azərbaycanlı oğlanların çox yaraşıqlı olması

neçe gündür bu başlığı görürəm ama es geçirəm…ama bugün “meni çox düşündürdür axı bu mesele yazım rahatlayım” dedim….tanıma gelirsek; ufak at civcivler yesin dediyim başlıq...hayati önem taşıyan addımı atdıqdan sonra yardıra bilerem nihayet...
tebii gözellik, çirkinlik ictimai-mədəni mefhumlardır...umberto eco’nun bu barədə yazdığı gözellik
(yaraşıqlılıq) ve çirkinliyin toplumsal, tarixsel değişimini anlatan 2 cildlik “on beauty-on ugliness” adlı nefis tertibatlı, şekilli-mekilli antologiyası var..ilgilenenler açıb oxuya biler...odur ki, burda estetikanın bu barədə nə dediyi, baxan göz-baxılan obyekt ayrımı, leonardonun altın oranı vs. ilə bağlı uzun-uzadı yazmayacam...
gələlim əsas məsələyə...xub, bu başlığın iyi niyetle açıldığını düşünürem... var elfler kadar yakışıklı arkadaşlar ki, yürek hoplatırlar...adam baxanda analar neler doğurmuş dediyim insanlar var ama 0.01%-lik bir populasyon bunlar...tanrının lütfu mence biz azerbaycanda yaşayanlara ki, baxın doyunca baxın -*...ama göz var, izan var arkadaşım...ya böyük əksəriyyəti oompa-loompalara oxşayan, hilkat garibesi o mexluqatlara ne demeli?...kişisel olaraq erkekleri 3 esas, 1-i yedək olmaq o da “ matematiksel düzen bozulmasın diye” 4 grupa ayırıram...1- sadece seksi olanlar; 2- sadece yakışıklı olanlar; 3-hem seksi, hem de yakışıklı olanlar; 4- ve digerleri (ki, oompa-loompalar, orclar və bir sürü fantastik yaratıklar bu kateqoriye girir)...mence burda problem bizim ölkədə in-breedingin, qohum evliliyin həddindən artıq çox olması...mələz irk lazımdır bizə...odur ki, sözlüyün erkek yazarları size burda böyük missiya düşür...gələcəyimizin sadəcə oompa-loompalardan ibarət olmaması üçün değişik tatlar deneyin...ki bizler de sizin sayenizde göz banyosundan mehrum qalmayaq...

p.s bezi tipsizler, çirkinlerin de dayanılmaz tatlılığı, garip bir çekiciliyi var ama bu da mence kişisel beğeni kateqorisine girer...var menim de çirkin deyib ama sevdiyim-beyendiyim tipler -*...üzülmesinler deye ekledim bu bölümü -*...

into the woods

bugün etibarilə izlədiyim, ama izlediyime deymeyen film...düzü filmi çoxdan gözleyirdim, watchlistime bele elave elemişdim...ama nç hiçç olmamış...meryl streep ve johnny deppin performansı belə filmin fiaskoya uğramasına kömək edə bilmir...ama filmdə diqqətimi çəkən bir neçə məsələ oldu oları qeyd edim istəyirəm...

1) filmdəki cinderalla-zoluşka hekayəsinin sonluğunun əslinə-sansürsüz versiya ilə uyğunluq təşkil etdiyi oldu...grimm qardaşların ilk sansürsüz versiyasında cinderellanın bacıları briliant ayaqqabını geyinmək üçün ayaqlarını kəsib doğrayırlar...
2) nağıllarda olduğu kimi filmdə də meşə bilinçaltını ifadə edirdi...hərkəsin arzusunu reallaşdırmaq üçün meşəyə yönləndirilməsi (varlı olmaq, uşaq sahibi olmaq, doyunca yemək yemək, ərə getmək) və filmi izləyənlər çörəkçinin arvadı və prince charmining meşədə öpüşdükləri və onun sonundakı emily blunt'ın ifa etdi partiyasında buna açıq açıq imalar var idi...
3) ümumiyyətlə, hollywood yeni trend olaraq bildiyimiz nağıllara alternatif bakış sunur artıq...malefis olsun, mirror mirror olsun, snow white and the huntsman və digər oxşar filmlərdəki motiv bu filmdə də öz əksini tapmışdır...bu filmdə də single parent, adoption( bu ikisi xüsusilə gay insanların uşaq evlatlığa götürməsini dəstkələyər nitəlikdədir), istər rapunzelin prensi olsun, isterse de prince charmingin qarşılıqlı duet oxuduqları səhnədəki abartılı jestləri queer gözüylə oxudum həmişəki kimi...
4) filmin sonuna doğru bir səhnədə hər kəs fəlakətlərdən bir-birini günahlandırarkən, sonda günahı meryl streep, nam-ı diğer the witch'in üzərinə atmaları və bunun arxasından the witch'in monoloq nitelikli, miltonun luciferini, cavidin iblisini xatırladır şəkildə "siz yalan danışın, aldadın, günah işləyin, sonda məni, cadını günahlandırın" deyərək tirad atdiqdan sonra yerlərə sovrulması səhnəsi manidardı və mənə görə filmin kulminasiya nöqtəsi idi..orda bitsəydi film ayakta alkışlardım ama elə olmadı təbii ki...

bizim cəbiş müəllim

müharibə haqqında film çəkmək çox çətindir...müharibənin gətirdiyi yıxımları, fəlakətləri, param-parça olmuş insan həyatlarını, arzularını kino dilinə tökmək, bunu edərkən də ola bildiyincə yalın dil istifadə edərək geniş kütlələrə çatdırmaq sovet kinomatoqrafının ən böyük uğuru hesab oluna bilər...təsadüfi deyil ki, sovet kinomatoqrafiyasının böyük bir hissəsini bu səpkidə çəkilmiş filmlər tutur...istər ön cəbhəni, istərsə də arxa cəbhəni əks etdirən bu filmlər hər iki atmosferi uğurla təsvir edə bilmişlər...azərbaycan kinosunun bu səpkidə çəkilən uğurulu işləri arasında bizim cəbiş müəllim filmini heç şübhəsiz özünə məxsus yeri var...müharibənin fonunda bakının, uşaqların və mənə görə don kixotun prototipi olan cəbiş müəllimin baş rolda oynadığı film... filmin ən təsiri sekansı da cəbiş müəllimin nəcəfovların evinə qara kağızı xəbər verməyə gəldiyi səhnədir...filmin o səhnəsi səssizdir...arxa fonda emin sabitoğlunun bəstəsi olan vals və səfurə ibrahimovanın dalğalanan saçları bütün səhnəyə hakimdir...səfurə ibrahimovanın obrazı gülərərək çox güman əri haqqında nəsə danışarkən birdən cəbiş müəllimin ağladığını görür...bundan əmin olmaq üçün əliylə onun eynəyini çıxararaq süzülən göz yaşlarına toxunur...və slow motionda əlindən stakanı yerə düşürür...