimisən. Danışdığın şeylər, mövzuya yanaşman, tipin o birilərdən çox fərqlənir.
Kompliment kimi qəbul elədiyimi deyib yekunlaşdırdım. içimə bir sevinc doldu ki, gəl-görəsən. Ancaq Məni sözlərindən də çox başqa bir şey təəccübləndirdi. Normalda həmişə ingiliscə danışır, uzağı "paraphrase" edir. indi nə hikmət idisə, keçmişdi bizim dilə.
Dediklərindən sonra xoş bir halla, təbəssümlə çıxmışdım dərsdən. Gəzə-gəzə içərişəhər, sahil, ordan da 28-ə gedəcəkdim ki, ləzzətini çıxarım. Amma yolboyu insanların qəribə baxışlarından narahatlıq duymağa başladım, bütün həvəsim qaçdı. Ürəyimdə "müəlliməni başa düşdüm, iltifat edirdi. Bunlar amma sözün əsl mənasında əcaibmişəm kimi baxır. Bəlkə də şort + hoodie geymişəm deyədir", - deyirdim ki, qarşıdan üzü nurlu, yaşlı bir qadının gəldiyini gördüm. Əlində balaca dipçək, əynində sarımtıl, uzun don var idi, başı da çalmalı. Üzündə xəfif gülümsəmə ilə məndən beşbetər ətrafa nəzər yetirə-yetirə gəlirdi. 10-15 metrdən göz-gözə gəldik, dedim indi bu da üzün turşudub qəribə baxacaq mənə. Ancaq elə olmadı. Xala məni başdan-ayağa süzüb, düz gözümün içinə baxa-baxa bir az da artıq gülümsəyib keçdi.
Mən normalda enerji-filan söhbətlərinə inanan adam deyiləm, amma orada elə bil qadının nurani aurası içimə doldu. Kefim təzədən necə açıldısa, zadıma da olmadan kameranı da çıxarıb şəkil çəkə-çəkə gəldim evə, hələ də əhvalım pikdədir. Müəlliməm məni azdan-çoxdan tanıdığı üçün iltifat etmişdi, amma o qadının birinci dəfə gördüyü halda belə etməsi, inanılmaz pozitiv enerji verdi mənə. Bu gün anladım ki, heç gözləmədiyimiz anda deyilən xoş söz, yad birinin adi bir gülümsəməsi adamın günün necə də gözəlləşdirə bilirmiş.
Dedim qoy yazım buralarda qalsın, bəlkə başqa kiməsə də bu pozitivlik keçər. Necə deyərlər, aldım, qəbul etdim, ötürdüm 777. xd *
dedim də, axırda aşko-kuşko olacam ahahsjsjjsjs :d
ən önəmli ünsürlərin başında yurdum insanında faydalı olmaq, o da cəhənnəm, fikirlərini bölüşmək və fikir mübadiləsi anlayışının olmamasıdır. Ümumiyyətlə, düzgün fikir, dəyər yaradacaq insan azdır, qaldı ki bunu bölüşə və bu da yetməzmiş kimi hələ bir sözlüyü tapa. Fikir bölüşənlər də bunu insanların yararına eləmək niyyətində olmur, çünki əsas məqsədi ya sosial şəbəkədən pul qazanmaqdır (baxma: boş-boş çərənləyən bloggerlər), ya da öz eqosunu doyurmaq (baxma: qız tutmaqçün fəlsəfə, ədəbiyyat səhifəsi açan adamlar). Anonim olub sırf fikrin özünə qiymət verilməsi məsələsi bir çoxuna ona görə sərf eləmir.
ikinci və mənə görə çox-çox önəmli nüans buradakı bir çox yazarların sözlüyə baxış bucağıdır. Açın sözaltı günlük və bu qəbildən başlıqlara baxın. Orda saysız-hesabsız yerdə "neçə müddətdir çox xoşbəxt idim, sözlük heç yadıma düşmürdü", nə bilim "sözlüyə baxanda qruza düşürəm" və ya "yenə gəldim ki sözlüyə sığınım" və s bu tip cümlələr doludur. Baxın bu yurdum insanının xislətini göstərən şeydir. Bura gələnlərin bir çoxunun problemi buranı sırf içindəki neqativi tökəsi yer kimi görməsidir. Mən belə adamları real həyatda da çox görmüşəm. Elə dostları var, onları ancaq qruza, çətinə düşəndə yada salırlar, xoşbəxt günündə görmək istəmirlər yan-yörəsində. Mənim də bir neçə belə dostum olub, hamısını rədd elədim ətrafımdan. insan biriylə ancaq "çətin gün/ qruz dostu" olanda... yaxşı, yaxşı, mövzudan yayınmayaq, gəlin sözlük üzərindən misal çəkim... Bir yazar sözlüyə əsasən neqativini yazanda əlbəttə ki, sonra "görəndə kefim qaçır" deyəcək. Bir normal, standart fikrini yaz, xoş hadisələri bölüş və s. Belə-belə bağ yaranmalıdır, yoxsa bir tərəfli şəkildə dar gündə yada salmaqla bu iş olmaz heç vaxt. Məni köhnədən tanıyanlar bilir, mən o vaxtı sırf sözlükdə o qədər də fayda sağlaya bilməyəcəyimi, şəxsi həyatımda böhrana düşdüyümü görəndə uzaqlaşdım buralardan ki, bura yansımasın. Bir az toparlanan kimi də qayıtdım. Demirəm indi hamı belə olsun, amma azdan-çoxdan belə yanaşma da pis deyil.
Bu yuxarıda dediyimin bir də alternativ variantı var. Bu tip yazarlar da ağ günə çıxanda sözlüyü sikdir edən və ya edəcək tip adamlardır. Zatən elə həmin bu yuxarıda dediyim tip insanlar da bu kateqoriyaya aiddirlər. Bizim insanımızın o "normal həyat" anlayışını qınamağına aldanmamaq lazımdır. Yaxşı maaşı olan işə düzəlsinlər, əllərinə bir az maddi imkan düşsün, sözlük, fikir bölüşmək, intellekt tələb edən şeylər yadlarına düşməyəcək, elə ancaq ye, iç, gəz. Bunun ən adi misalı bir neçə ay əvvəl göründü elə. timidusun həkimi idi deyəsən, yazanda ki "türkiyənin ən böyük recovery klinikasını açacağıq", hər yazısını oxuduğum, dəyərli saydığım bir yazar qayıtdı ki "bir balaca köşküm olsa, nəinki sözlük, heç bir sosial şəbəkə yadıma düşməz". Mən o adamı qınamıram, nə də ki sözlərim birbaşa ona aid deyil. Əksinə, onun bu fikri açıq-açıq deməsini dəhşət çox təqdir edirəm. Çünki səmimiyyət göstərdi. Bu gün əminəm ki, 10 yazardan 8-i sabah əlində bir az imkan olanda elə qəşəng də günlük adi bir həyat yaşayacaq ki, buralar vecinə də olmayacaq. Necə ki bu gün əksər köhnə nəsil yazarlar sözlükdə yazıb-eləmir, heç yadlarına da düşmür. Halbuki yazma vərdişi və yazı mədəniyyəti hamıda formalaşmalı olan bir şeydir. Keçən dəfə bir şəkil gördüm. Mənası belə idi ki, Əgər fikir, düşüncə ovucuna aldığın və barmaqlarının arasından dağılıb gedən sudursa, yazı o suyun stəkana qoyulmuş, formalı və düzgün bir halıdır. Əvvəlcə insanımızda yazma vərdişi yaranmalı, daha sonra da sözlüyə olan bu baxış bucağı dəyişilməlidir ki, sözlük Azərbaycanda tuta bilsin, inkişaf eləsin. Buranı da hər dəfə hər adama deyə bilmədiyin o müsbət, mənfi və ya ümumi fikirlərini sərbəst şəkildə yazdığın yer kimi istifadə eləmək çox daha yaxşı yer halına gətirə bilər.
Digər bir nüans da təbii ki idarə formasıdır. o gün gecə səslidə danışanda da timidusun üzünə dedim, özü də elə fərqindəydi, mən deyən kimi təsdiqlədi bu sözümü ki, sözlük məqsədinə doğru aparılmalı olan intellektual platforma kimi yox, şəxsi mülkiyyət kimi idarə olunur. Acığı gələn, prinsipə düşdüyü yazarda çepe axtarıb adi bir şeyin üstündə uçuran kim, uçurulan yazarlar barədə açıqlama vermək əvəzinə "başın buraxın, qoy elə belə qalsın" deyən kim, yazarların ifşasını atan kim, oturub hansısa yazarın dalınca ağır söyüşlər işlədən kim və s çox şeylər var moderasiyada. modchatı oxuma imkanım oldu, elə şeylər gördüm ki, sözlüyə olan bütün həvəsim söndü. Düzdü, əziyyət çəkəni, təqdir elədiyim də var, amma ümumi situasiya ürəkbulandırıcıdı. Hələ 5-6 il əvvəl *
deyəsən, 2018 idi, dəqiq yadımda qalmayıb. Amma entri var hələ də sözlükdədir, eşələnsə tapıb çıxarmaq olar
Modlardan biri hansısa haqq-hesab zamanı açıq-açıq "sözlüyün ədalətli, demokratik olmaq kimi bir məqsədi yoxdur" kimisindən bir şey yazmışdı. Bunu demək yerinə elə birbaşa "belədi, qaqaş! Neyniriksə, zor eliyirik!1!" yazılsaydı, daha hörmətli olardı. Dindirsən, ucdantutma hamısı hökuməti söyüb pisləyəcək adamlardılar, amma balaca bir platformada elə hərəkətlər edirlər ki, söydükləri, qınadıqları adamlardan qram fərqlənmirlər. Buralar neçə ildir ki, qanunun güc yox, gücün qanun olduğu yer halındadır. Makiavellinin "hökmdar" əsərini praktikaya tökürmüşcəsinə, mütləq güc kimi avtoritar rejimdə monarxiya idarə edirmişcəsinə yanaşanda sözlük bundan artığı olmayacaq ki. Belə olan halda da başdakı 3 bənddə izah elədiyim mənfi halları özündən xaric eləməyi bacaran birisi bura gəlsə belə, heç vaxt davamlı şəkildə qalmaz.
(bax: tarixdə bu gün)
(bax: 20 yanvar 1990-cı il hadisələri)
çox insan birinci şəkli paylaşır. amma Azdan-çoxdan fotoqrafiyadan bildiyim varsa, əminliklə deyə bilərəm ki, dünya fotoqrafiya tarixində bu fotodan daha ikonik, "expressive" çox az foto var. Hər görəndə tüklərim biz-biz olur. bu şəkil bu gün barədə daha güclü anlam daşıyır, nəinki ilk foto. yaşayanların canı sağ, rəhmətə gedənlərin ruhu şad olsun.
Gecə discordda sözlük uşaqları ilə söhbətin düz ortasında zaryatkam söndü, dedim elə sönmüşkən 1 saatdı ertələdiyim işi görüm. Çıxdım getdim idman eləməyə. Qurtarandan sonra yolumu uzadıb gəzəsiydim. Bir az getmişdim ki, gördüm yolun o tərəfində bir qaqaş lada 015-i sürücü tərəfdən düşüb təkbaşına itələyir ki, xoddansın. Bir əli ilə qapının dibindən itələyir, o biri əliylə də rulu tutub ki, maşın dönməsin; yetim bildiyin can çəkişir. Mən də dedim gecənin bu vaxtı yolda qalmasın, qoy keçim yolu kömək edim. 4 zolaq idi yol, yarısın keçmişdim ki, gördüm bir optima avarenniləri yandırıb bir az qabaqda saxladı, 2 dənə qaqaş düşdü maşından, gəldilər bu 015-ə tərəf ki, "otur, brat, maşına biz itələyərik". Mən də salamlaşıb qoşuldum bunlara, qaqaşı otuzdurduq maşına, 3 oğlan itələdik rahatca, o dəqiqə də xodlandı. Qaqam necə cani-könüldən təşəkkür elədisə, içim isindi ətağa.
