sillə kimi cavablar

1950-ci amerikalı mütəxəssislər türkiyəyə yol çəkməyə dəvət edilirlər. o zamanlar türkiyədə müvafiq texnika hələ yox idi. yol çəkimində bəzi işləri müəyyənləşdirmək üçün uzunqulaqdan istifadə olunurdu. xüsusən yolun eniş-yoxuşunu müəyyən etmək üçün uzunqulağın addımları diqqətə alınır, ölçü işləri aparılırdı.

bunu görən amerikalı mütəxəssis uzunqulağın nə işə yaradığını soruşmuş.

- "yolun eniş-yoxuşunu ölçürük. 7%-dən çox meyllik olduqda uzunqulaq getmir. biz də onun addım izlərinə mismarlar sancır digər ölçü işlərini tamamlayırıq".

amerikalı mütəxəssis gülərək istehzalı bir tərzdə soruşdu:
- "uzunqulaq tapa bilməyəndə bəs nədən istifadə edirsiniz?"

-"o zaman amerikadan mütəxəssis çağırırıq"...

tanrı

quranın tanrısı allah həmişə təriflənmək, ucaldılmaq istəyir. kitabında deyir; 'məni ucaldın' , 'məni öyün', 'mən ucayam, təriflənməyə layiqəm və.s
'allah bir şeyin olmasını istəsə ona yalnız !ol'' deyər, o da dərhal olar' (al-i imran; 47)
indi belə düşünək, kimlər öyünər və niye öyünər?
bir sənətçi ortaya bir şah əsər çıxarmışdır, və hər kəs tərəfindən bəyənildikcə bu sənətçi qürur duyur, öyünür. ya da bir elm insanı bir xəstəliyin peyvəndini tapmışdır, və yaxud bir elm insanı həyatı asanlaşdıran bir kəşf və ya icad etmisdir, bunula qürur duyur, öyünür. bir idmançı medal qazanmışdır öyüner. bir ata övladının xoşbəxt və müvəffəqiyyətli həyatını gördükcə qürur duyar, öyünər.
insanların öyünməsi onların haqqıdır. öyünərlər, çünki etdikləri şey bir bacarıqdır. bunu elə sadə bir söz olaraq görməyin, o bacarığın təməlində uzun illər tökülmüş tər vardır, səbir vardır, çalışmaq, əzm, mübarizə vardır.
kimisi rəssam olmaq istəyər, kimisi skripka çalmaq , kimisi müəllim, həkim, zabit, kimisi dünyanı gəzmək istəyər. kimisi bacarar, kimisi bacara bilməz, amma bacaranlar qürur duyar, ətrafdan , təqdir, təşəkkür alar. öyünər.
universiteti bitirmiş və əlində diplomunu gurula tutan birini düşünün. o diplom 'ol' dəyincə olmadı. nə qədər əmək, zaman,keçdi ne qeder səbr edildi. nə kimi çətinliklərlə qarşılaşıldı, nələrlə mübarizə edildi. öyünmək o şagirdin haqqıdır.
bir sənətçi etdiyi nümayişinin sonunda minlərlə tamaşaçıdan böyük bir sevgi, hörmət və alqış alır.
bir elm insanı bir xəstəliyin müalicəsini kəşf edir və insanlıqdan hörmət, təqdir, təşəkkür alır.
onların haqqıdır.
ancaq gerçək sənətçinin, gerçək elm insanının çox əhəmiyyətli bir xüsusiyyəti vardır; ciddi bir xarakterə sahib olmaq.
siz heç bir sənətçi gördünüzmü ki desin: 'məndən gözəl skripka çalan yoxdur dünyada. mən çox ustayam, məni ucaldın. məni öyün, göylərə çıxarın, alqişlayın, çiçeklerim haradadır mənim? ey küncdəki sən niyə alqışlamırsan?' deyən bir sənətçi? elə bir sənətçi olsa başdan xarabdır o. bunları dediyi an onun sənətçiliyi orada bitər. millət 'alqış isteyirsan?senin kimi seviyyesizi yuxunda alqışlayarıq !' deyib oranı tərk edər.camaat yolda görsə 'uc burdan!' deyib keçər.
bir sənətçi özünə göstərilən sevgi, hörmət, alqış qarşısında yekexana olmaz, lovğalanmaz, etdiyini insanların başına qaxmaz. ciddi olar. aldığı sevgi, hörmət və alqışı təkrar tamaşaçıya hədiyyə edər. buna görə sənətçilər aldıqları alqış qarşısında tamaşaçıya (cəmiyyətə) hörmətlə əyilərlər.
yaxşı, allah nə edib ki ucaldılmaq övülmek isteyir?
''allah yaradıb''
ok amma bu bir 'bacarıq' deyil axi
'ol' dedi oldu.
bunun harası bacarıqdır?
bir vaxt itirdi?
eziyyet cekdi?
çətinliklərləmi qarşılaşdı?
mübarizəmi apardi?
yox.
'ol' dedi, oldu. (yaxşı ela ok amma kimə neyə 'ol' dedin? ortada daha bir şey yoxdur. o ayrı mövzu).
bir də lovğalanması nə mena verir? bir yaxşılıq etdinsə onu ikidə bir başa qaxmaq nə demekdir? ucaldılmaq, öyünülmək, qısacası alqış istəmək nə demekdir? bu necə bir ruh halidir?bu nece mudriklikdir?
üstəlik bir də əgər alqışlamayan olsa, onu işgəncəyə ezaba ducar etmek! bu necə bir ruh halıdır?
bele qeddar ozunu teriflemeyi seven bir tanri ürəkdən təriflənməyə, ucaldılmağa layiqdirmi?

