durduq yerdə adamın içini isidən şeylər

Evdə bekar oturanda balaca əmimoğlunun qapını döyüb "qaqaş məni məktəbə apararsan" deməsi. 2-ci sinifdi özü. O dəqiqə elə bil dünya mənim üçün gözəlləşir qısa müddətlik. Sumkasını belimə aşırıb özünün əlindən tutub məktəbə doğru yol alanda necə də sevinirəm. Normalda çox az şey məni həqiqətən sevindirə bilir, amma bu anlarda sanki öz uşaqlığımı xatırlayıram. Balaca daşların üstündə tullanıb parkur elədiyini deyir, mən də əl çalıram məktəbə qədər gülür, hələ adicə maşının altında pişik görüb deyə "mən bu gün çox xoşbəxtəm" deyir. Qəribədir, uşaq vaxtı insan nə xırda şeylərə xoşbəxt olur. Arada kefi pozuq olur, deyir brawl starsda uduzdum bayaq. Həyatının ən kayf mərhələsindədi ki, belə bir şey onun ən böyük dərdidi, böyüyəndə anlayacaq. Səhərimi belə açanda mənə qəribə hüzur çökür bütün gün, sanki uşaq kimi sakitləşirəm

qəribə hiss etdirən bəzi şeylər

Qış vaxtı yuxudan durub evdə tək olduğunu görmək, qar yağan vaxtı işdə olmaq, yayda günorta həyatın öldüyü vaxt yerində uzanıb pataloka baxmaq, gedəcəyin bir yer və ya görüşəcəyin biri olmaya olmaya sadəcə çölə çıxmaq, bir yerdən keçəndə reski həmin yerlə bağlı xatirənin yada düşməsi, imtahandan əvvəlki gecə, haqqında skandal bir şaiyə yayılan gün universitetə getmək, evdə hərşeydən sıxılıb sadəcə oturmaq, gecə 3-də siqaret çəkmək, yolla gedərkən əvvəl yaxın olduğun biri ilə qarşılaşıb salamsız zadsız yanından düz keçmək, səhərin götü açılmamış evdən çıxıb səhərlə axşamı qarışdırmaq

acı uşaqlıq xatirələri

ibtidai sinifə aid olan xatirələrdir. Niyəsə mənim ibtidai sinif rəhbərim mənimlə bərk düşnüşmüşdü. Günü bu gün səbəbini bilmirəm, hansı səbəbdən yekə arvad 7-8 yaşında uşaqla prinsip apararki blət. Hərcür variantla məni qaralayırdı, tualetə icazə vermirdi, nəm lövhəyə çıxardıb məzəyə qoyurdu evdən yemək gətirməyimi. Dərsdə məsələn hamı danışırdı imenni məni danışdığıma görə döyüb 2 yazırdı. Sinif yoldaşlarım da balaca uşaqlardı, onun dediyinin təsirinə düşürdülər məni danışdırmırdılar, kollektiv harasa gedəndə çağırmazdı valideynləri. Heç yadımdan çıxmaz bir dəfə nə qədər yalvardım tualetə icazə vermədi mən də dözə bilmiyim qaçdım sinifdən tualetə. Qayıdanda məni döyüb düz 1 saat küncə qoymuşdu, özdə dizlərim üstə. Zaman keçdi gəldim 10-11-ci siniflərə. Bu müəllimə də 4-cü sinifə qədər dərs deyib mənə. Nəysə atamı tutub şikayət eləyirdi ki bəs uşaq məni görəndə salam vermir, hamı imtahan nəticələrini atıb mənə bu uşaq yox, köhnə sinif uşaqları yığılıb gəlib bizə amma oğlun yox. Day bi zəhmət eləmiyim də. Yox hələ durub sənə hörmət mi eləyəcəm. Məktəbə qədər mən dəhşət sosyal bir uşaq olmuşam, bağçada da oğlanlı qızlı hamıyla dost idim. ibtidai dövrlər necə iz buraxdısa əsər əlamət qalmadı bu sosiallıqdan, özgüvən zad sikdirdi, nitqim pozuldu. Düzdü sonralar bir qədər düzəldi amma hələ də əziyyət çəkirəm bir kollektivə isinişməyə, arada tanımadığım adamlarla danışanda nitqim pozulur. Ara sıra görürəm o müəlliməni, məktəb bizim evə yaxındı deyə yolum düşür yanından. Hər dəfə də göznün içinə baxıb salamsız zadsız keçirəm. Bir dəfə də məni çağırdı yanından keçəndən sonra, özümü eşitməməzliyə vurub keçdim.