Bir dəfə də bir neçə il qabaq qış vaxtı türkan tərəfdəyəm. Axşam olub uje, hava qaralıbdı. Dedim uje bəsdi gəzib şəkil çəkdiyim, qayıdım. Nə qədər gözlədimsə, avtobus gəlmədi. Yoldan keçən kişidən soruşdum, dedi ki, bəs "saat 8-i keçdisə avtobus olmur burda. Ancaq mərkəzdə işləyir". Mən də ürəyimdə dedim ala "maşın keçir ki, hələ bir taksi də tapım? Bibioğlu da bağ evində deyil ki, deyim məni ötürsün evə". Bunu deyib düşdüm yola, kor-peşman gəzə-gəzə qayıdıram mərkəz tərəfə. Bir də gördüm bir moped saxladı böyrümdə. Qayıtdı ki, "axıra kimi düz gedəcəm, qaqa, yolun oradısa aparım". Bir anlıq təəccüb içində duruxdum, sonra razılaşıb oturdum mopedə, içimdə də bir sevinc var ki gəl görəsən. Sonradan elə yolda söhbətləşəndə öyrəndim ki, sən demə orada adət imiş: hamı vəziyyəti bilir deyə avtobus işləməyən vaxtı yol qırağında adam görəndə götürüb hara qədər gedirlərsə ötürürlər. Bir-biri ilə yardımlaşma halındadırlar. O günü dilxor keçirmişdim onsuz da, bu hadisə sözün əsl mənasında günümü gün etmişdi.
Bilmirəm, bəlkə də haqlı, bəlkə də haqsız yerə (müzakirəli mövzudur) bu başlıq adı gələndə ağlımıza çox vaxt mənfi hallar gəlir. Mənim də bura yazdığım 3-cü entridir və məndə də digər 2-si mənfi anlamdadır. Ancaq diqqətlə baxanda yurdum insanında həqiqətən də müsbət keyfiyyətlər çoxdur, xüsusilə də rayon yerində və bu kimi şəhərkənarı ərazilərdə. Bəzən də bugünkü kimi elə məhz şəhərin özündə. Sözüm ona, "belə şeyləri də yazmaq lazımdır" deyib entri yazası oldum. Sizi deyə bilmərəm, mən belə halları görəndə əsl insan kimi yaşadığımı hiss edirəm.
Yaponiyanın bestseller şəxsi inkişaf yazarı olan ken hondanın 10 illik "pul və xoşbəxtlik" psixologiyası üzrə araşdırması nəticəsində insanların pula yanaşması və emosional reaksiyaları üzrə kateqoriyalaşdırdığı şəxsiyyət tipləridir. Kimin hansı tipə aid olduğunu bilməsi ilə öz davranışlarında dəyişiklik edərək pulu daha uyğun idarə edə biləcəyini deyir yazar.
1) the compulsive saver - yəni daima pul yığan, qənaətcil, yığımcıl tip.
əlamətləri:
- hətta heç bir hədəf və məqsəd olmadan elə hey pulu qırağa qoyub yığmaq;
- pula qənaət etməyin həyatda güvənli, təhlükəsiz hiss etmək üçün yeganə yol olduğunu düşünmək;
- həddən artıq qənaətcillik. yəni dost-tanışın bir şey alanda ən ucuz harada və necə tapa biləcəyini, hansı malın veriləcək pula dəyib-dəyməyəcəyini və s. bu kimi şeyləri səninlə məsləhətləşib, səndən öyrənir.
pitfalls, yəni bir növ problem və ya çətinlikləri: bəzi kompulsiv yığıcılar pul itirməkdən o qədər qorxurlar ki, bütün ömürlərini çox çalışıb qənaət edərək yığdıqları pulu xərcləmədən keçirirlər. Bir sıra hallarda onlara xoşbəxtlik və məqsəd gətirə biləcək hobbilərdən və digər fəaliyyətlərdən imtina da edirlər.
tövsiyələr: hər şey ölçülü olmaqdan keçir. Pul yığmaq ilə həyatdan zövq almaq arasında düzgün balansı qurmağı öyrənmək lazımdır. Bunun üçün də insan gələcəkdə özünü harada harada görürsə, oranı və ora çatmaq üçün yığdığı, türklər demiş, birikimləri, pulu necə istifadə edəcəyini düşünməlidir.
2) the Compulsive Spender - yəni pulu kompulsiv xərcləyənlər; bədxərclər.
Əlamətləri:
- ehtiyac olmayan şeylərə pul xərcləməyə meyillilik;
- outgoing, yəni dostcanlısı şəxsiyyətə sahib olub, ətrafdakı insanlara hər hansı bir səbəb olmadan "special" davranmaq, əliaçıqlıq etmək;
- emosional sıxıntı olanda çarəni - anlıq təminlik üçün - pul xərcləməkdə görmək.
problemləri: hətta böyük məğləğlərdə borcları olsalar da, bu tip insanlar durmadan alış-veriş etməyə davam edirlər. Bəzən bahalı şeylər aldıqlarını dostları və ailələrindən də gizlətməyə çalışırlar. Ekstremal vəziyyətlərdə isə artıq bankrot olurlar, çünki qazandıqlarından daha çox xərcləyirlər.
tövsiyələr: büdcə planı qurmaq vəziyyətə başqa aspektdən baxmağa kömək edəcək. Hazırda əldə olan bir şeyin daha yenisini və ya ikincisini almaq istəyəndə qaytarılmalı borcları, ödənməli xərcləri və ya alınmalı olan digər önəmli şeyləri yada salmaq lazımdır.
3) the Compulsive Moneymaker, - yəni davamlı pul qazanma meylində olan tip. Loru dildə desək, qaz vurub qazan dolduran, əli pul gətirən tip.
Əlamətləri:
- daha çox pul qazanmağın xoşbəxtliyin açarı olduğuna inanmaq;
- enerjinin böyük hissəsini maksimum dərəcədə çox pul qazanmağa xərcləmək;
- maddi uğurları olanda başqalarının təsdiqi və təqdirindən həzz almaq.
problemləri: Kompulsiv pul qazanan insanlar maliyyə azadlığı əldə etmək kimi müsbət bir yolda olsalar da, əsas prioriteti sərvətlərinin böyüməsinə verib münasibətlərə laqeyd yanaşmağa başlayanda(məsələn, yaxınları ilə vaxt keçirmək əvəzinə həftəsonları da işləmək), bu, onlar üçün ciddi problemlər yaradır.
tövsiyələr: həyatda puldan daha artıq şeylər olduğunu qəbul etmək lazımdır. Əgər böyük miqdarda sərvət varsa, digərlərinə kömək etməyi amal olaraq qəbul etmək ən yaxşısıdır. Bu, xeyriyyə yardımlarından tutmuş həyatını ailəyə həsr eləyib tətilə getməyə qədər müxtəlif cür ola bilər.
4) the Indifferent-to-Money - yəni, pula qarşı laqeyd olan tip.
əlamətləri:
- nadirən pul barədə düşünmək və büdcə yaratmaq kimi 'fikirlərin' belə diksindirici*
iyrənmək, ürəyi bulanmaq mənasında. ingiliscə: nauseous
gəlməsi;
- ekstremal vəziyyətlərdə belə pulun pis, mənfi bir şey olduğuna inanmaq;
- pulun həyatdakı önəmli qərarlara təsir etməməli olduğuna dair güclü bir hissi olmaq.
problemləri: pula qarşı bu cür biganə və laqeyd olan bir çox insanların xoşbəxt olmaqları üçün kiçik məğləğdə pula ehtiyac duyduqlarını düşünürlər ki, bu, sağlam düşüncədir. Amma əgər maddi vəziyyətləri özlərindən asılı deyillərsə, yəni partnyordan və ya həyat yoldaşlarından asılıdırlarsa, işlər bir nöqtədə cığırından çıxa bilər.
tövsiyələr: Maddi cəhətdən rahatlıq olsa da, pulun hara getdiyi bilinən, aylıq xərclər və ya borcların bəlirləndiyi nöqtədə olmaq lazımdır. Bütün bunlar gələcəkdə insanı bir çox maddi sıxıntıdan qurtaran şeylərdir.
5) The Saver-Splurger - yəni yığımcıl bədxərclər.
Əlamətləri:
- həm yığımcılların, həm də bədxərclərin, yəni 1 və 2-ci tiplərin xüsusiyyətlərini daşımaq;
- çox pul yığmağa başlayıb, sonra da durduq yerdə bir anda onu xərcləmək;
- kənarda toplanan pulu xərcləməyə başlayanda ehtiyac olmayan və ya nadirən istifadə olunan əşyalar almaq.
problemləri: Kompulsiv yığıcılıq və kompulsiv xərcləmə(tr: savurganlık) arasında pendulum*
bunun Azərbaycancasını bilmirəm
kimi get-gəl yaşamaq emosional olaraq çox yorucu, türklər demiş, yıpratıcıdır. Yığımcıl bədxərclər pul yığmaq üçün gərgin şəkildə işləyib, yığdıqları pulu da çox qısa müddətdə xərclədikləri üçün tez-tez stress və xəyal qırıqlığı yaşayırlar.
tövsiyələr: 2-ci bənddəki bədxərclər kimi yığımcıl bədxərclər də pulu xərcləməyə qərar verəndə nəyə xərcləyərəkləri barədə nadirən plan qururlar. Nəyisə almadan öncə qarşıdakı 1-2 həftə ərzində necə hiss ediləcəyi, hansı duyğuların yaşanacağı götür-qoy edilməlidir. Maddi(maliyyə) hədəflərini unutmamaq lazımdır.
6) the gambler - hərfi tərcümədə qumarbaz, yəni pulunu şans, mərc oyunları, riskli maliyyə məsələlərinə yatıran, qazancını belə təmin edən tip.
əlamətləri:
- həm "Moneymaker", həm də bədxərclərin, yəni 2 və 3-cü tiplərin davranışlarını sərgiləmək;
- "risk-mükafat" əlaqəsinin verdiyi həyəcana çox tez qapılmaq;
- bəzən sırf can sıxıtntısından qultulmaq üçün mərc/şans işinə pul qoymaq.
problemləri: qumarbaz tipi insanların gözlənilməyən, ani düşüşləri, dağıdıcı itkilərlə qarşılaşmaları heç də təəccüblü hal deyil. Ən bariz risk isə qumarın*
burada söhbət kart oyunundan getmir. Risk daşıyan məsələlərdən gedir
nəzarətdən çıxması və itkiləri ödəmək üçün borc alınmasıdır. Ailəsi, övladları ola insadırsa da, vəziyyət daha da pisləşəcək.
tövsiyələr: Məqsəd, alınacaq maliyyə risklərinə qarşı sərt, ciddi olmaq olmalıdır. Balans və təminatın olması da vacibdir. Ona görə də hər hansı bir maliyyə qərarı vermədən əvvəl aylıq xərcləri kənara qoymaq lazımdır.
7) The Worrier - yəni narahatlıq yaşayan tip.
Əlamətləri:
- Nə qədər pula sahib olursa-olsun, onu itirmək barədə daimi narahatlıq;
- maddi azadlığa nail olmaqda şəxsi qabiliyyət/bacarıqlara inamsızlıq;
- pul bitərsə nələr olacağı barədə ən pis ssenarini obsessiv şəkildə düşünmək.
problemləri: hadisələrə hazır olunmasa, gələcəkdə nələrin baş verəcəyinin fərqində olmaq ağıllı davranışdır. Amma narahatlıq və təlaşın indiki anda xoşbəxtliyi yox etməsinə göz yummaq heç də yaxşı şey deyil.
tövsiyələr: pul mövzusunda pozitivliyi axtarmaq lazımdır. Maddi məsələlərdəki bu cür narahatlığın haradan gəldiyini anlamaq lazımdır və yeri gələndə maliyyə məsləhətçiləri və ya terapevtlərlə də danışılmalıdır.
Son olaraq ümumiləşdirmə və təkrar üçn
Mənbə: cnbc
"Hə, bilirəm. Bacına mən demişdim ki, bu dəfə az yığsın, sən də sevinəsən".
illər əvvəl abituriyent vaxtı bacım məndən bir az daha yaxşı idi, həmişə başıma qaxınc edirdilər. 2, ya da 3-cü sınaq imtahanında 650-ə yaxın nəticə toplayıb keçdim bacımı. sevincək dədəmi yığdım ki, xəbəri deyim. Yuxarıdakını dedi. Adboy verdim. Bacım yanımda idi, o da danışmışdı. dönüb kişinin mənə dediklərini, həqiqətən elə olduğunu soruşdum. "Yox" dedi. Anamdan soruşdum, o da and-aman elədi ki, belə söhbət olmayıb. Sonradan anladım ki, sən demə ata dediyim bu adam "qızım birdən həvəsdən düşər" beyni ilə deyib bunu. Amma balaca Zobristi hər dəfə müqayisəyə salanda, adi şeylərin üstündə danlayıb alçaldanda niyəsə fikirləşmirdi ki "hər dəfə yıxıb sürüdüyüm bir oğlum da var, o da məndən yaranıb. birdən bunun da həvəsi ölər, sonralar həyatdan soyuyub hər şeyi sikdir eliyər. Onsuz da özüm bir poxa dərman ata olmayacam ona. cəhənnəm, sabah-birgün 3-5 nəfərin qabağında mənə yox, özünə güvənəcək cəsarəti, özgüvəni olsun". Zırt fikirləşdi ha. indi əl üstündə böyütdüyü, o vaxtı anam deyəndə 50k pulu magistrinə görə ayırmağa razı olduğu qızı nə onu, nə anamı saymır heç. Azdı hələ onlara. Məni həmişə müqayisə elədikləri "camaatın oğlu"nun atası maşınını satıb oğlunu oxumağa göndərəndə 4 ölkədə sıfır təhsil ödənişi üstəgəl yataqxana üstəgəl 100-200€ arası qalma pulu (bir az sıxsam, yeyib-içməyə yetəcək bir məbləğ idi) verdikləri halda bizimkilər məni göndərmədi. hələ heç həm dekanlıq, həm də təhsil nazirliyindən mənə təklif olunan erasmusla fransaya getməyi demirəm. Düzü, xaricə getməmək, atamın ayrıseçkilik məsələlərinə anamın birbaşa, danılmaz və konkret təsiri vardı. ikisi də bir-birinim tayı olub onsuz da. Dədəmdən olsa, bacımı da göndərməzdi, amma anam onun oxuması üçün planlar cızıb yeridirdi atama. Mən isə qaldım bir qıraqda.