grigori perelman

qriqori perelman dünyanin ən dahi riyaziyyatçılarındandır.1966-ci ildə leninqradda yəhudi ailəsində anadan olub. atası onları atıb israilə köçəndə qriqori uşaq yaşlarında riyaziyyat müəllimi olan anasının himayəsində qalır. o qədər savadlı uşaq olur ki, onu macarıstana riyaziyyat olimpiadasına dəvət edirlər. dünyanin 400 ən güclü riyaziyyatçısı arasında bütün tapşırıqları səhvsiz həll edərək, olimpiadanın çempionu adını qazanır. onu imtahansız, leninqraddakı mexanika riyaziyyat universitetinə qəbul edirlər. harada biliklər yoxlanırdısa, qriqori orada qalib olurdu. ssri-də lenin təqaüdü alan tək-tük tələbələrdən biri idi. gənc yaşlarında avropada, amerikada universitetlərində riyaziyyatdan muhazirələr oxuyurdu. 1994-cü ildə qriqori perelman ruh haqqında teoremi isbat etdi. dünyaya naməlum olan puankare hipotezini incələyərək onu isbat etdi və onun fəlakəti də bundan sonra başladı. sözün həqiqi mənasında professor dəli oldu və hər dəfə ona söyləyəndəki, sizi fransaya, amerikaya, ingiltərəyə mühazirə üçün dəvət edirlər. bu zaman qriqori sual edirdi ki, "nə qədər gonorar verirlər?". cavab isə rəngarəng olurdu. 500 min dollardan tutmuş 1 milyon dollaradək. qrişa üz, gözünü turşudaraq belə cavab verərdi: "tüpürüm sizə və sizin 1 milyon dollarınıza da". ona dünyanın ən mötəbər, elmi medalı olan filds medalı ilə təltif etdilər və o, mükafatı belə almağa getmədi. 2003-cü ildən bəri qriqori perelman leninqradda anasının yanına gəldi və tək otağa qapandı. ta bugünədək, özünə qapalı həyat tərzi ilə ömür sürür.

şeytan

şeytanla bağlı oxunması vacib entry
türkcə problem olmasın bu dəfə.çünkü bizim dilə çevirsəm keyfiyyətini itirəcək


1.
gözümü açtım. karşımda tuhaf bir tip beni süzüyordu. meğer beni o yaratmış. eh, teşekkürler.

2.
bu gün hayattaki ikinci günüm. bulunduğum mekan çok rahat. her taraf rengarenk. ortam çok sıcak ama, ya da bana öyle geliyor. yaratıcımın söylediğine göre hammaddem ateşmiş. sıcaklığım ondan olsa gerek.

3.
ortama yavaş yavaş alışıyorum. yaratan benimle epey ilgileniyor. herşeyi öğretti bana kısa sürede. bulunduğum mekanın adı “cennet” miş meğer. süper güzel bir atmosfer, ortalıkta bir sürü şirin şirin canlı var, rengarenk kuşlar filan. her yerde dereler akıyor, ben içlerine girince suları kaynıyor. çok eğlenceli. derelerden birinin suyunu içince de müthiş kafa yapıyor, adı kevser. bu yaratıcı da ilginç bir eleman. canı sıkılıyor herhalde, sürekli bi acayiplik icad ediyor, onunla eğleniyor.

4.
bu gün sabah şöyle biraz dolaşayım dedim, bi de baktım ki ortalık kanatlı kanatlı yaratıklarla kaynıyor. sürü halinde doluşmuşlar bahçelere filan. öbek öbek geziniyorlar. kovalayayım gitsinler dedim ama öyle üç beş tane değil ki, sürüsüne bereket. meğer bizim patron kendine tapınsınlar diye yaratmış hepsini. adları “melek”. asap bozucu, sinir yaratıklar. işıktan yaratılmışlar. pırıl pırıl, gözümü alıyorlar. “niye yarattın ki bunları, ne güzel ikimiz takılıyorduk sakin sakin” dedim, beni azarladı. ondan iyi mi bilecek mişim? iyi tamam senden iyi bilmiyoruz da bu kadar fazla yaratmanın ne alemi var ama di mi?

5.
hiç huzurum kalmadı cennette. kafamı nereye çevirsem melek sürüsü var. üstlerine basmamak için zıplaya zıplaya dolaşmak zorunda kalıyorum. meleklerin işi gücü patron’a tapınmak, bir kısmı yerlere kapanmış vaziyette, kimi çömelmiş, kimi iki büklüm eğilmiş duruyorlar. öyle “kısım” dediysem az buz değiller ha, ellişer bin, yüzer bin. bu ne hırstır kardeşim, yarat üç beş tane bir kenarda takılsınlar, secde mi ediyorlar, rüku mu, ne yapıyorlarsa yapsınlar. ellibin tane nooluyor anlamadık ki. bir şey söyleyince de bozuluyor. 4 tane de şef yaratmış. başmelek oluyorlarmış kendileri. onlar sürekli patron’un etrafında dolanıp duruyorlar. arkadaşlarla biraz konuşayım dedim ama pek burunlarından kıl aldırmıyorlar beyzadeler.”şu melekleri toplayın bir tarafa da ayak altında dolaşmasınlar” filan dedim. mırın kırın ettiler, gerginlik oldu. pek hazzetmedim heriflerden. içlerinden bi tek azrail’i sevdim, fena çocuk değil, hoşsohbeti var biraz.