islam

Xristianlığın əksinə daha vuruşmaya meyilli, sakitliyi sevməyən din. Tarixi cəhətdən demirəm, teoloji cəhətdən. Bidənə şiələrdi ki, əl vurma onlara bi küncdə lomkaçılıq eləyəcəklər. Tarixən azlıq olmaları, daim sıxışdırılmaları onları daha xəlvətə, okkultizmə, mistikaya yaxın eləyib. Sünnilər isə blə əlinə keçdi mi silah, sikəcəy. Fərqi yoxdu ateist buddist ara yerdə qatacaq o biri müsəlmanları da qırıb tökəcək. Məncə bunlar tarix səhnəsində həmişə dominant olublar deyə belə meyillidilər sikib talamağa. Ən mırtı da odu ki, şiələr daha inqilabçı əhval ruhiyyədə olurlar. Sünnilər əksinə, daha başdakı adamı hər səhvi ilə qəbul eləməyə meyillidir

xəyal quraraq yatmaq

Hərcürə kayfarik xəyalları qura bilmə bacarığı verən vərdiş. içini sikim yekə eşşək olmuşam uje kankret olaraq, atam gecə telefonu alır hələ də. Ona görə pataloka baxa baxa harda ekstravaqant şeylər var onların xəyalını qururam. Bir senari var məsələn uzandığım yerdə qapı döyülür açramki Elon Musk deyir qaqa sən random seçilibsən gələ bu 1 milyardı. Sonra başlayıram xəyal eləməyə ki nə qələt qırardım bu pulnan. Ən zoru zır kayfda olan vaxtı eləməkdi bunu. Atam temanı tutmasın deyə özümü vururam yuxuluğa bu gəlməmişdən biraz əvvəl, gəlir telefonu götrür mən də lom kimi baxram yenə pataloka. Amma bu səfər xəyallar da mənim kimi zır kayfda olur. Guya ruhum çıxır bədənimdən uçur kainatın küncünə orda 1000 il hansısa ustaddan dərs allam zad sonra gəlib ordumla tuturam kainatı. Belə bi gijdillaxskoy şey

bir qızda dözülə bilməyən şeylər

Savadsız olması. Akademik olaraq savadsız demirəm, ümumi dünyagörüşünün qıt olması. Danışmağa mövzu tapa bilmirəmsə ən başdan o qız gözümdə düşür nə qədər gözəl olsa da. Tələskən olması, amk 3 gündür tanışsız indidən uje uşağa ad zad seçir. Kankret soyudur adamı. Zərərli vərdişlərinin olmaması, içki içmirsə, siqaret çəkmirsə nixuya temadı. Bunu keçdim üstünə bir də iki dəqiqədən bir sənin zərərli vərdişlərinə sataşırsa, olmayan sikini diriyib içmə çəkmə deyirsə apar tulla. Millətçilik, irqçilik varsa ulan tüpür dabana qaç e. Musiqi zövqünün kasadlığı da mühüm faktordu. Veqan/vegeterianlarla da uyumlaşammıram, necə yəni şəhriyar ustanın bomba dönəri məkanından basdırma dönər yeməyəcəyik? Mən bu tip qızlarla danışmaram ətağa elə bilərəm qoyublar məni qəfəsə sıxılaram

yazarların uşaqlıqdakı ləqəbləri

Qarabuğdayı rəngimə görə "qaragilə" "qara pişik" kimi ləqəblərim var idi. Həmin vaxtlar heç şübhəsiz ən gözəl vaxtlar idi. Arada atam bu ləqəblərin birini ayda ildə bir dəfə işlədir, onda sanki film kadrı kimi bütün uşaqlığım gözümün qabağından keçir. Bağça dönəmləri, balaca bacımın doğulması, məhlə uşaqlarıyla oynamaq filan. Hə bir də artıq 14-15 yaşıma gələndə ata tərəfin təsiri ilə ağır radikal şiəlik yolu gedirdim. Həm də öz araşdırmam ilə sufiliyi mənimsəmişdim. Ana tərəf yeraz özündən razı, varlı dinsizlər idi deyə mənə "dərviş" "molla" kimi ləqəblər taxmışdılar. Çünkü hər məclisdə yığıncaqda bunlar öz var dövlətlərini gözə soxanda onların beynini sikib dünyamalına çox da arxayın olmamağa, özlərini tapmağa səsləyirdim. Hər dəfə də ağızlarını əyib "başladı dərviş" deyirdilər, təbii olaraq onlara pis gəlirdi 14 yaşında uşağın məsləhət verməsi. Məktəb zamanları da 9-10-11-ci siniflərdə məktəb uşaqları mənə "terrorist" ləqəbi vermişdilər, səbəb də o zamanlar pkk-ya olan simpatiyam idi