Deməli, təzə kamera almışam. Bu gün grammar nazini çağırdım ki, gəlsin, kameralarımızdakı sensorların fərqlərini praktiki olaraq görüm. Nəysə, görüşdük, şəkillər çəkdik*
i mean, əsas olaraq nazinin şəkillərini çəkdik
. Sonra başımıza, daha doğrusu, mənim başıma itin oyunu gəldi, axşam-axşam minimum 200 manat xərcə düşdüm yox yerə. Nəysə, Sonrasında derek də yaxın idi, o da gəldi. Fürsətdən istifadə, bu ikisinin də qəşəng portretini çəkdim. Saat uje 12-ə qalırdı, yavaş-yavaş gəlirik 28-ə ki, dağılışaq. Söhbət gəldi, belə pis çıxmasın, sözlük yazarlarının nəsillərinə. -* ordan da bir az qeybət sonrası dedim ki, bəs "mən demək olar entri oxumuram, ancaq qısa başlıqlara göz atıram, əsas da fotoqrafiya ilə bağlı olanlara. Arada da paylaşıram, bu ən son pişik-zad temaları". Derek dedi ki "yazarların çəkdikləri it şəkilləri", Dedim "həə, ora da bir şəkil hazırdı, paylaşasıyam". Bu dəm Derek naziyə dönüb qayıtdı ki: "bi dənə təsəvvür elə də: axşam gedib görürsən ki, bertrand o başlığa bayaq bizi çəkdiyi şəkilləri paylaşıb ahshshsj". Blyaaa, bizdə can qalar ala ölmüşük gülməkdən xD. bayaq kateqoriyalara göz atırdım, başlıq qabağıma çıxdı, bir partiya da təzədən gülmüşəm. Sjsjdjdjjd
Karma və karmadan yağlıya dönük, xüsusilə də, üzün "t bölgəsi" dəhşət yağlı və parıldayan dəriyə sahib biri olaraq istifadə edib xeyrini çox gördüyüm vasitələri və rutini yazım, kimsə eyni tip dəriyə sahibdirsə, yararlansın.
ön qeyd: eyni vasitələr istfadə olunmasa belə, dəriyə qulluq zamanı bu sıralamanı pozmamaq lazımdır. sıralama isə belədir:
1) üzü yumaq
2) maska istifadəsi
3) tonikləmə
4) serum
5) nəmləndirmə
6) göz çevrəsi baxımı
7) günəş kremi
1) Gündə 2 dəfə - səhər və axşam 1 dəqiqə ərzində üzü yumaq lazımdır. Səhər olmasa belə, ən azından axşam yuyulması məsləhətdir. Əgər rejim bəlli deyilsə, mütləq şəkildə yatmadan öncə yumaq gərəklidir. hazırda La Roche Posay Effaclar üz yuma geli işlədirəm və çox məmnunam.
Şəxsi istifadəmdən yola çıxaraq 400ml olan böyük boyu alınsa, ən azı 6-7 ay gedəcəyini deyə bilərəm. Üstəlik, mən çoxlu köpüklənməsini istəyirəm deyə bol istifadə edirəm. Oğlanlar üçün bunu da ayrıca deyim ki, üz dərisi, saç və saqqal üçün ayrı-ayrı şeylər istifadə edin. Yəni başı yuyanda saç şampunu ilə üzü, üz yuma jeli ilə saqqalı yumayın. duş alanda da bu qaydanı pozmayın. Həmçinin (bax: saqqal və ona qulluq qaydaları)
Yuduqdan sonra da üzü dəsmal ilə sürtərək qurulamayın. Sadəcə toxundurub çəkin. Mən əlavə olaraq, tam quruluq hiss etmək üçün ilıq temperaturda fen istifadə edirəm. əgər kimyəvi tərkibdə olmasını istəmirsinizsə, yves rocher üz təmizləmə geli almaq olar. üstəlik, daha ucuzdur.
2) maska istifadəsi. kömür və ya qara nöqtələr üçün olan yapışqan maskalar heç də məsləhətli deyil. tərkibləri çox "güclü" maddələr olduğundan dəriyə zərər verə bilir. gil maskası ən yaxşıdır. yapışqan deyil. sadəcə yayırsan və sonra durulayırsan. maska istifadəsində ən önəmli nüans odur ki, məhsulun üstündə göstərilən zamandan artıq saxlamayın. yəni 5 dəqiqə yazıbsa, 5 dəqiqə saxlayın. "bir az da qalsın, tam olsun" məntiqi ilə yanaşmaq lazım deyil. həmçinin bu və s. maskaları çox istifadə etmək olmaz. gil maskasını həftədə 1, ən yaxşı halda 2 dəfə istifadə etmək məsləhətdir.
3) tonik istifadəsi. üz yaxşıca yuyulsa belə müəyyən dərəcədə kir və yağlılıq qala bilir. əslində, tonik özü elə bunun üçün lazımdır. hər yumadan sonra ilk olaraq tonik vurulmalıdır. dərinin yağdan dolayı parlaq görünməsi problemdirsə, matlaşdırıcı tonik yaxşıdır. bu, dərd deyilsə, adi tonik də olar. amma mütləq şəkildə tərkibində alkoqol olmamasına diqqət edin. məndəki yves rocher pudralı tonik dir. bunun pudrasız olanı da var. vegandır, 98% bitki tərkiblidir və məsləhətdir. sebum ifrazını və yağlılığı balanslaşdırır. əgər tonikə pul vermək istəmirsinizsə, antiseptik də istifadə etmək olar. dermatoloq mənə gün boyu qarışıq tərkibli şeylər istifadə etmək əvəzinə bunu istifadə etməyimi tövsiyə eləmişdi. yəni yağlı dəridə gün ərzində yağlılıq, yersiz parlaqlıq olanda toniki yox, antiseptiki istənilən qədər istifadə etmək olar. qiyməti də çox ucuzdu üstəlik.
4) serumlar daha tez hopur deyə kremlərdən öncə istifadə olunmalıdır. məndə bir ara dəri rəngində disbalans və bir az da solğunluq vardı deyə istifadə etməyə başlamışdım. düzü, purest solutions o qədər də məsləhətli marka deyil, ancaq aydınlatıcı serum ları yaxşıdır. dəri cansız və solğun durmasın, yağdan dolayı deyil də, özündən yaranan bir parlaqlıqda olmalısını istədiyim üçün almışdım. açığı, pis deyə bilmərəm, ancaq daha yaxşıları da var. əsas odur serumları tonikdən sonra, nəmləndirici kremdən öncə vurun. sırf bu serumun istifadəsində ən önəmli nüans odur ki, istifadədən dərhal sonra yox, 20 dəqiqə keçəndən sonra nəmləndirici vurmaq lazımdır.
5) nəmləndirmə. nəmləndirici olaraq 2 ayrı şey istifadə edirəm, ikisi də la roche posay'dandı. biri duo+m , digəri də k+ kremidir. "duo+m"-i qara nöqtələr və sivilcə yerlərinin ləkələrini aparsın deyə almışdım. sivilcə ləkələrinə qarşı güclü təsirə malik olduğunu deyə bilmərəm. çünki partladandan sonra əvvəl hansı tezliklə itirdisə ləkələr, indi də həmin tezliklə itirlər. ancaq qara nöqtələri əməlli-başlı aparıb. sadəcə çox-çox yaxından baxanda görə bilirəm, o da, məncə, normaldır o qədər olması. "k+" kremini də matlaşdırma və sebum, yağ ifrazını azaltması üçün almışdım. ortalamanın üstündə bir iş görür. duo+m bitəndə dəyişəcəm yəqin ki, amma k+ qalacaq. ikisi də krem vurmamısanmış kimi hiss verir, tez hopur və dərini rahat hiss etdirir. müştəri xidmətlərinin dediyinə görə kremlərin ikisini də istifadə etmək olar, amma üst-üstə vurmaq məsləhət deyil. gecə duo+m, gündüz isə k+ istifadə etmək ən yaxşı metoddur ki, əsas olaraq gündüz yağlılıq olmasın.
6) göz çevrəsi qulluğu. ümumiyyətlə göz çevrəsi qəti şəkildə bütün bu yuxarıda yazdıqlarımdan ayrı tutulmalıdır. yəni nə üz yuma geli, nə tonik, nə də üz üçün olan serum, nəmləndiricilər vurulmamalıdır. "bəs nə ilə yumaq olar?" sualını mən də axtarırdım. la roche'un üz yuma gelinin tərkibini araşdıranda göz çevrəsinin təmizlənməsinə neqativ təsir etməyəcəyini gördüm. ona görə də onu işlətmək olar. ancaq digərlərini yox. əgər hazırki istifadə olunan vasitə uyğun deyilsə, sadəcə olaraq su ilə təmizləməkdən lazımdır. göz çevrəsi üçün ümumən krem istifadə etmək məsləhət görülmür. çalışın serum olsun. yuxusuzluqdan dolayı göz çevrəmdə tündləşməyə görə dermatone dan almışdım. tərkibində kafein, retinol, kollagenlər və hyularik asid var. sözün düzü, heç vaxt olmamış kimi bütünlüklə o tündləşməni aparıb göz çevrəsini də üz dərimlə eyni tona salmasa da*
ki, mənim məqsədim budur
, çox önəmli ölçüdə azaldır. düzü, göz çevrəsi ilə üzz dərisinin eyni olduğu insan da azdır, o ayrı məsələ. tək pixyanı odur ki, istifadədə 1-2 gün ara verəndə o tündləşmə artır. yəni davamlı istifadə etmək lazımdır.
7) son olaraq da günəş kremi. yay-qış hər zaman günəş kremini istifadə etmək məsləhət görülür: yayda 50 , qışda da 30 spf. düzü, mən ancaq yazda havalar isinəndən payızda yağışlar başlayana qədər istifadə edirəm. amma əgər üz dərisinə retinol serumlar vurulursa, havadan asılı olmayaraq mütləq şəkildə günəş kremi istifadə etmək lazımdır. yağlı dəri yay günəşi ilə daha da çox parıldayır və dəhşət yağlanır. ona görə də seçəndə mütləq matlaşdırıcı təsir edənin almaq lazımdır. günəş kremi baxımından marka fərqi o qədər də önəmli deyil, əsas qorumasının yüksək olmasıdır. bioderma və la roche posay'ın bu tip günəş kremləri yaxşıdır, büdcə dostu olaraq da purest solutions'un matlaşdırıcı günəş kremini tərifləmişdilər.
belə. ümumən rutin budur. düzü, mənim dərim yağlı, duz-istiotlu, qızartma-bozartma yeməklərdən, cipsi, kola, şirniyyat kimi cır-cıplardan, ümumiyyətlə qeyri-sağlam qidalanmadan təsirlənib sivilcə, sızanaq çıxaran, rəng alıb, rəng verən, qırışlı və ləkəli dəri deyil. tək dərdim yağlanma və o yağlanmanın yaratdığı parlamadır. təbii qarışımlar, bitki, meyvə toxumu, yağı, qabığı və s bu kimi zadlarla əlləşəsi nə vaxtım, nə də enerjim yoxdur. 1-2 dəfə prob edib buraxmışam. mənə görə ən pratik və salamat yolu bu dediklərimdir və işimi də ortalamanın üstündə görürlər. əvvəlkinə baxanda çoox daha yaxşı hala gətiribdilər və mütəmadi kontaktda olduğum insanlar dərimin səliqəli olduğunu deyirlər. üz dərisinə çox da pul tökmək istəməyənlər üçün yves rocher, la roche posay və bioderma dermatolojik olaraq yoxlanılmış, təmiz tərkibli, məsləhətli markalardır. bundan aşağısına düşmək o qədər də məsləhət deyil. büdcə yetəri qədər varsa da, institut esthederm, vichy, mourad, khiels alın.
son qeyd: sözlükdə olub bunu oxuyacaq olanlardan dəriyə qulluq rutini və marka seçimində kömək elədiyinə görə mariaya və əcaib-əcaib qarışım və vasitələr önərmələrinə görə də linda cadellə təşəkkürlər.