6.
patron’la ile aram iyice limoni olmaya başladı. bi afra bi tafra. tamam yarattıysan yarattın, ben mi yalvardım sanki yarat diye? hem baştan biliyosun madem herşeyin böyle olacağını ne bozuk atıyorsun. ne yapsak fırça yiyoruz. bu gün bahçede bir ağaca yaslanıp uyuyakalmışım, ağaç tutuştu. çok fena azar işittim. tuğba ağacıymış, çok değerliymiş, bilmem neymiş. hem ateşten yaratıyon, hem de bi ağacı yaktık diye bağırıp çağırıyon. dün de kevser ırmağına girdim, biraz yüzeyim neşemi bulayım diye, bir sürü surat yaptı. ben girince suyu kaynamış, o sıcak sevmiyormuş kevserini. zaten akşama kadar kevserle kafa çekip acayip acayip şeyler yaratıyor, başka bi numara yok. hadi, saygıda yine kusur etmiyoruz ama olmaz ki canım böyle de.

7.
bizim patron kafayı tapınma olayı ile bozdu. illa herşey kendine tapınacak. bu nasıl bir egodur anlamadım ki ben. kendisini her gördüğümüzde yerlere kapanmamızı istiyor. uzaktan görünce yolumu değiştirmeye başladım artık. günde elli kere yat kalk yat kalk, bıktım yahu. zaten bir sürü meleğin var sürekli yalakalık yapan, benden ne istiyorsun. bırak da huzur içinde varolayım şurada kendi halimde. melekleri yarattığı yetmedi, bu gün de bütün gün kumlardan yeni birşeyler yaratmayla uğraştı. yine bir icat çıkaracak ama hadi bakalım.

8.
sonunda olacağı buydu. ipler koptu bu gün. patron’la fecii kapıştık. kumla çamurla oynarken kendine benzeyen bir tipçik yaratmış. bi telaş herkesi huzuruna çağırdı, yeni oyuncağı ile tanıştırdı. adı “adem” miş. iyi, güzel, güle güle kullan filan dedik. sonra bizimki tutturmasın mı “bunun önünde secdeye varın” diye. haydaaa. melekler her zamanki yalakalıkları ile hemen yattılar yere. ben yatmadım. niye yatayım yahu. hadi seni görünce, uğraştın, yarattın, ettin diye hürmetimizden secde ediyoruz, ama bu çamurdan ucubenin önünde niye secde edeyim. tutturdu illa secdeye yatacan. bi de bir şeye takınca takıyor ha. yatarsın yatmazsın derken tepem attı, inceldiği yerden kopsun anasını satayım dedim, iyicene diklendim, o da “defol git o zaman, bi daha da gelme bu mekana” dedi. duranda kabahat. bavulumu topluyorum şimdi, ama gitmeden önce iki çift lafım olacak.

9.
cennetin dışındaki ilk günüm bu gün. çok sinirliyim çook. cennetten kovulduğum için zerre kadar pişman değilim, ama o lavuğun önünde secde ettirmeye kalktı ya beni, işte o çok koydu. bunun intikamını çok fena alıcam ama ben. kendine de söyledim zaten gitmeden. “sen bu arkadaşı sana tapınsın diye yarattın ama çok beklersin. herifin gözlere baksana fel fecir okuyor, ilk fırsatta sana madik atar, şirk koşar, küfre düşer bu deyyuz” dedim.
“nerden biliyosun” dedi, “bizim de bi bildiğimiz var herhalde, her şeyi bi tek sen biliyosun sanki” diye cevap verdim. çok kızdı.
elbette herşeyi bi tek o biliyormuş, ben ne anlarmışım, bu çamurdan yaratık şöyle üstünmüş, böyle süpermiş, kendisine saygıda gram terbiyesizliği olmazmış falan filan.
“var mısın bahse” dedim, atladı hemen seninki. iddiaya girdik. ben kazanırsam eşyalarını toplayıp cenneti komple bana bırakacak. o kazanırsa beni cehenneme atacakmış. hehehe, o sinirle beni ateşten yarattığını unuttu zahir. cehennem benim için tatil köyü gibi bir yer. zaten cenneti o gıcık meleklerle doldurduğundan beri vaktimin çoğunu orda geçiriyordum. iddiayı kazansam da kaybetsem de sonunda kazanan ben olacağım yani.
bahsin konusu da şu; kıyamet gününe kadar o çamurdan mendeburu patron’un aleyhine kumpasa getirecem. getiremezsek mağlubuz. ama ben kazanacam, alıcam cenneti elinden. ilk işim de sinir bozucu melek ordusunu komple kapı dışarı etmek olacak. bir tek azrail’e kıyak geçerim. isterse kalır o.

10.
bu gün bütün gün cehennemde ense yaptım. akşam üzeri azrail patron’a çaktırmadan sıvışmış, ziyaretime geldi. eksik olmasın, tek yakınlık gösteren o kaldı bana bu mekanda. taze cennet havadislerini getirdi. patron o yaratıktan bi tane daha yapmış. değişik bir versiyonmuş bu da. adını “havva” koymuş. ikisine birden genel olarak “insan” diyormuş.

11.
bu insanları cennetten çıkarmanın bir yolunu bulmalı. orada oldukları sürece elimden bişey gelmez, çuvallar bahsi kaybederiz. şunların yanına sokulmayı bir becerebilsem biliyorum ben yapacağımı ama patron cennetin güvenliğini arttırmış ben girmiyeyim diye. kapıda bir sürü nöbetçi melek dineliyor, başlarına da cebrail’i dikmiş, kuş uçurtmuyorlar içeri. ateşten yaratılmanın da bu dezavantajı var, sürekli parlıyoruz, kamufle olup girmek mümkün değil. kılık değiştirip sızmayı denesem mi acaba?