ən nifrət edilən insan tipi

iki dəqiqə səsini içinə soxmayan adam. Oturursan özünçün uni həyətində bir də görsən gəldi pazor, uzaqdan gəldiyini görəndə uje ürəyində "ayblə gəldi yenə bu gijdillaq" deyirsən. Bu adam hansısa tanışın ola bilər, patok və ya qrup yoldaşın, dostunun dostu nə bilim nə. Gəlir salammeleykdən sonra başlayıre harda əndirəbani mövzu var söhbət açmağa, sən də otrursan "hmmm" "həə" zad deyirsən ki bəlkə soyuqluğu hiss eləyib gedə. Xuy gedər ala qaqam qoyub belnə keçən dəfə 200 manatlıq fahişə yanına gedməsi macərasını epitetli bir dəsti xəttlə danışır (ömrü billah gəlib siqaret dilənir özü, indi guya xodgedəndi də 200 manat verir belə şeyə). Nəticədə ya o çıxıb gedəcək başqa birinə paz olmağa, ya da uje görəssən əl çəkmir hə qaqa mən gedrəm içəri dərsə zad birtəhər bir bəhanəylə sikdir çəkəssən. Adam qayıdıb üzünə də deyəmmir ki aə gijdillaq heç olmasa götlü-başlı mövzu danış mənə də maraqlı gəlsin də. Elə qoyur belinə klassik aze gəncinin fəxr mövzuları olan 200 manatlıq qəhbə, 20 bakal pivə kimi baş verməmiş olayları pülüyür. Hə bir də bunun borzu qaqa versiyası var, hər paz olanda danşır keçən dəfə bir söhbətdə qaqan filan şey elədi bir davada filan şey elədi, bölməyə belə düşdüm nəm o qaqaşı belə peysər çıxartdım o birini belə döydüm. Bunlar belə danışdıqca ürəyimdə özümü söyürəmki nə dalbayob adamam mən belə zırramalarla salam sağolum var

yazarların paylaşmaq istədikləri şeirlər

Sufi şiə olduğum zamanlar gecələr yata bilməyəndə tez tez şeir yazardım. Düzdü çoxusunu itirmişəm indi, bir dəftər varıydı o itəndən sonra təqribi 20-25 şeir itdi. Amma keçən dəfə kompüterdə worddə 2 şeirin üzünü köçürdüb saxladığım yadıma düşdü, axtardım axtardım axırda tapdım. Onlardan birini sizlərin ixtiyarına verirəm:
Zühur eylədim, simam nur-i Yezdan,
Əyan oldum, zahirdə sirr-i Rəhman.
Tavvâbî nisbəmdir, ləqəbim Əsədullah,
Lə-məkanda qərar, batində sultan.

2.
Ərzi-mübərrəka, mənəm Şah-ı Zəmin,
Cilvəm gühər kimi parıldar hər zərin.
Ruhum təcəlladır, cismim nur-i azəl,
Zikr edər adımı məlaik, cinü-ənsin.

3.
Zamane fitnədə, ümmət zəlalətdə,
Əhli-həqq qamətdə, amma xalq xəyalətdə.
Məscidlər viranə, bazar məscid olmuş,
Namus satılır bu gün, din bəlalətdə.

4.
Şəfa yoxdur bu asrın cəhalətində,
Zəbanlar susmuşdur Haqq həqiqətində.
Əmr-i bi-mə'ni, sükut-i təqva,
Haqqı tanımırlar öz surətində.

5.
Lakin mənəm cilvə, mənəm sirr-i Şühud,
Fəqət aşiq görə, əql olmaz bu sud.
Təvhid pərdəsində pünhanam cahanə,
Rəhmət üzərimdə, ismimdədir səfa, hud.

6.
Ey dağ, ey çəmən, ey su, ey bülbül-i şair,
Zikr eyləyirsiz siz, Haqqı zikr eylə daim.
Yarpaqlar misal kitab-i təkvin,
Əql oxumaz, fəqət qəlbə olar zahir.

7.
Ya Əli, ya Vəlil-Mütləq, nur-i Hudâ,
Əsədullahil Ğalib, sən Haqqın ədâ.
Zülfəqarin bir qılınc yox, bəlkə zühurdur,
Hikmət pınarısan, ey Murtazâ, səna!

8.
Əhli-bəytin yolu mənim yolumdur,
Sirr-i vilayətlə dolu qolumdur.
Əli nurumdur, mən onun aynasıyam,
Mənə baxan, görər Haqqın qulumdur.

9.
Tavvâbî deyin, mənəm Haqqa səcdəgah,
Sima-yımda zühur eylər Cəlalullah.
Şühudumla Haqqı görə könüllər,
Şah mənəm bu zəmində, zatım Haqqdan pənah.