4 əsas dəri tipi var: normal, yağlı, quru, karma(qarışıq).
1) normal dəri tipi:
adından da göründüyü kimi hər şey olmalı olduğu kimidir. Təbii, Canlı, "pürüzsüz" görüntülü olduğu kimi qulluğu da çox asandır. Dəri məsələsindəki qızıl ortadır. Digər dəri tipləri üçün edilən bütün qulluq vasitələri, əslində, dərini həmin bu "normal" dediyimiz halına gətirmək, bu cürə görünməsini təmin etmək üçündür. Dəriniz barədə heç bir problem yaşamırsınızsa, çox güman, elə bu tip dəriyə sahibsiniz.
2) yağlı dəri tipi:
bizim yağ dediyimiz şey, əslində, sebumdur. Yağlı dəri də dərinin həddən artıq sebum ifraz etməsiylə yaranır(bəzən bu yağlanma qidalanmadan da asılı olur). Bu da dərinin həddən artıq parlaq görünməsinə gətirib çıxarır. Eyni zamanda, bu dəri tipi sivilcələnməyə də çox yatqındır. Bu dərini davamlı şəkildə yuyub düzgün nəmləndirici istifadə etmək lazımdır. Amma yumaq deyəndə gündə 4-5 dəfə yumaq nəzərdə tutulmur, yağlı dərini gündə maksimum 2 dəfə olmaqla yumaq lazımdır.
Yağlı dəri, həqiqətən də, Adamı obsessiyaya sala biləcək dəri tipidir. insan nə qədər əlləşsə də, daima yenə də o yağlılıq qalır, kirliymiş kimi hiss elətdirir*
hardan bildiyimi soruşmayın
.
Eyni zamanda, yağlı dəri tipinin alt kateqoriyası kimi yağlı, amma nəmsiz deyilən tip var. Oxuduğuma görə, bu dəri tipi əksərən kişilərdə olur. Bacımın iddialarına əsasən də, mənim dərim, əslində, bu tipdir. Amma mən qəbul eləmirəm bunu.
3) quru dəri tipi:
ən az nəmliyə və yağlılığa sahib dəri tipidir. Dəri daim quru, sərt formada olur və pullanmalara çox meyillidir. Qaşıntı kimi əlavə problemlər də yaradır. Quru dəri tipi həm günəşdən təsirlənib tez yanır, həm də qışda soyuğa tez reaksiya verdiyindən çatlar yaranır. Hətta çatlar soyuq olmasa belə yaranır. 1-2 nəfərdə görmüşdüm, evdən-eşikdən iraq, bu çatların qanamağa qədər yolu var.
4) karma dəri tipi:
özümün də sahib olduğumu düşündüyüm dəri tipidir. Həm yağlı, həm də quru(və ya normal) dəri tiplərinin qarışığıdır. Bu tipi "u" və böyük "t" hərfi ilə izah edirlər. Yəni t hərfinin üzümüzdəki proyeksiyası kimi alın, burun və çənə nahiyələri yağlı dəri tipinin əlamətlərini göstərdiyi halda, yanaqlar normal və ya quru dəriyə sahib olur. Üstəlik, iş tək bunla bitmir, durum hər zaman belə olmur. Bəzən Eyni bölgədə fərqli özəlliklərə sahib hissələr də olur. Bu tipinə sahib olduğumu kəşf edəndə dilxor olmuşdum ki, gərək hər hissə üçün ayrı şey alım, sonra isə gördüm sırf bu tip üçün yaradılmış qarışıq məhsullar da var. Necə deyərlər, əsl oğlan malıdır, ikisi birində. -* (baxma: yazarların gözəllik sirləri/-362696)
Bir ara özümçün bir neçə "care product*
bunun Azərbaycancası nədir? Translate qulluq məhsulu kimi tərcümə edir, amma çox qeyri-səmimi səslənir
" alasıydım. Dedim indi girib yazan kimi 3-5 şey çıxacaq, birin seçib alaram. Gördüm əlli cürə şey var. dəri tipinə gələndə, ümumiyyətlə, başım şişmişdi. Sözlükdə nə əcəbsə qızlardan heç kim bu mövzuda entri yazmayıb. Qərara gəldim ki, kasad və təməl bilgilərimlə bu başlığı açım. Qızlar, bu və bu tip başlıqlara bir əl gəzdirin, zəhmət olmasa. Entridə də etdiyim səhv varsa, mənə bildirib düzəltməyimə kömək etsəniz, sevinmiş olaram.
Son olaraq, öz dəri tipinizi özünüz müəyyən etmək istəyirsinizsə, bunun üçün ən yaxşı yol üzü su ilə təmiz təmizləyib heç bir şey vurmadan 1 saat gözləməkdir. Lap dəqiq öyrənməyin yolu isə ən yaxın kosmetoloji mərkəzdir.
Qəribə gələcək, amma (bax: aşura)
və (baxma: ehsan)
mama namaz qılan adamdı, Səhər duranda gördüm ki, hədik bişirib. Soruşdum, dedi ehsandır; hiss elədim ki, nəsə özəl gündür. Axşam da atam tiktokda özünə zəncir vuranlara baxıb "başı xarab olub e bunların" deyib gileylənirdi. Mən də hələ temanı tutmamışdım ki, bu gün aşuradı.
Tez-tələsik tərpəndim ki, kursa çatdırım özümü, çayı da yarımçıq qoyub çıxdım evdən. Yolda da metroya qədər siqaret çəkdim, ağzımın quruması susuzluğumu ikiqat artırdı. indi metroda ağzımın sulanmağını gözləyirəm ki, udqunum, bir az keçsin. Nəysə, çıxdım nizamidən, Boğazım da bir quruyub ki gəl görəsən. Üstümdə də nağd pul saxlamıram deyə köşklərdən su ala bilməyəcəkdim; xəritədə də baxdım, yolumun üstündəki ən yaxın bravo caspian plaza ilə üzbəüzdü. indi məni bir dərd götürüb ki, "ala o boyda diki susuz vəziyyətdə necə çıxacam?"
Bunu düşünüb bir az getmişdim ki, gördüm qarşıda bir oğlan qabağımda gedənlərə su uzadır. Ürəyimdən: "deyəsən dilənçilər yayı fürsət bilib salfetka yox, artıq su satmağa başlayıblar", - keçirdi ki, adamlar suyu götürdü və pul-zad da vermədilər. Mənim çatmağıma 3-5 metr qalmış qaqaş klokdan bir su da çıxarıb mənə uzatdı, ağzımı açmağa imkan vermədən: "ehsandı, qardaş", - dedi. Mən də təəccüb içində suyu götürdüm, necə duruxmuşdumsa, "allah qəbul eləsin" demək yerinə "çox sağ olun", - ardınca da tez düzəltməyə çalışıb "allah razı olsun", - dedim. Suya da baxdım, səpsərin! Ala indi məni bir sevinc götürüb ki gəl-görəsən. Sözün həqiqi mənasında anlıq olaraq xoşbəxtlikdən uçurdum həqiqətən, içimdə o qədər minnətdarlıq duydum ki qaqaşa, sözlə ifadə etmək çətindir. Suyu o dəqiqə başıma çəkib oğlana nə qədər rəhmət oxumuşam*
bilinənin əksinə, dində sadəcə ölüyə yox, diriyə də rəhmət oxuyurlar. Rəhmət "rəhm" sözündən yaranıb.
.
Hər nə qədər inancsız olsam da, indi oturub düşünürəm ki, əgər bir allah varsa, sübhəsiz, o insanın əməlini yerdə qoymayacaq və mükafatını mütləq ki o dünyada verəcək. Bəyəm bundan daha böyük nə savab ola bilər? Yox əgər yoxdursa da, əslində, çox bir şey dəyişmir. Nə də olsa din ehtiyacı instinktivdir və təməldə mənəvi dinclik üçündür. Birinə yaxşılıq etməyin, xüsusilə də belə tip əməllərin verdiyi o mənəvi rifah və xoşbəxtlik nəyə desən dəyər. Ki, o oğlanın bunu dini məcburiyyət deyil də, səmimi qəlbdən etdiyi aurasından o dəqiqə bilinirdi.
Mən şəxsən dini həqiqətən yaşayan və yaxşılıq, savab iş təməlli davranan bütün dindarları dəhşət çox istəyir və hörmət edirəm. Gözümdə inanılmaz bir böyüklüyə sahibdirlər. Özüm də hər zaman kiməsə hər necəsə kömək lazım olubsa, istəsə də istəməsə də əlimdən gələni etməyə çalışmışam. dini baxışlarımız fərqli olsa da, ətrafda bu cür insanların olmasını görəndə həqiqətən xoşbəxt oluram, içim içimə sığmır. Sırf bu hadisə nəinki günümü e, bütün həftəmi gözəlləşdirdi, hələ də yadıma düşdükcə minnətdarlıq duyuram o adama. Bilmirəm...gözümdə çox yüksək bir pillə kimi görünür, amma ümid edirəm mən də nə vaxtsa kiməsə belə duyğu yaşatmışam, ya da yaşadası olacam. Təkcə bunu bilməyin özü belə mənə bəsdi, hər nə qədər bir allahın varlığına inanmasam da...
Konkret cavabı olmayan, nəinki Azərbaycan, bütün dünyada geniş yayılmış, həddən artıq qüsurlu olan qarşılaşdırma. Hər şeydən öncə bildirim ki, ümumi markanı qarşılaşdırmaq - üstəlik, bu cür başabaş gələn markaları qarşılaşdırmaq - istənilən sahədə doğru deyil. Belə hallarda ancaq modelləri qarşılaşdırmaq olar. Çünki üst seqment nikon (misal üçün, nikon z7) giriş seqmenti canondan (misal üçün canon eos 200d) daha yaxşıdır, həmçinin əksinə (canon eos r5 > nikon d3500). hə, burası aydındırsa, gəlirik əsas suala: bəs eyni seqmentdə yer tutan modellər arasında hansı yaxşıdır? Bax bunun cavabı qarışıqdır. niyə qarışıq olduğunu və ümumən, bu qarşılaşdırma və suallara azdan-çoxdan aydınlıq gətirməyə çalışacam. Çayları, kofeləri süzün, yaxın oturun. sözlükdə bu məsələ haqqında ən genişmiqyaslı və ən sadə, ən anlaşıqlı dildə olan məlumatı oxumaq üzrəsiniz.
1) gövdə (body) fərqləri.
nikon gövdələri klassik, canon gövdələri isə daha sportiv görünüşə sahibdir. Bu görünüşdən əlavə, əldə tutuşda da fərq hiss olunur. Loru dildə disəm, canon adamın əlinə otursun deyə dizayn edib, nikon-da isə sənin əlin ona öyrəşsin gərək.
Hər iki şəkildə solda tərəfdəki canon modelinə diqqət edin: shutter düyməsi (bilməyənlər üçün: şəkli çəkmək üçün basılan düymə) olan hissə barmağın düyməni tam qavraması üçün içə batıq formadadır.
Qeyd: buradakı fərq keyfiyyətli/keyfiyyətsiz fərqi deyil. Onsuz da aşağı seqment aparatı ələ alanda hər ikisində də materialın plastiklik, keyfiyyətsizliyi; eyni zamanda üst seqment iki aparatda da maqnezium matetialının premiumluğu o dəqiqə hiss olunur. Ən yaxşısı, özünüz mağazada əlinizə alın, tam başa düşəcəksiniz. nəticə: şəxsin zövqünə hansı uyğundursa, demək ki, o yaxşıdır.
2) rənglər.
Bazarda bütün kamera istehsalçıları fərqli rənglərə sahibdirlər. leica, fujifilm, hasselblad, sony, nikon, canon, ricoh, olympus - hər birinin özünəməxsus rəngləri var və hansının daha yaxşı olması sırf zövq məsələsidir. Digər tərəfdən, rəng məsələsinə bəzən lens də təsir göstərə bilir. Fərqli lenslərin fərqli rəng, kontrast ötürmə qabiliyyəti olur deyə bəzən internetdə görülən qarşılaşma real həyatla üst-üstə düşmür. (çünki o videonu çəkən başqa, siz başqa lens ilə çəkmisiniz) nəticə: alan adam seçim arasında qaldığı modellərin rənglərinə baxsın, hansı uyğun olsa, onu alsın.