12.
o kadar mutluyum ki anlatamam, sevincimi tarif edecek kelimeler bulmakta zorlanıyorum. üç beş başarısız denemeden sonra nihayet yılan kılığına girip içeri sızmayı başardım. bir süre çaktırmadan adem’le havva’yı seyrettim. adem sinir bir tip, kolay kolay oyuna gelecek gibi değil, ama zayıf bi yanı var; havva ne derse onu yapıyor. havva’nın aklıysa bir karış havada. onun üzerine yoğunlaştım. bir ara baktım yasak ağaca doğru gidiyor, hemen düştüm peşine. (bu ağaç da niye yasaktır, anlamadım gitti, her halt serbest bi bu yasak). neyse, çıktım karşısına, fazla seremoniye girmeden direk mevzuya daldım.” niye yemiyorsun ki bu ağacın meyvasından halbuki süper lezzetli” filan dememe kalmadı, havva hemen bir tane koparıp attı ağzına. bu kadar kolay olacağını hiç tahmin etmemiştim açıkcası. meğer dünden razıymış haspam. “git yarısını da adem’e ver, hepsini kendin yeme, ayıp” dedim, koşa koşa gitti salak. dedim ya, adem, bu ne derse onu yapıyor. o da yedi. hehehe. patron duyunca kudurdu tabii. ikisini de kapı dışarı etti. dünya diye bir mekan var, oraya şutlandılar. bu arada ben de kıçıma sıkı bir tekme yedim ama değer doğrusu. bundan sonra işim çok kolay olacak çok. iddiayı şimdiden kazandım sayılır.

13.
adem’le havva, dünya’ya iner inmez hiç zaman kaybetmeden üremeye başladılar. kendilerine benzeyen iki tane daha insan peydahladılar. birinin adı habil, öbürününki kabil. insan yavruları ufak geliyor önce ama hemen büyüyorlar. adem’le havva’ya deşifre olduk, yaklaşamıyoruz artık ama habil’le kabil henüz beni tanımıyor, kolay lokma olacaklar.

14.
eveet, dakika bir gol bir...
bu bizim habil ile kabil biraz büyüyür büyümez hemen patron’a yaranma çalışmalarına başladılar. cennet’e geri döneceklerini sanıyorlar akıllarınca. bi yaltaklanmalar, adaklar adamalar, akıllara ziyan hareketler filan. geçen gün, habil adak olarak koyun kesmiş, öbürü de buğdayla meyve hazırlamış, güzelce paketlemiş. ama patron kabil’in adağını beğenmemiş. “naapiyim meyveyi ben, cennet meyve dolu zaten, çoğunu yemiyorum bile ağaçta çürüyorlar, buğday da çiğ çiğ bi halta benzemez, öğütmekle un yapmakla filan da uğraşamam” diye ağız bükmüş. koyunu almış, “ooo, nefis mangallık et” demiş, habil’e bir sürü iltifat etmiş. bi gittim ki kabil sıkkın sıkkın oturuyor. iki fıştaklayayım da arıza çıksın diye “habil’i senden çok seviyor işte, sen burada kalıcaksın o gidecek cennete” dedim. daha lafımı bitirmeden eleman yerden bir kaya parçasını kaptığı gibi kardeşinin kafasına geçirmesin mi? höh, oha, çüş. ben, en fazla biraderini biraz tartaklar, küfür söz söyler filan diye bekliyordum, resmen cinayet işledi bebe. nasıl bir hırs yaptıysa artık. hemen kalktım cennete gittim, cebrail efendiye; “git patron’a söyle bahsi ben kazandım, boşaltsın cenneti” dedim. ama patron; “bu sayılmaz, ben daha –başla- dememiştim, hazır değildim” filan diye bir sürü mızıdı. neyse çok derdim değil, nasıl olsa kazanacağım aşikar artık. bu çamur mayalı insanlarla işim fazlasıyla kolay olacak. madem bu sayılmaz, ikinci sefere daha büyük pislik çıkartayım da görsün.

15.
patron’un bahsi kaybetmemek için çamura yatacağı taa ilk günden belliydi.
adem’in soyu üredikçe üredi, her yeri doldurdular. bu arada insan’larla ilgili çok önemli birşey keşfettim, nerede çokluk var orada mutlaka bir bokluk çıkartıyorlar. fazla uğraşmam gerekmiyor bile, bir ikisine hafiften gaz veriyorum hemen bir maraza yaratıyorlar. çoğu zaman bana hiç gerek duymadan kendi kendilerine mükemmel işler çıkartıyorlar. bu arada, bazılarına suni olarak üzüm suyundan nasıl kevser üretilebileceğini gösterdim. iki kadeh içtiler mi öyle bir zırvalıyorlar ki ben bile şaşıyorum yaptıkları işlere. çok kısa bir süre içerisinde bütün kavimler yoldan çıktı. kimini ben dürteledim biraz, ama çoğu kendi kendine pişti. hehehe. tam “işte şimdi başka bahane bulamaz, ben kazandım” diyordum ki, patron bir sel yarattı dünyada, bütün elemanları boğdu. “nuh” diye birisini seçmiş aradan sadece, bi gemi yaptırmış buna, içine bir sürü hayvan doldurtmuş çifter çifter,geri kalan herkes geberdi gitti.
bu kadar da mızıkçılık olmaz ki canım. gittim, çaldım kapısını, huzuruna vardım. “nooluyor” dedim. “bu da sayılmaz” dedi.” ne demek yahu sayılmaz, bal gibi ben kazandım işte, hem niye boğdun adamları?” diye sorudum. baştan başlayacakmışız. onun hakkı üçmüş, üçüncü maçı da alırsam ancak kazandım sayılırmış. ohooo, var mı öyle iddianın ortasında kuralları baştan yazmak. neyse, terbiyemi bozmayayım diye birşey demedim. iki kere kazanan üçüncüyü de kazanır nasıl olsa. “sen ufaktan ufaktan bavulunu toplamaya başlasan iyi olur” dedim sadece. cennetten çıkarken şööyle alıcı gözle bir baktım, kendime güzel bir yer beğendim, villa yaptırıcam tapuyu alınca. ben gittikten sonra arkamdan bir sürü konuşmuş, yok lanetlenmişim, yok rezil mişim, anca cehennemin dibine gidermiş falan filan. görecez bakalım kim nereye gidiyor.