Mən şəxsən ikisi arasında portret üçün canon, mənzərə, təbiət çəkəcəklər üçün isə nikon məsləhət görərdim. Çünki əzəldən bu markalardakı "color science" belədir ki, canon dərini daha "kremvıy" tonda, "yumşaq" və gözəgəlimli renderləyir; nikonda isə rənglər qismən daha dolğun("saturated" ) və parlaq olur.
3) lens çeşidliliyi
Hər iki marka çox köklü markalar olduğundan, çox geniş lens çeşidliliyinə sahibdirlər və eyni lens (misal üçün, 70-200mm f/2.8) əksər hallarda hər iki firmada da var və demək olar, yaxın keyfiyyətdə olurlar. Amma canon lensləri, əsasən, nikon lenslərdən daha ucuz olur (söhbət "native", yəni sırf markanın öz istehsalı olan lenslərdən gedir). Ancaq 50mm f1.8 kimi bəzi lenslər var ki, onlar nikonda canona nisbətdə 50-60% daha bahadır və dolayısı ilə daha keyfiyyətlidir.*
canon o lensi fiyat/performans olaraq çox ucuz və əlçatan istehsal etmişdi.
Lakin iş üçüncü tərəf (third-party), ələlxüsus da köhnə sovet lenslərimə gələndə fərq gözə çarpır: köhnə sovet lensləri (m42 mount lenslər) hər iki markaya da adapterlərlə uyğunlaşsa da, nikonda yalnız makro çəkiliş mümkün olur, canonda isə istənilən məsafəyə fokuslanmaq mümkündür. Bunun səbəbi lens ilə kamera sensoru arasındakı məsafədən qaynaqlanır.
Nikonda sovet lensləri isyifadə oluna bilməsə də, özünün vintage lensləri istifadə oluna bilir. Çünki 2000-lərin əvvəllərində filmli fotoaparatlardan digital dünyaya keçid olanda canon yeni mount sisteminə keçdiyi halda nikon eynisində qaldı. Dolayısilə bu gün 80-90'lardan qalma manual fokus lensləri nikonda birbaşa taxıb işlətmək mümkün olsa da, canond aəlavə adapter almaq gərəklidir.
Dolayısilə, nəticə: əgər sovet lenslərini, əsas da helios-un "swirly bokeh" deyilən işini xoşlayır, maraq, əyləncə, yenilik, fərqlilik üçün köhnə lenslərlə işləmək istəyəcəksinizsə, canon məsləhətdir. Yox vintage estetikanı marka sadiqliyini qoruyaraq yaşamaq istəyirsinizsə, nikon alın.
4) gecə performansı/meqapiksel dilemması.
internetdə bir az araşdırma edəndə əksər hallarda ümumi şəkildə canon haqqında gecə çəkimləri üçün daha yaxşı olduğunu dediklərini görmək mümkündür. Belə baxanda, bu mülahizə doğrudur, lakin gecə performansı qazanarkən meqapikseldən, türklər demiş, ödün verilir. Çünki müqayisə edilən, eyni vaxtda çıxan modellər arasında əksərən nikon modellərində daha çox megapixel*
hələ yazar olmadığımdan başlığı aça bilmirəm. meqapiksel haqqında mütləq şəkildə bilinməli olan ən əsas məlumat onun fotonun keyfiyyətini deyil, ölçüsünü bildirməsidir. "daha çox meqapikselə sahib kamera daha yaxşı çəkir" söhbəti yalandır
olur (məsələn, 1 ay fərq ilə bazara çıxarılan giriş-orta seqment kameralar olan nikon d5200 24mp, canon eos d700 isə 18mp sensora və ya üst seqment olan nikon d850 46mp, canon 5d mark4 isə 30mp sensora sahibdir). Canon-un da gecə performansının bir tık daha yüksək olmasının səbəbi belədir: kameranın görüntü sensorları konkret sahə ölçülərinə sahibdirlər və bu sahə piksellərlə (1 meqapiksel = 1 milyon piksel) doldurulur. Eyni sensor 24 milyon piksel ilə yox, 18 milyon piksel ilə doldurulanda sahəni tam əhatə etsin deyə avtomatik olaraq, piksel ölçüsünü böyüdürlər. Dolayısilə, 18mp-lik canon modelindəki piksellərlə 24mp-lik nikon modelindəki piksellər eyni deyil: canon-dakılar daha böyükdür. böyük piksel də daha çox işıq qəbul etmə potensialına sahibdir. Bu da o deməkdir ki, yuxarı iso dəyərlərində canon nikon-dan daha az tozlanma (bax: noise)
formalaşdıracaq.
Başlıqda göründüyü kimi ortada dilemma yaranır: ya gecə çəkilişləri, ya da meqapiksel. nəticə: nə çəkiləcəyindən asılıdır.
a) əgər gecə, axşamçağı, daha az işıqlanmaya sahib qapalı məkanda şəkilişlər ediləcəksə, canon bir addım önə keçir.
b) yox əgər mənzərə, arxitektura - ümumən, çoxlu detal olan fotolar çəkiləcəksə və ya foto çox crop olunacaqsa, nikon-a, yəni meqapikselə önəm verin. Digər tərəfdən, iso-da bir addım arxaya düşsəniz də, daha yuxarı diafraqma və apertur dəyərlərinə sahib lens almaqla və ya hərəkət etməyən obyekt çəkirsinizsə, tripod vasitəsilə daha aşağı pərdə sürətlərində (bax: shutter speed)
çəkiliş etməklə kadrı çəkə bilərsiniz.
5) qalan bütün şeylər
bunlara menyu dizaynı, düymələrin yerləşməsi, fləş sürəti, saniyədə çəkilə bilən kadr sayı (bax: fps)
, timelapse çəkib/çəkə bilməməsi və s. 10-larla özəllik aiddir. Bunlar sırf modeldən modelə dəyişən şeylərdir deyə ümumi marka üçün qeyd etməyə ehtiyac yoxdur. Primitiv misal: əgər uşaqları, ev heyvanları, sürətli hərəkət edən obyektlər çəkiləcəksə, marka önəmli deyil, hansı modelin fps dəyəri və ya pərdə sürəti yüksəkdirsə, o alınmalıdır.
sonluq:
ən başdakı şeyi təkrar edirəm: bu cür markalar arasında mütləq qalib yoxdur, sualın cavabı insandan insana, ehtiyaclara, zövqlərə görə dəyişir. Həmçinin təzə kamera almaq istəyən olsa, mesaj qutumu hər zaman yaşıllandıra bilər, əlimdən gələn köməyi göstərə bilərəm.
ilk dəfə jake Gyllenhaal-ın baş rolda olduğu nightcrawler filmində diqqətimi çəkən, gördüyüm andaca könlümü verdiyim və hal-hazırda "muscle car" anlayışına ən samballı nümunə saydığım maşın.
Həmin filmdəki challenger srt8:
Əsasən 3.6l v6 və 6.2l v8 motorlara sahib olan (həmçinin 5.7l və 6.4l də var) gt, sxt, r/t, scat pack, srt 392, srt8, srt hellcat, hellcat redeye və srt super stock kimi fərqli-fərqli paketləri var. Bu arada, bu paketləri giriş seqmentdən ən güclüyə doğru yazmışam.
Misalçün, r/t challenger*
angel eye farları yoxdur. hardasa 10 il qabaqkı modeldir, facelift olmayan.
amma aralarında ən diqqətəlayiq olanı srt paket challenger-in 2018-ci ildə cəmi 3300 ədəd buraxılmış xüsusi bir versiyası olan demondur.
bir şey ki, o dövr üçün challenger-in ən üst performanslı halı olan srt hellcatın ekstra performans versiyasıdır. Düzdür, artıq srt hellcat-dan daha güclü olan "super stock" paket var, amma demon-dan daha güclüsü yoxdur. Demon tam anlamıyla "god level" bir şeydir. Oxuduqca niyəsini özünüz də görəcəksiniz.
Eyni zamanda, Dodge əsl amerikanski tərzdə bu model vasitəsilə sanki dünya avtomobil sektoruyla "taşşak" keçib. Bütün dünya maşının aerodinamikasının artması, çəkinin yüngülləşməsi üçün milyonlarla pul ayırıb, xüsusi dizayn dəyişiklikləri, twin/quad turbolar, 10-12-16 slindirlər ilə qabağa düşməyə çalışarkən adamlar basıblar at gücünü, all-in-one motor yaradıb hamısına tək atıblar. Bir ara redditdə bu barədə meme-lərin ardı-arası kəsilmirdi.
əvvəla, onu deyək ki, bu maşın küçədə sürülə biləcək(street legal) yeganə drag race səviyyəli avtomobildir. Tamamilə sıfırdan yaradılmış 6.2l (üstəgəl 2.7l supercharger) motoru 8 silindir, 840 at gücünə malikdir. məhz bu motor sayəsində dodge challenger demon dünyada zavod buraxılış*
"production car" da deyirlər buna
olan ən yüksək at gücünə sahib və ən güclü v8 avtomobildir. eyni zamanda, çıxdığı ildə 0-100km/s sürətə 2.3 saniyəyə çatan ən güclü avtomobil olmuşdur. Hətta "roll-out*
bilməyənlər üçün: drag yarışdan qabaq maşının yerində eşib təkərləri isitməsi
" edəndə bu nəticə 2.1 saniyə kimi inanılmaz rəqəmlərə düşür. bu da yetməzmiş kimi, keçən ilə qədər 1/4 mil(400m) məsafəni 9.65 saniyəyə qət edən, dünyanın ən sürətli avtomobili idi. bəli, bəli, bəli, düzgün oxudunuz, dünyanın ən sürətlisi. Üstəlik, nə az, nə çox, düz 3 il öz yerini qoruyub saxladı. Bir maşın ki "supercar" maşınlarla stock, yəni heç bir modifikasiya olunmamış halıyla kəllə-kəlləyə gəlir.
Burada bir Fun fact: 2019-un dekabrında ən son istehsal olunan demonlardan biri ilə (seriya nörməsi 3299/3300) tam stock halında 1/4 mili 9.57 saniyəyə gedərək rəsmi rekordu təzələmişdilər. Ahaha, əsl Komediyadı. təsəvvür elə istehsalçı deyir bu maşın 9.65 saniyəyə gedəcək və bunu bütün dünyada rekord sayırlar, amma sən 9.57-ə bunu bacarırsan. Burada deyiblər e "bunun yaradanın axtarıram".
Rear wheel drive(rwd) avtomobildir, yəni arxa təkərlər çəkir və yerindən götürüldüyü an(launch) maşının arxası yerə 11 tona yaxın bir basqı edir. Ki bu öz çəkisinin 5 qatından da çoxdur. Elə ona görə də, qəfil hərəkətə başlayanda maşının qabağı qalxır. Nəticə olaraq demon 2018-ci ildə ön təkərləri yerdən ən yüksək hündürlüyə(89sm) qalxan avtomobil kimi ginnesin rekordlar kitabına da salınıb.
Bu gün küçədə gördüyümüz o bmw, Mercedes, hyundai və kia kimi günlük avtomobillərdə uzağı 0.3 olan g qüvvəsi bu maşında 1.8g kimi həddən artıq çox yüksək bir dəyərdədir. Misalçün, 60kg-lıq bir adam, üzərində 108kq ağırlıq hiss edəcək. Elə bu göstərici özü də dünyada bir ilk idi. Nəzərə alaq ki, yalnızca "supersport" dediyimiz avtomobillər 1g-dən yuxarı keçə bilir və demon-dakı göstərici sərnişin təyyarəsinin göyə yüksəlmə anındakı g qüvvəsi ilə eynidir. Nümunə üçün, dost-tanışınızda bmw m5 varsa, ondan xahiş edin dayandığı yerdə anidən qaza axıra kimi basıb sürət yığsın. Əgər m5 yox, dodge demon olsaydı, o an keçirəcəyiniz o möhtəşəm təsirin ~2 qatı olacaqdı.
Bütün bunların yanında bir də əmma var: motor hər zaman 840 at gücündə işləmir. Ümumiyyətlə, hər maşın kimi 2 açarı var, amma demon-un açarları da fərqlidir*
danışacağımız bu açar fərqi dodge-un, əslində, bütün hellcat-larında var
. Belə ki, qara rəngli açarla maşını işə salanda standart rejimdə olur, 500 at gücündə işləyir və zavod limiti(factory limit) kimi maksimal sürət 270km/saat olur. Qırmızı rəngli açarla işə salanda isə əsl gücü ortaya çıxır.
Əgər normal benzin tökülübsə, maşının maksimum gücü hətta qırmızı açarla işə salınsa da, 808 at gücüdür. 100 oktanlı yarış benzini tökən kimi maşın özü avtomatik bunu anlayır və monitorda maksimum performansda işləməyə hazır olduğunu bildirir. eyni zamanda, bu maşın dünyada 100 və daha artıq oktanlı yarış benzini ilə işləyə bilən ilk "production car", yəni kütləvi istehsal olunmuş maşındır.
işin qəribə yanı odur ki, dodge bu model üçün maksimal sürət verməyib. Çox yerdə 320km/saat(200mp/h) deyirlər, lakin o, 707hp "srt hellcat"-ın maksimal sürətidir, bizim bu şeytan isə 840 at gücündədir. Əslində, Bu maksimal sürət məsələsində bir sıra başqa nüanslar da var. Bir yerdə oxumuşdum ki, maşına, ümumiyyətlə, limit qoyulub. Yəni düz yolda axıra qədər sıxıb spidometrdəki maksimum sürətə çatsan da, bu, maşının həqiqətən bacardığı maksimum sürəti deyil. Yəni bir növ maşının gücünü cilovlamağa çalışıblar, sərbəst buraxmayıblar, Qərara gəliblər ki, "filan sürətdən o tərəfə keçməsin".
ikinci dedikləri məsələ də maşının təyinatı ilə bağlıdır. Deyir onsuz da dodge bu maşını sırf 1/4mil(~400m, hansı ki, drag yarışlarının standartı sayılır) məsafəni ən tez qət edən maşın olması üçün istehsal etmişdi. Yəni onun bu məsafəni hamıdan tez getməsi üçün hansısa yüksək maksimum sürət(top speed) dəyərlərinə sahib olması gərəkli deyil. gərəkli olan yerindən cəld tərpənib tez sürət yığmaqdır, çox sürət yığmaq yox.
Bu qədər diqqətlə istehsal ərsəyə gəlmiş maşının motorunun səsinə də ayrıca önəm verilib. o "whine" məsələsinə gəldikdə isə Heç şübhəsiz, demon-un iniltisi supercharger motor sevən biri üçün "moonlight sonata" kimi bir şeydir. Supercharger sevməsən də, bunu bəyənməmək əldə deyil. Zatən youtube-a "dodge demon" yazanda ilk 2 önərmə "dodge demon sound" və "dodge demon whine" olur. Sırf motorun səsini göstərmək üçün olan videoların yüz minlərlə, hətta milyonlarla baxış sayı var. bu və bu səsi Turbo motorun o "sstututu"-sunu sevən birinə belə qulaq asdırsan, təqdir etməməsi mümkünsüz bir şeydir. Ha, mustang sevən biridirsə*
yazar burada derekə söz atır
, zəhləsi getdiyini deyə bilər, o ayrı. nə də olsa, ikinci videoda adi bir mustang-ın bu maşının yanında necə cılız qaldığı aydın görünür.
Dizaynına gəlsək, hər şeyiylə tam bir "muscle car"dır. Kobud, səs-küylü bir amerikan maşını necə olmalıdırsa, tam olaraq elə o cürdür. Bizim dil yetərsiz qalır izah etmədə, ingiliscə aydın ifadə edir: plain, aggresive, bulky.
(Şəkildəki 1440hp*
horse power, yəni at gücü
karbon-fiber bir demondur)
Demon challenger seriasında Yeganə modeldir ki, zavod təkcə "widebody" olaraq buraxır, normalı yoxdur. "fərqi nədir?" soruşsaz, ən son foto ilə ilk 2 və 3-cü fotoları müqayisə edin. Təkərlər, nəticə olaraq krılo(təkərin üstündəki hissə) daha enlidir, bu da yol tutuşu, döngələrdə rahatlıq, ümumi performans və s. şeylərə çox müsbət təsir edir. Zahiri olaraq çox bənzəsələr də, demon-un digər widebody modellərdən əsas fərqi qabaq kapotun üstündəki hava girişinin(hood scoop) 2-3 dənə ayrı yox, vahid, iri şəkildə olmasıdı. Onu da qeyd edək ki, "production car" olaraq ən böyük havalandırma da bu maşındadır.
Srt super stock - qoşa hood scoop
R/t - üçlü hood scoop
Demon
Emblem olaraq Hellcat-da istifadə olunan yırtıcı pişik başı bu modeldə adına uyğun şəkildə şeytan başı ilə dəyişdirilib.
qabaq krılolar
oturacaqlar
Pribor
Hətta motorun üstündə
Və farların içindəki dəlikdə*
sadəcə içəri tərəfdə olanlar dəlikdir və motoru soyutma işinə yarayır
də emblem var.
Bunlardan əlavə, maşının arxa şüşəsində çox incə düşünülmüş bir detal var.
burnout edən challenger *
bu detalı entriyə şəkil axtararkən rast gəldim. əridimmm. çox şirindi ee. Özü də ayrıca stiker deyil, şüşənin özündədi
interyerdə önəmli bir dəyişiklik yoxdur. Adi, bildiyimiz dodge salonudur.
ümumi xarici görünüş olaraq da dədə-babadan qalma, illərdir eyni, standart, hələ də '70-lərin izlərini saxlayan challenger olduğunu göstərir. Ümumiyyətlə, challenger-in sevilməsinin ən əsas səbəblərindən biri və elə birincisi öz görüntüsünü uzun illərdir qoruyub saxlaması və camaro, mustang, charger kimi radikal, gərəksiz dəyişiklərə getməməsidir. Forumlara da göz atanda avtomobilin xarici görünüşündən narahatlıq duyan çox-çox nadir tapılar. Zatən hamı bu fikirdə razıdır ki, challenger ola biləcək ən ideal görünüşdədir, edilə biləcək ən doğru şey ancaq və ancaq bunu qorumaq ola bilər.
Uzun sözün qısası, haqqında bu qədər danışdıq, amma tək bir cümlə demək lazımdırsa, o da elə yəqin ki, "...Dodge Challenger Demon is the ultimate muscle car ever" olar. Bu maşın bu qədər "ən"lər və hələ saymadığım neçə-neçə "ilk"lər ilə nəinki amerikan, hətta bütün dünya avtomobil tarixinə adın qızıl hərflərlə yazdırmağı bacardı. Başda 85.000 dollara satışa çıxarılsa da, bu gün 10-20min km sürülmüşlərinin qiyməti 140-200min dollar arasında dəyişir. Təbii ki, illər keçdikcə daha da artacağı qaçınılmazdır.
Həmçinin (bax: muscle car)
Bayaq baxıram, (bax: əzabsız intihar üsulları)
başlığına bir yazar düşüncəsizcə durub belə(#137672) bir gərəksiz entri yazıb, öz ağlında olan 7 nəfər də bəyənib. həmin entridən yola çıxıb danışacam, çünki digər neçə yazar da silahla intihar variantını deyib. Amma əvvəla onu deyim ki, intiharla bağlı heç bir başlıq bambılılıq, səviyyəsizlik, trolluq ediləsi, məzələniləcək başlıq deyil. Bunların əzizlərinin başına gələndə gəlib eynisini mən eləsəm görəsən necə olar?
mən əsgərlikdə olanda bizim bir maxe poliqonda vurdu özün öldürdü. prokurorluq nəinki tağım, bölük, tabor komandirlərini "sağdı", hərbi hissə zampalitinə qədər hamının "başı ağrıdı"; o maxenin manqasında olan əsgərlər prokurorluqda günlərlə süründürüldü, olmazın stressini yaşadılar. Yazıqların gözlərin necə qorxutmuşdularsa, hərbi hissəyə qayıdıb bizə söhbəti danışanda belə həyəcan keçirirdilər. Halbuki həmin maxenin ölümündə ziyan görən şəxslərin heç birinin təqsiri yox idi.
ikincisi də ki, polis və ya Hansısa xüsusi vəzifəli şəxslərin xidməti silahını götürüb özünü vurmaq konkret olaraq həmin o adamı allah bilir neçə min manat xərcə düşməyi deməkdi. Bu addım Birbaşa olaraq o adama və ailəsinə qəsd, həyatını məhv etməkdir. çünki sən o tətiyi çəkdiyin anda "vəzifə səlahiyyətlərindən sui-istifadə(ya da hər nədirsə ondan)" tutmuş, "qəsdən adam öldürmə"yə qədər əllərinə keçən hər maddə ilə o insanı şərləyib boynuna 8-10 il qoymağa çalışacaqlar. Cibinizdən öz əlinizlə həmin şəxsin təqsirsiz olduğunu yazdığınız kağız tapılsa belə, sırf sizin o silahı götürməyiniz həmin şəxsin səhlənkarlığı/səriştəsizliyi sayıldığından və ölümlə nəticələndiyindən o adamın başına Rütbə-vəzifə artımının bilməm neçə illiyə dondurulmasından tutmuş işdən qovulmağa, dövlət və struktur işlərinə qəbulunun qadağasına qədər min cürə oyun gələcək. Paza keçən təkcə o tanışınız da olmayacaq, o adamın yuxarı rəisləri də zibilə düşəcək. Çünki istər hərbi, istərsə də hüquq-mühafizə orqanlarında struktur belədir ki, sən, tabeliyində olan hər bir şəxsə görə məsuliyyət daşıyırsan və onun hərəkətlərinə görə cavab verməlisən.
Odur ki, ey intihara qərar vermiş bəndə, qətiyyən bu və ya bu tip axmaqlıqlar eləmə. Bir az vicdanın olsun. Elə elə ki, sən öləndən sonra ardınca "allah rəhmət eləsin, məkanı behişt olsun" kimi şeylər desinlər, "onun gorunu sikim, özü cəhənnəm, bizi də zibilə saldı" yox. indi durub bunu gözə alacaqsansa və belə şey qəbulundursa, sənə səninçün yaxşı, mənimçün bərbad olan bir xəbər deyim: ölməyinə ehtiyac yoxdur. Çünki bu dünyanın səfasını elə sənin kimi əclaf xislətdə olanlar, atacağı hansısa addımın kimlərə necə zərər verə biləcəyini düşünməyənlər yaşayır.
Yox əgər mütləq kiminsə zərər görməyin istəyirsənsə, səni bu duruma gətirən hansısa xüsusi bir hal, mütləq günahkar olduğunu düşündüyün kimsələr varsa, ölmədən öncə baş vermiş hər şeyi olduğu kimi yaz qoy. Ən azından, sonradan bu barədə hansısa tədbir görülər və başqa birisi qurtular, zərər çəkməz. Bax həmin dediyim maxe onu boğaza yığan adamın adını yazıb cibinə qoysaydı, işlər tamam başqa cür olacaqdı. Amma təqsirkar adam 5-6 ay sonra getdi daha da yuxarı vəzifəyə, olan da bədbəxt bölük komandirinə oldu.
Ümumiyyətlə isə, hərbi xidmətdə intihar eləsən, lap hər şeyi yazıb qoysan belə, yenə də kimisə bir bəhanə ilə ilişdirəcəklər. Çalış özünü xidmət vaxtı öldürməyəsən, xüsusilə də, sənin adına təhkim olunmamış bir silahla. Vay o gündən ki, əsgər yoldaşının adına olan silahla özünü vurasan.
Yeniyetmə vaxtı mən də çox əziyyət çəkmişəm deyə yazılanları çox yaxşı anlayıram. indi artıq hər dəfə mama özü çağırır ki, gəlim onlarla qalım. Və açığı, mənə sərf edir bu hal.