16.
bir süredir bekliyordum nuh efendinin kavmi çoğalsın diye. çokluk-bokluk teorim bir kere daha ispatlandı. eleman sayısı artar artmaz arıza yaratmaya başladılar dünyada. bir de pek alıklar. hemen unutuyorlar herşeyi. bu gün bir baktım, ottan tezekten tuhaf tuhaf heykeller yapmışlar onlara tapınıyorlar. güzeel. yorulmadan üçüncü raundu da alıcaz anlaşılan. keyfim pek bir yerinde.

17.
bizim patron bu sefer yenilgiye uğramamaya azimli anlaşılan. bu mankafa insanlar hemencecik unutuyorlar diye, her bişeyi yazıp göndermeye başladı. musa diye birine 15 maddelik birşey yazmış vermiş. ama şapşal, yazılı tabletlerden birini düşürüp kırınca 10 madde kalmış geriye. patron da kızıp bi kitap göndermiş ki akıllara zarar. ben diyeyim 300 sayfa, sen de 500. tuğla gibi. tabii insanoğlu o kadar kalın kitabı okumaya üşendiği için yine kafalarına göre davranmaya başladılar. ben de biraz destek attım. altından bir buzağı yaptırttım, bu daha güzel buna tapının dedim, hemen inandı andavallılar. işler aleyhine dönünce patron durur mu, baktı bahis gümbürtüye gidiyor müdahale etti, adamların üzerlerine yıldırım filan attı, arbede çıkardı, bir sürüsünü helak etti. elemanlar da tırstı iyice. neyse bir süre daha bekleyelim bakalım noolacak.

18.
musa’nın kavmini tam kıvama getirmiştim ki, isa diye birşey çıkardı bizimki ortaya. insanoğlu kolay etkileniyor diye bunu bizzat kendi yarattı koydu. nasıl da sinir bir tip anlatamam. suratına tokat çakıyorsun herif öbür yanağını çeviriyor. tükürsen “yağmur mu başladı ne” diyor. o derece yani. neyse, isa’nın yaşadığı kentteki musa’nın adamlarını fıştakladım biraz, vali’yi filan gaza getirdim, atsınlar içeriye bunu da sesi soluğu kesilsin diye. bu insanoğluna da gaz vermeye gelmiyor ha. vur deyince öldürüyorlar. tuttular isa’yı çarmıha gerdiler. yahu, el insaf birader, ben size çocuğu çiviyle tahtaya mı çakın dedim? hiç acıma yok bunlarda da. amaan, bana ne, ben sonuca bakarım. işler yine benim lehime döndü. karmaşadan istifade, patron’un isa’ya verdiği kitabı afırdım. ellerinde yazılı birşey olmayınca yine sapıttı bunlar. akıllarında kaldığı kadarıyla her önüne gelen bir kitap yazmış, seksen-yüz tane farklı versiyon çıkarmışlar ortaya, hiç biri öbürünü tutmuyor diye, sözü geçenler habire toplantı yapıp duruyorlardı. orta bir yol bulacaklar güyya. son toplantıda araya kaynak yaptım. “yaradan nasıldır, kimdir, bir kişi midir, nedir” diye konuşup duruyorlardı. “bunlardan aslında üç tane var” diye bi maval attım, “baba-oğul-kutsal ruh, kartel gibi yönetiyorlar alemi” dedim, yediler embesiller. üçüncü gol de geliyor, az kaldı. villa’nın planlarını çizdim bu arada, direkman kevser ırmağından hat çekicem, musluktan akıtıcam.

19.
çok çekişmeli gidiyoruz patron’la. isa planını bozduk ya, bu sefer muhammed diye birini sardı başımıza. arap kavminden bir tüccar. uyanığın önde gideni. muhammed’i duyar duymaz yine cennete çıktım. cebrail, kapıdan geçirmemek için çok uğraştı ama ben yaygara kopartıp olay çıkartınca mecburen aldı içeri. hemen huzuruna vardım, açtım ağzımı yumdum gözümü. “ama böyle zırt pırt peygamber göndermek olmaz” dedim. hep o mızıklanıyor, bu sefer de ben söylendim durudum. “kaçtır tam ben kazanıcam, bi numara yapıyorsun” diye bağırıp çağırdım. “tamam bu son, başka peygamber göndermiycem, kazanan galip sayılır” dedi. hadi hayırlısı. pek inanasım yok ya neyse, yine bir son dakika dümeni çevirir gibime geliyor. kesin ben gittikten sonra arkamdan da konuşmuştur, lanetli, rezil vs. diye.

20.
son kitabı benim yürüttüğümü ispiklemiş galiba birisi, bu sefer işini sağlama aldı, kitabını doğrudan muhammed’e vahyediyor. ama geçen gün sureleri indirirken baktım muhammed’in aklı başka yerde, boş boş bakıyor, arkadan usulca yanaşıp ben de öbür kulağına fısıldamaya başladım. kafası karıştı garibin, patron’un söylediklerinin yerine benim fısladıklarımı yazdırdı kitaba. patron sinirinden delirdi tabii duyunca. günlerdir düzelticem diye uğraşıyor. çorba ettiler iyicene. hehehe.

21.
bu muhammed’in ümmeti şimdiye kadar gördüklerimin arasında en arıza olanlar çıktı. önceleri elde kılıç, önlerine geleni kesip biçiyorlardı, sonra gelişen teknolojiden faydalanmaya başladılar, şimdilerde paso sağı solu patlatıyorlar. zaten topraklarında petrol bulup çıkarttılar, bitleri de kanlandı. para gani, elleri her tarafa uzanıyor. ben hiç karışmadım yeminlen. ne ettilerse bir başlarına ettiler, dünyanın da içine ettiler bu arada.

22.
artık galibiyetim inkar edilemez şekilde son derece net bir hale gelince, çıktım dayandım bunun kapısına. bir şey söylemesine fırsat bırakmadan aldım sazı elime. “bu da mı gol değil, ha söyle, bu da mı gol değil” dedim. “üç dedin, 3-0 yaptık olayı daha mızıkçılık yapma, boşalt cennetimi, ben kazandım” dedim. öyle değil de şöyle de, böyle de diye lafı evirdi çevirdi, en sonunda kabul etmek zorunda kaldı. “iyi be tamam, sen kazandın” dedi. israfil’e birşeyler söyledi. eleman elinde gezdirip durduğu düdüğe bi üfledi, dünya sizlere ömür. ben de o tuhaf düdük (sur mu ne) ne işe yarıyor acaba diyordum. meğer bunun içinmiş. herşey baştan planlı yani.
neyse, dünya bir anda toz bulutuna dönüşünce nalları diken bütün insanoğlu mahşer yerine birikti. akılları sıra cennete girecekler, ama bizim patron’da numara biter mi hiç? cennetin kapısına giden yola bir köprü yapmış ki bu kadar olur. kıldan ince, kılıçtan keskin. oha dedim. geçmeye kalkan ya kayıp düşüyor, ya ikiye biçilip cehennemin dibini boyluyor. bazısı kurban diye kestiği koçların üzerine binip geçmeye çalıştı ama nafile, geçebilen olmadı. herkesi tıktı cehenneme. sonra bana dönüp; “seni de başlarına genel müdür yaptım, git orda ne halin varsa gör” dedi. hoppalaa, buyur burdan yak. biliyordum ama ben yine bir son dakika çelmesi yiyeceğimi. “hani cenneti verecektin” diye karşı çıktım, “burasının bakımı çok zor, bir başına çekip çeviremezsin, eline yüzüne bulaştırır helak edersin canım bahçeyi, bakabileceğini bilsem vereyim ama yapamazsın” dedi. diklenecek oldum, üzerime yürüdü, hadise çıkmasın diye uzadım. “iyi aman, al cennet senin olsun, çok meraklıydım sanki, iddiayı ben kazandım ya o bana yeter” dedim. çıktım gittim. şimdi cehennemde sabahtan akşama kadar insanoğluna işkence edip duruyorum. bizimki nasıl olsa yine rahat duramaz, bir tuhaflık yaratır. bu işin rövanşını da yaparız elbet. o villayı bir gün mutlaka yaptıracağım, musluklarından kevser akacak.

ağac

bir ağac il әrzindә atmosferә tәxminәn 120 kiloqram oksigen buraxır. bu qәdәr oksigen üç nәfәrdәn ibarәt bir ailәnin bütün il boyu tәnәffüsünә bәs edәr.

ağac ona lazım olan qidanın 90 faizini atmosferdәn, 10 faizini isә torpaqdan alır. digәr canlılarla müqayisәdә ağaclar planetimizin әn uzun ömürlü varlıqlarıdır.

ağaclar atmosferin çirklәnmәsinin qarşısını alan әn etibarlı müdafiә vasitәsidir. onlar havanı işlәnmiş qazlardan tәmizlәyir vә şәhәrlәrin sәs fonunu tәnzimlәyir.

orta hündürlükdә bir ağacdan tәxminәn 170 000 karandaş hazırlamaq olar.

dünyanın әn hündür vә yoğun ağacı abş­ın kaliforniya ştatında bitәn sekvoya ağacıdır. onun hündürlüyü 115 metrә, diametri isә 8 metrә çatır.

әn qәdim kök sisteminә malik ağac isә isveçdәdir. onun tәxminәn 9 min il yaşı var.

әn qәdim ağac isә abş­da bitәn şam ağacıdır. bu ağacın 4500 yaşı var.

әn qeyri­adi palıd ağacı isә fransadadır. alimlәrin fikrincә, bu ağacın tәxminәn 1000 yaşı var. ağacın gövdәsi üzәrindә tamamilә tәbii üsulla yaranmış iki әdәd kilsә qüllәsinә bәnzәr qüllә var. onun qәribәliyi dә elә bundadır. qüllәlәrә çıxmaq üçün ağacı әhatә edәn dolama pillәlәrdәn istifadә olunur.

dünyanın әn möhkәm ağacı rusiyada bitәn şmidt tozağacıdır. bu ağaca nә balta, nә dә güllә batır.