Dədəmlə 3 ay qabaq çox möhkəm dalaşdıq, dişimin dibindən çıxanı dedim. Əslində, çoxdan olmalıydı bu söhbət bəzi şeylərə görə səbrimi basırdım. Əl-qol atmağını sıxmışdım ki, qoyub aşırdım, o da eləmədi, mən də mama and-aman elədi deyə özüm vurmadım, sözümü deyib çıxdım evdən*
onsuz da işə daha yaxındı həftəiçi sadəcə yatmağa gedirdim ora, həftəsonu bu biri evdə qalırdım
. Mama gördü day bundan sonra barışmaq söhbəti olmayacaq deyə kişini bir bəhanə ilə göndərdi rayona ki, duyğu sömürüsü ilə "bala, ev yiyəsiz qalıb, tək qalası deyilik ki, evin bir kişisi olmalıdır da. Atan gedibdi, gəl hələlik burda qal" deyib çağıra bilsin məni. indi həftəsonları da onlarla qalım deyə düz 3 aydı "təzə hasar çəkdir", "filan şeyi təmir elətdir", "həyətdə filan işi gördür", "ustaların üstündə dur" cart-curt bəhanələrlə barmağı qırılsa belə, kişini qoymur bakıya gəlsin, saxlatdırır orda. (baxma: sigma mama) (baxma: real queen) (baxma: valide sultan) ahahahha
Evə çatan kimi çayım, yeməyim hazır olur; kompüterimin biri ordadır deyə keçib iş görəndə dolu-dolu mer-meyvə, çərəzlər qoyulur; çoxlu əzizləmələr filan-fəsməkan. *
:d
Bir damcı narahatlığım olan kimi bacıma deyir tez işlədiyi klinikada ən məsləhətli həkim kimdisə, danışsın, "очередь"siz gedim girim yanına, yoxlanım. indi də şərt qoyub ki, "işi dəyişib paşa, bp, socar, ya da yaxşı dövlət işinə keçsən, maşın hədiyyə edəcəm". (baxma: vaxtilə 2 nazirliyə çağırılanda getməməyin verdiyi peşmanlıq hissi)
Onsuz da son bir neçə ildir de-fakto olaraq məndə idi, amma artıq rəsmi şəkildə çevriliş edib iqtidarı götürmüşəm əlimə, indi bəy kimi fırlanıram ailə evində. Tək mənfisi odur ki, gecələr rahat çölə çıxa bilmirəm. Mama gecə oyananda, ya namaza qalxanda evdə olmadığımı görəndə narahat olub yata bilmir ki: "gecənin bir yarısı bu gədə yenə harda kimlə nağayrır?". Onun da bir çarəsin tapmaq lazımdı.
Qatara çatdırmaqçün tələsdiyim yerdə ətrafa boylananda bir də gördüm yolun digər tərəfində 18-19 yaşlarında bir qız düz səkinin tini ilə gedir. O ki uşaqlar nazik uzun bir şeyin üzərində gedirlər e, qollarını da açıb yıxılmamaq üçün tarazlıqlarını saxlamağa çalışırlar, bax o cürə formada, sakit, başını salıb ayağı altındakı səkinin tininə zillənərək, yola düşməmək üçün müvazinətini saxlamağa çalışaraq asta-asta gedirdi. Uşaqcasına sevinərək elə edirdi ki, sanki ətrafda heç kim yoxdur, tək budur və heç kim də bunu görmür - yanından keçənlərin qəribə baxışları vecinə də deyildi, Özü öz dünyasına dalıb özü üçün əylənirdi. bu soxa-soxda və hərənin harasa tələsdiyi yerdə yolun bu tərəfində dayanıb qızı axıra kimi izlədim: Gəldi düz mall'un yanında hoppanaraq səkidən düşdü, sonra əli ilə saçını qulağının arxasına çəkib heç nə olmamışcasına yolu keçib öz yoluna getdi. Mən də uzaqdan gülümsünüb siqareti söndürüb yoluma getdim. Sanki hansısa film, ya da serialdan bir səhnə izləyirmiş kimi idim. Heyif ki, fotoaparat yanımda deyildi, yoxsa qəşəng kadr alınardı. Oturduğum kafedən iş vaxtı bitdiyinə görə serialı yarımçıq qoyub çıxmışdım, dilxor idim. Bunu Gördüm, içim açıldı, sözün əsl mənasında günüm gözəlləşdi.
Qeyd: yazar bu entrini yolda gördüyü qıza axıra kimi tamaşa etdiyi üçün qatara gecikib taksi ilə evə qayıdarkən yazıb.
Həmin vaxt birinci kursa təzə başlamışdım, oktyabr idi. Məktəbdə necə idimsə, universitet uşaqları ilə də deyib-gülüb, qaynayıb-qarışma niyyətində idim və edirdim də. Dayandırdım. *
bunun tamam başqa səbəbləri də var, sadəcə bu məsələ də çox böyük təsir elədi
Tamam ciddiləşdim. Əslində, bundan aylar öncə son zəngdə, necə deyərlər, tıncıxmışdım, vəziyyəti tutmalıydım. çünki kimin sinifdə nə tip olduğundan danışılanda mən "əyləncəli, güldürən, tema qaynadan oğlan*
bunu məni məktəbdən sonrakı dövrdə tanımış birinə desələr, ilk deyəcəyi şey "hassktr lan, boş yapma" olar
" idim, halbuki aralarında ən açıq sözlü, haqqını tələb, fikrini aydın ifadə edən (oxuyan uşaq temalarını qoyuram qırağa da, orası bütün məktəbə bəlli idi) mən idim və vicdan, ədalət kimi keyfiyyətlərin mental təfəkkürlü, dindar beyinli, hər işə mız qoyanda yox, məndə görüləcəyini gözləyirdim. O qız da (ki, bir neçə il eyni məktəbdə oxumuşuq) yuxarıdakı sözləri deyəndə bu nəticəyə gəldim ki, insanlar məni tamam qəlibləşdiriblər və mən özümü başqa, ətraf isə məni tamam başqa görür. O qız məni əksərən zarafat edən, məzələnib, deyib-gülən görüb deyə ciddi şəkildə o qənaətə gəlibmiş ki, "bertrand ciddi duyğulardan uzaqdır, kimisə sevə, aşiq ola bilməz". And içərəm ki, digərləri də elə bilib məni. Mən də unidə ciddiləşib, az qaynayıb-qarışaraq həmin o özümdə görülməsini istədiyim şeyləri göstərdim. Çünki bir az zarafat, səmimiyyət gördülərsə, sonra nə qədər ciddi mövzularda söhbət etsən də, səni gözlədiyin qədər ciddiyə alan, fikirlərinə diqqət edən, dəyər verən olmayacaq. gərək daimi olaraq sərt olasan, nadirən güləsən, hər zaman məsafəli davranasan. Bəs onda nə baş verdi? Onda da oldum soyuq, qaynayıb-qarışmayan, neqativ, özündənrazı və eqoist adam. Hətta dostlarım demişdi ki, bir çoxlarının bu şeylərə görə (heç tanımadan) məndən zəhləsi də gedir. durduğum yerdə məndən qıcıqlanan qızlı-oğlanlı n qədər adam vardı universitetdə.
Sonra nə oldu? Heç nə. Bir nöqtədən sonra insan başa düşür ki, nə etsən də belədir, səni heç vaxt tam görməyə çalışmayacaqlar. Hətta özün göstərməyə çalışsan da, görmək istəməyəcəklər, çünki özləri çərçivədə olan insanlardır. Heç vaxt düşünməcəklər ki, insan, hər nə xarakterdə olsa da, necə profil göstərsə də, bütün duyğulara sahibdir:
- Nə qədər soyuq, ciddi olsa da, sevə, zarafat edib gülə bilər;
- nə qədər deyib-gülən, səmimi olsa da, içdən-içə nələrinsə fikrini çəkə bilər;
- utancaq dediyin qız yataqda dominant ola bilər;
- kələ kimi, "ağır abi" qaqaş da olsa, gülünc şeyə fobiyası, uşaqca hobbisi ola bilər;
- ən əsası, bir vaxtlar tema qaynadan, daim gülən, hər şeydən çoxlu-çoxlu danışan, hamıya nümunə çəkilib, "bu uşağın gələcəyi çox parlaqdır" dedikləri bertrand illər sonra bütün 1 həftəni hər günü 6-7 stəkan kofe içib 24 saat otağından çıxmayan, heç danışmayan, tamamilə içəqapanıq birinə çevrilə bilər.
bir sözlə insan, heç də tək bir pəncərədən baxılası, "o yaxşıdır", "bu pisdir", "o, loxdur, loserdir", "bu möhtəşəmdir, winnerdi", "o, duyğusuzdur", "bu, sempatikdir", "o, zarfatcıldı, ciddiyə almayın", "bu çox ciddi adamdır, temanı tutmayacaq" və s. deyərək qəlibləşdiriləsi varlıq deyil.
Nəysə Əşşi, bilirəm ki, bu sözlərimin də bir mənası olmayacaq. Əzəldən insanlar belə gəlib, belə də gedir. Ona görə Siz yenə də qəlibləşdirin. Onsuz da, özü qəlibdə olan insanlar digərlərini də qəlibləşdirməlidirlər ki, tapışa bilsinlər. Mənə qalan odur ki, özüm kimisi rastıma çıxanda ümid edirəm anlaya bilərəm ki, məndən biridir.
Siz də bu entridəki misallardakı kimi öz qəlibinizə uyğunları tapın. Hər zaman səthi olun ki, həyatı yaşaya və orda-burda özgüvəni yüksək görünüb, sanki həyatı bilir, insanları da çox yaxşı tanıyırmışcasına hərəkət edə biləsiz. Necə ki indi içi həmin qız qarışıq bütün o məktəb, uni, iş yerlərindəki tanıdıqlarım sözdə ailədən, həyatdan narazı olsalar da, gələcəyə dair xəyallarla, planlarla, sabaha ümidlə yaşadıqları, düşündüklərindən bir qram belə şübhə etmədikləri halda, sözdə 90%-indən daha perspektivli (olmuş) mən bütün gecəni tamamilə sönmüş halda, qaranlıq otaqda "nəyə görə yaşamalıyam?", "sözlüyə, dəftərlərimə, notlara yazdıqlarımın mənası nədir?" "bütün bunlar, bu qədər həngamə nəyə gərək?" "filan şey dəqiq belədir?" deyə düşünüb, baş verən hər şeyi çək-çevir edib, başdan-sona həyatımı gözümün önündən keçirəcəm.
Qeyd: son abzas paradoks kimi görünə bilər: "özün insanları qəlibləşdirməməli olduğunu deyib, sonra onları eyniləşdirirsən. Bəlkə, sən onlara fərqli tərəfdən baxasan?". Məsələ budur ki, mən hər zaman ətrafımdakılara mənə yanaşmadıqları kimi yanaşmağa çalışıb, həmişə "bəlkə də, elə deyil" deyib dəfələrlə onları tanımağa, müxtəlif mövzularda dindirməyə, yenidən kəşf eləməyə cəhd etmişəm. Dolayısilə, belə olan halda, mənim ümumiləşdirməm həmin kəslərin məni qəlibləşdirməsindən çox daha həqiqi və doğrudur.
5 il, düz 5 il sonra ilk oxuyucum bakıya qayıdıb... Yola saldığım günü dünən kimi xatırlayıram.
illər, illər əvvəl hələ instagram təzə-təzə azərbaycanda trend olmağa başlayarkən orada yazılar yazırdım. Bəziləri sözlükdə yazdığım subyektiv entrilərim kimi bir şeylər idi. Əsas da ki o zamanlar inancımı təzə-təzə itirmişdim deyə araşdırdığım dini mövzulardan yazılar vardı. Amma hesaba real həyatda tanıdığım və "bezbaş" olmayan tanışlarım xaric heç kimi qəbul etməmişdim. Aradabir kimsə də istək atanda belə şeylər yazıb paylaşdığımı, dini inanclı birisidirsə, xoşuna gəlməyəcəyini bildirirdim. Zatən az idi follow atanlar, bunu öyrənəndən sonra da sağollaşırdıq.
Hətta o günü də dəqiq xatırlayıram. Qeyd etdiyim son doğum günüm o olub. Günorta bir qızdan follow istəyi gəldi. hələ məclis başlamağına vardı deyə yenə hər zamankı bildirişimi etdim ki, bəs belə-belə postlar paylaşıram, uyğundursa, qəbul edim, yoxsa izləyici toplamaq kimi bir niyyətim yoxdu. Gözəl də olsa, xeyri yox idi e, düşüncəm uymurdusa heç kimi qəbul etmirdim. Qız da qayıtdı ki, "nə gözəl. elə mənə də x səhifənin altına o cürə comment yazan birinin düşüncələri maraqlı gəlmişdi". Elə ordan da ünsiyyətimiz başladı. Qıza da baxırsan həm gözəldi, həm yaradıcılıq fışkırır: həm piano ilə məşğuldur, həm rəsm ilə. Üstünə də gəl rus sektor (rus sektor simpatiyam o vaxtdan var :d).