lətifə

birgün bədən organları arasında qərara gəlinir ki aramızdan bir müdür seçək.
beləliklə bir çox organ namizədliyini irəli sürür və çıxışlar başlayır.
beyin deyir ki, mən olmasam siz nəyə lazımsınız ki.bütün əmrləri mən verirəm.
ürək deyir ki qan vurmasam sən düşünəbilərsən?
göz deyir ki bir defe quşdayıb yanında kələ olan qıza qırpsam özümü hamınız göt baş olarsınız.
beləliklə söz gəlir götə çatır və göt deyir ki müdür mən olum.bunu eşidən digər bədən üzvləri gülməyə başlayırlar.göt bundan küsərək 3 gün özünü sıxır və bütün organlar bir birinə qarışırlar.beləliklə göt olur müdür.
bununla da bütün götlər müdür olur.

kabbala

kabbala iudaizmin əsas qoludur, - o sravi insanlara bildirilmir, - onu bilmək isdəyən;- əgər bizdəki, titulnan götürsək, gərək şeyx və ya nazir rütbesində ola. kabbala magiyanı, əməli, fei"li iudaizmin özəyi olaraq telqin edir. baxmayaraq ki, tövrat birinci dini kitabdırki, şamanlğı lənətliyib. kabbalada işe, başqalarının dinin şamanlığı deyişen, öz dininin özeyi kimi şamanlıqla meşquldu adında qoyub "kabbala", yevreyin ucbatından dinin itiren urusa-türke bölünmüş tartariyalı,- yevreye iddia qaldırmırki, eger şamanlıq sehvdise niye o senin dininin özeyidi,- eksine;- hele yevreye ağıl da verirlerki,- şamanlıq sehvdi qayıt düz yola. siz bir zülme baxın? -ta yevreye deye bilmirlerki, axı şamanlıq menim dinim idi,-senin tövratın sehv edib,- eslınde tövrat yeni idealogiy telqin etmekle tarixi deyişib ve dünyanı inandırıb ki, tarix ondan başlıyır ve bu yollada dünyanı idare etmek fend işledib;- ademin torpaxdan yaranmasını ve onu yarı insan formasında olan "yaxova allahının" yaratması "tövrat konistutsiyasın" tamamlamaq üçün atılmış sehv bir addım idi,- çünki, tövrat avesta kimi insanın ağacdan yarandığını iddia etseyd,- onda o olardı şamanlığın davamı ve idealogiya baş tutmazdı,- bu sebebden musa (tövrat) qeyd edibki,- menden sonra kim gelib dese men peyğemberem,- qebul etmeyin! yevreyler bilirki, tövrat sehv olduğu kimi ondan sonra kim gelib ona yamaq olsa oda sehvdi ve bu sebebdende yevreyler isanı, mehemmedi tanımadı, tanıyada bilmezdi!

ilahə həsənli(şamanist)

şamanizm

dədə qorqudun qopza,- musiqi alətinə and içməsi,- ondan irəli gəlirdiki, həyatda heç nəyə pənahı olmayan insan,-musiqinin ecazkarlığında, gözə görünməyən qüvvənin təsiredici varlığını duydu. bu ecazkarlığı duyan insan onu tanıdıqca həyatda bir ilahi qüvvənin varlığını tanımağa başladı və tanıdıqca onu and yeri seçdi. tanrı ifadəsi -tanımaq deməkdir (tanrı, tanqırı, tanıq, tanım, tanya və sairə).
əsən küləyin budaqlardan süzülərək vıyıldaması, dartılmış kamanı titrəməsindən doğan səs insanı, o, səsin cazibəsinə salaraq, o səsi idarə etməsinə sövq etdirmişdir,- küləyin səsindəki vıyıltı, istər - istəməz insanin vicuduna siraət edir, onun hislərini, emosiyalarını özunə qatıb budaqlardan süzərək sonsuzluqlara aparır. bu duyğu insanda həyatın əbədiliyinə, sonsuzluğa inam yaratdığından, insan özü onu budaqlarda süzmək marağı ilə alət düzəltmiş.
musiqi -muğam- insanın məramını-emotsiysın dəyişən məqamdır-haldır və ya səsin cazibəsi kimi ifadə edilən magiyadır. şamanın domburunun səsidə məqama çatmaq üçündür. şamanda öz domburunu döyərək səsi titrədərək ruhu vəcdə gətirir. səsin təsirini kəşf edən insan onun ritmi altında, ocaq başında dövrə vurub oynayadıqca başa düşdükü, onun vicuduna siraət edən səs onun sağlamlığınada yaxşı təsir edir. əgər musiqi ruhun qidasıdırsa,- ilahi qüvvədirsə- tanrıdırsa,- demək,- dədə -qorqudun qopuza and içməsi onun tanrıya və onu tanıdana and içməsidir.
hal-hzırda sorğu keçirilsə çoxları çörəyə and içməyi qopuza and içməkdən daha düzgün sayardı. çörək qarnımızı doyurmaq üçün olan vasitədir,- elə millətlər var heç çörək yemir-tanımır,- belə çıxırki biz aclıq qorxusundan çörəyə and içirik. əgər çörəyə madiyata sitaiş türkün əsgi inancından irəli gəlsəydi onda bu sitaiş hələdə şamanlığa-tanrıçılığa inanan türk xalqlarınında (altay-sibir və amerikanın yerli millətləri) inancında, dilində yaşanardı,- halbuki onların çörəkdən isdifadəsi yox dərəcəsindədir,- onda belə çıxır ki, çörəyə inanc islam dini ilə türkün inancına daxil olub və çörəyədə quran deyərək and içməkdə yəqin bunu təsdiq edə bilən bir deyimdir. məclislərdə, əsasən yas mərasimələrində çörəyə olan hörmətdə bu qəbildəndir,- çünki yasda cəmiyyət daha çox islamdır.
insanların dinə inancın doğulduğu mühit tənzimləyir. isdər-isdəməz hər kəs, onun valideini, əhatəsi tərəfindən vadar eləyirki, o həyata özgələrinin gözü ilə baxmağa məcbur olsun. məhz bu səbəbdəndirki, hər kəs əksərən doğulduğu dini mühiti düzgün və mükəmməl sayaraq, özgə dini qurumun inanclarına bəlağətli yanaşır. əgər belə olmasaydı,- yəqinki, insanlar sitaiş etdiyi dinlərdən qorxmazdılar və qarşılıqlı mübahisədə bir-birinin inacına hörmətlə yanaşaraq və düzgün məxrəc axdarardılar,- ən aşağısı dinə qürur, ləyaqət kimi yanaşaraq qlınc gücünə kimin haklı, kimin haksız olmağinı subut etməyə cəhd etməzdilər.
xuda, allah sözündən fərqli olaraq, yalnız tanrı sözü, türk dili sülaləsinə daxil olan millətlərin dilində mövcutdur. insan musiqinin səsindən xoş hal oldu, onu dərk etdi, tanıdı (tanrı) onun ruha təsirini ilahi qüvvə bildiyindən onu and yeri seçdi. insan ocağın işğında qaranlığı qovdu onun isdisinə qızındı və onu qızındıran hissi ilahi qüvvə bildi, and yeri seçdi.
avestadan bəhrələnən inanclar “dinlər”,- iudaizm, xristianlıq, islam avesdada qeyd olunan ifadəni;- “tanrının günəşdən seyr etməsini” inanclarının ümumi bəhsində istinad etsələrdə,- ancaq,- insanların ağacdan yaranmasını avesdada qeyd olunduğu kimi tanımadılar. yeni insanın ağacdan yox,- palçıqdan yarandığnı iddia etdilər. bununla onlar zərdüşün inancına kölgə saldılar və bu az imış kimi, zərdüşü öz babaları elan etməklə onu öz soy kökündən qopardılar.
özünü zərdüşün övladı sayan peyqəmbərlər musa, (isa,məhəmməd), zədüşün dedyinə zidd olaraq insanın -palçıqdan yaranmasını iddia etməklə, - şamanı fırıldaqçılıqda qınayaraq,- şaman zərdüşün övladlarını təqibə məruz qoydu. tanrı (allah) insanı palçıqdan “ol” deyərək yaratması iddiası ilə,- tanrını hissiyat – ruhi varlıqdan, danışan, düşünən varlığa bənzətməklə,- tanrıya forma, obraz verilməsi, tanrının tanınan varlığını tanınmaz etdi. musanın (peyqəmbərin) allahı (tanrını) görə bilməsi iddiası bir daha allahın bənzəri təsvirin yaratdı və bu təsvir, yunan çoxallahlığından fərqli olaraq bir allahın olduğunu iddia etsədə,- məzmun etibarı ilə yunan dini mifalogiyasından o qədərdə fərqlənmir .
bu isə artq zərdüşün tanıdığı tanrı yox, xəyalda canlandırılan insana bənzər hansısa varlığın obrazın hər şeyin fövqündə olması demək idi. çünki bu təsvir,- türkün, zərdüşün, şamanın tanıdığı, dərk elədiyi tanrı deyildi,- qorqudun qopuzunun səsınin, cazibəsi –magiyası deyildi, çünki, bu artıq tanrı deyildi.
tartariyalıların mənəviyatını oğurlamaq təkcə bununla bitmədi,- bu yanıltmacın davamı olaraq,- zərdüşü şaman kürsüsündən qaldıraraq onu peyğəmbər elan edən yevrey,- (tövratda) onu öz babası yevrey kimi öz mifalogiyasına daxil edərək türkün, tartarın (türk,tartar,troya - tək tanrı ifadəsindən törəməsidi) kökünə daha bir balta vurdu. insanın palçıqdan bir “adəmdən” yaranması və adəmin yevrey olması iddeası, ona dəlalət edirki,- özünün bir atadan törənməsini zənn edən insan, yevreyi öz kökü qəbul edərək, öz dilini, qurban vermə məcburiyətində qalacaq,- çünki, adəmin misirdə palçıqdan allah tərəfindən yaranmasını qəbul edən hər kəs, onu,- (yevreyi ərəbi) öz babası qəbul edərək,- babsının dilində danışmağa üsdünlük verəcək və yevreyləşməyə vəya ərəbləşməyə doğru asimliyasıya edəcək,- necəki, etməkdədir.
hətda öz tarixini nisbətən bilən türk tarixcisi indiyə qədər, nuhun, zərdüşün, ibrahimin kimliyi sorumunda,- nə yevrey, nə ərəb, (nə fars) tarixçiləri qarşısında heç bir iddia qaldırmayıb. bir soruşan yoxduki,- axı nuh, zərdüş, ibrahim türk torpağında doğulduğundan irəli gəlirki, bu torpaqda onların adıyla bağlı yerlər, yazılar, dastanlar, şerlər, bayramlar yaşanır.
yaxın zamanlara qədər dünyanın novruz bayramından, zərdüşün doğumu ilə bağlı onun yaratdığı təqvimdən xəbəri yox idi,- çünkü novruz yalnız türk(tartariya) xalqlarının folklorunda, adətlərində yaşıyaraq, islam-xristian mühacirətdən idı. əlbətdə yevrey bu bayram barədə bilsəydi,-onu nəinki yunesqonun irsi kitabına, onu tövratada daxil edərdilər, - necəki islamçılar buna cəhd etməyə çalışırlar və dədə-qorqudun bir çox yozumlarını islam düşüncə formasında təbliğ edillər.

ilahə həsənli.(şamanist)

ən geydirmə mahnılar

(bax: əli mirəliyev)