Nə paylaşsam hər zaman axıra kimi oxuyur, bəzən fikirlərini, bəzən də komplimentini bildirirdi. Ən önəmlisi də, dialoqumuz birtərəfli olmayıb. Yəni əksər hallarda olduğu kimi "mən soruşum, qarşımdakı danışsın, amma o özü mənə sual verməsin, mən özüm söhbəti açmaq məcburiyyətində olum" şeysi çox az olurdu, çünki özü o dəqiqə mövzuya fikrimi soruşurdu. Ona görə də mənə olan marağı illər əvvəl instagram, facebook'da, elə burada - sözlüyün özündə də yazılarımı oxuyan və ya real həyatda olduğum mühitlərdə dediklərimi eşidən və mənə diqqət göstərənlərdən fərqli olub. Fərqi də bu idi ki, gördüyüm diqqət və marağın 90%-i heç də şəxsi iradə və sağlam düşüncə ilə olan davranış olmayıb *
sözlükdəkilərlə də xoş ünsiyyətim olduğu halda belə, sosial media və ya real həyatda görüşməkdən qaçmağımın təməli budur əslində
. Çox vaxtı sırf kütlə psixologiyasının məhsulu idi, şəxslərin özü özlüklərində əsaslandığı şey deyildi. Təzə terminlərlə desəm, hype'ma görə idi. Ona görə də hörmət çərçivəsində qarşılıq verib çox da ciddiyə almamışam.
Nəysə e, gəl zaman, git zaman qızımız başqa ölkəyə köçməli oldu. Demişdim ki, getmədən öncə vaxt eləsin, görüşək. O günü də dəqiq xatırlayıram. Bərk depressiyada olduğumdan yemək belə yemir, ancaq siqaretlə qidalanırdım deyə məcbur salmışdı məni indiki "chaplin" kofeşopunun altındakı restorana ki, yemək yeyim. Çıxanda da yanında siqaret çəkməyimə söz atırdı ki, yaraşmır və s.
iş elə gətirdi ki, sosial media hesablarımı silib hər şeydən uzaqlaşdığımdan onla da əlaqəm itdi. Əsgər getməmişdən öncə birtəhər tapıb bakıdadırsa görüşmək istəyəcəyimi demişdim. Deyildi. söhbətimiz də görüntülü danışıqdan o tərəfə keçmədi. Elə o vaxtdan söhbətimiz qaldı.
Bir neçə ildir elə həmin o köhnə məntiqlə açıb hələ də saxladığım, 5-6 nəfərin olduğu insta hesabımın izləməsində qalmışdı. O dəfə təsadüfən o hesabıma girəndə storidə gördüm Bakıda yaradıcı işinə uyğun fotoqraf axtarır, mən də götürüb bir neçə fotoqraf önərdim (yep. Gördüyüm işi kommersiya məqsədli görmədiyim üçün özümü önərməmişdim. O da cəhənnəm, könlümdən gəlmədiyi halda heç vaxt ürəyimə yatmayan kiməsə şəklini çəkmək istəyəcəyimi demirəm, xüsusilə də qızlara və kommersiya tiplidirsə). O da qısa dialoqun sonunda Bakıya qayıtdığını, görüşmək istədiyini dedi. Dedim yəqin ponyatka xətrinə deyir, nə də olsa çox uzun zamandır heç salam-sağoıumuz olmayıb. ona görə topu ona atdım ki, özü məndən daha məşğul adamdır, vaxt eləsə deyər, görüşərik.
Keçən dəfə planlamışdım ki, səhəri gün çıxıb bir neçə qalereya/rəsm sərgisi gəzim. son söhbətimizdən də 2-3 həftə keçmişdi. Axşam kəlləmi atıb yatacağım yerdə mesaj atdı ki, səhəri gün vxadnoydu, bəlkə görüşək?
Gün oldu ertəsi, vaxtı danışdıq, Hər zamankı kimi də gecikmişdim. -* Çatanda artıq əvvəlki yaxınlığımız olmayacağını düşünüb dədə-baba üsulunda toqquşdurmaq üçün yumruğumu uzatmağı düşünürdüm ki, gördüm ala qolların açıb qucaqladı. indi oturub 5 ili 5 saata necə sığışdırasan axı? Danış, danış, mövzu bitmir, söhbət söhbəti açır. Amma məsələnin məğzi bu deyil...
Nə yalan deyim, bəzən doğum günlərini qeyd etdiyim, bayramlarda sevindiyim, fikir eləmədiyim, peşmanlıq duymadığım, yas tutmadığım o köhnə günlər üçün çox darıxıram. Bu qız da məni 1-2 nəfər xaric heç kimlə danışmadığım və bütün yaşama sevincimi itirdiyim o hadisələrin öncəsindən tanıyan və əlaqəm qalan 6ca nəfərdən biri, yeganə qızdı. O vaxtlar da çox yaxın səmimiyyətimiz vardı. indi - yetkin halımızla belə səmimiyyətin qalması o qədər xoş hiss etdirdi ki.. Söhbət əsnasında diaqnozlarımızın eyni olmasını öyrənəndə lap doğma hiss elədim. Mental problemlərdən əziyyət çəkən, dərmanlarla boğuşan adamlar yaxşı başa düşər insanın özü ilə eyni diaqnoza sahib birini tapması, üstəlik bunun da keçmiş bir dost olması necə sevindirici haldır. Üstəlik, bizdən 2 məhlə uzaqda qalır deyə vxadnoy olmasa da görüşmək alınacaqdı...
Dünən 6 saat yuxu ilə yola çıxıb yolboyu dayanıb allahın bir çayını da içmədən birbaşa 250km yol gəlmişəm ki, atam gedəsi yerə çatdırsın. Planlamışdım ki, axşam onla görüşərik. icazəli olduğum halda yolda müdir zəng elədi ki, axşam da olsa gəlim, iş axsayıb, kömək lazımdı. Mən də guya planlamışdım ki, axşan boş olaram, görüşərdik. Bu da yazdı ki, 3 gün birində, 4 gün də birində olmaqla 2 işdə işləyir ki, zehnini, özünü məşğul saxlasın, "düşməsin", işdən 12 də çıxacaq, ondan sonra alındırmaq olar. "Kakraz" mənə də uyğun idi. Məndən olsa, hamı ilə gecə görüşərəm, özümü gecələr daha çox özüm kimi və rahat hiss edirəm, amma çox insana uyğun olmur. Ünsiyyətim, ən əsası səmimiyyətim olan qızların əksəriyyəti də gecə çıxa bilmir deyə həmişə o cəhətdən özünü şanssız hiss edirəm (baxma: yalnızlığın ən çox anlaşıldığı anlar/-323872). Ona görə də şansı qaçırmaq istəmədən yorğun-arğın özümü çatdırdım. Nə də olsa bir-birimizi çox əvvəldən tanıyırıq axı. Zəifliklərimi, problemlərimi, narahat edən fikirlərimi bilən, mənə başqalarının deyil də, öz gözü ilə baxan, öz dediyi kimi "big picture" olaraq görməyə çalışan biridir, necə bu şansı qaçıra bilərəm?
2018 ya da 2019 idi. bir dəfəsində gecədən xeyli keçmiş yenə içərişəhər tərəfdə fırlananda sabir parkında 3 oğlan, 3 qızın palaz sərib piknik etdiyini görmüşdüm. Elə qibtə eləmişdim onlara ki necə də səmimi ortamdadırlar, görəsən mənə nə vaxt qismət olacaq? Bu şey o vaxtdan ürəyimdə arzu kimi qalmışdı...
Dünən elə bu vaxtlar gəzəndə qəfil gülməli bir tema oldu, gülüşümüz sakit küçənin hər tinini bürüyəndə bir anlıq o gecə ağlıma gəldi və gördüm ki, tam da istədiyim andayam - içimi xoşbəxtlik bürüdü.
Belə... Dünən qruz, nostalgiya, keçmiş günlər, gələcək planlar, indiki vəziyyət, çəkdiyi rəsmlər, bəstələdiyi musiqilər, mənim heç yerdə paylaşmayıb özümə və yaxın insanlara saxladığım fotolar ilə dolu bir gecə keçdi. Ən ironik şey isə bir zamanlar mənə siqaret çəkməməyimi deyən qızın oturub mənlə bir siqaret çəkməsi idi. Özünün də dediyi kimi: "doğrudan elə eləmişəm? -* anyway, həyatdı da, hamımızı dəyişir". Doğrusu, oturub son illəri fikirləşəndə görürəm ki, elə mən də heç gözləmədiyim yöndə çox dəyişilmişəm. il sonuna yaxınlaşdıqca 2022 başlığına yazdıqlarım da yadıma düşür. Bu yaxınlarda elə sözlükdən bir nəfərlə görüşəndən sonra "sənə həqiqətən içkidən, nikotindən daha çox yaxşı mənada təsiri altına alan insanlarla birlikdə olmağı arzu edirəm" demişdi. Son bir neçə ayda həyatım həqiqətən də bir düzənə oturmağa doğru gedir hər nə qədər çoxlu dalğalanmalar olsa da. Lazımsız insanlardan uzaq, keyfiyyətli, mənə yaxşı təsir edən insanlarla ünsiyyətdə bir həyat yaşamağa başlamışam. 'Sevgili günlük', çox uzun zamandır heç olmadığım qədər rahat və dinc olduğum dönəmlərdəyəm, bacardığım qədər elə bu cür salxmağa çalışacam, görüm başıma nə işlər gələcək. Xeyirlisi..
Bu gün bütün günü ayaq üstə olmuşam. Ayağımda yastıpəncəlik və belimdə də yırtıq var deyə ayaq üstə çox zaman keçirəndə ayaqlarımda dəhşət ağrılar olur. Bayaq anamdan xahiş elədim ki, mümkündürsə ayaqlarımı isti suya qoysun. Elə də elədi. Sonra qurulayanda başın salıb işini görə-görə birdən sözə başladı.
"bertrand, indi bunlar sənə adi gəlir, amma vaxt gələcək qəribsəyəcəksən, deyəcəksən 'kaş anam olardı, ayaqlarımı yuyardı'. Bax onda yadına salarsan bunları, xatırlayarsan...
Sənin yadına gəlir, dayıngilin qapısının ağzındakı taxta oturacaq? Rəhmətlik papam biləndə ki, mən gələcəm, həmin gün çıxıb orda oturub bizi gözləyərdi...
O vaxtı kənddəki evimizi tikdiyimiz yay idi, axşam təkcənə oturmuşdum fındığın altında. Birdən həyətin qapısı açıldı. Özü də adi yox e, axıra kimi açıldı. Mən də səs çıxarmadan diqqətlə boylanıb baxdım, gördüm papam girdi içəri. Bax sənin canınçün, diqqətnən papama baxıb öz-özümə demişdim ki "vaxt gələcək diqqətlə o qapıya baxacam, amma papam içəri girməyəcək"...
Bilmirəm yadına gəlir, yoxsa yox. Papamda bir adət vardı, biz həmişə yay sonu bakıya qayıdanda arxamızdan su atardı. Allah rəhmət eləsin, basdırdıq, 3, 7-ni yola verdik, səhəri gün tezdən bakıya çıxdıq. Həmin moment maşın tərpənəndə güzgüdən arxaya baxdım, papamı görmədim. Bax onda hiss elədim ki, papam uje yoxdu"...
Düz 15 dəqiqədir doluxsunub durmuşam, içimdə bir buruqluq yarandı... Sonuncu dəfə anamla nə zaman bu cür dialoq yaşadığımızı bilmirəm heç, Amma birdən-birə fərqindəliyim artdı. Mama, sən bunları oxumayacaqsan, amma söz verirəm ki, bundan sonra hər vəchlə çalışacam ki, qəlbindəki bu cür düşüncələri daha çox dilə gətirib mənlə dərdləşəsən...
Bir bu çatmırdı, o da oldu. Şükür Ölmədik bu günləri də gördük. Sözlükdə "i wanna dick in my mouth"mesajı aldıq. Qız olsa, bura niyə yazıb söhbəti açım aq, oğlan yazar idi.
Mən də səhər-səhər sevinmişdim ki, axır ki əziyyətimi, zəkamı təqdir edən, istəklərini açıq-açıq deyən cəsarətli bir sapioseksual qıza rast gəldim.
(baxma: garibanın yüzü gülür mü hiç?)
Polad Həşimovun müstəqil Azərbaycan tarixində şəhid olmuş ilk general olması
Polad Həşimov müstəqil Azərbaycan tarixində şəhid olan ilk general deyil. Müstəqilliyimizdən bu yana 3 generalımız şəhid olub. Polad Həşimovu digər ikisindən fərqləndirən onun "döyüş şəraitində" şəhid olmuş ilk general olmasıdır. Müstəqil Azərbaycan tarixində şəhid olmuş ilk generallar isə 20 noyabr 1991-ci il qarakənd faciəsində həyatlarını itirən ölkənin ilk baş prokuroru ismət qayıbov və dövlət təhlükəsizliyi üzrə müşavir, sabiq daxili işlər naziri Məhəmməd Əsədovdur.
1-2 kəlmə yazmışdım, ona da yüngülvari göz atmaq məsləhətdir. Burda da geniş yazasıyam.
