if i were a boy

öncə tanım: ucuz xəfiyyəçilik oynamağı sevən və bununla tatmin olan yazarları ortaya çıxarmış yazar…
gələk əsas məsələyə, plagiat söhbətinin çox uzadıldığını və bunun məqsədli şəkildə edildiyini düşünürəm artıq…yıxılana balta vurmaq deyirlər buna apaçıq…sanki burda əksəriyyəti öz beynin məhsulunu yazır, bir if i were a boy, ordan-burdan copy-paste eliyib yapışdırır...bunu iddia edənlər, qeyri-rəsmi “xəfiyyəciklər” niyə bas-bayağa çeviri kokan, samimiyetsiz entrylər yazıb ama orda-burda “en cool yazar”, “ejdaha yazır eee” kimi görsənən o yazarellaları ifşa elemirlər? sözlüyün moderatorları səviyyəsində belə bu plagiat hallarına şəxsən rast gəlmişəm...sadəcə gülüb keçmişəm...koskoca zizeklər, pamuklar belə plagiatla ittiham olunub ama bu qeder gündəm olmamışdı heç...işi-gücü buraxıb bir yazarın entrylərinin izini sürmək hansı ağla, məntiqə sığır? məqsəd nədi? bunu ictimailləşdirməklə və təhqir səviyyəsində ittihamlar etməklə nəyi düzəltmək istəyirsiniz?
yersiz polemika yaratmaq yerinə öz “dəyərli” vaxtını entry yazmağa sərf eləsin deyirəm “ulduz xəstəliyi”nə tutulmuş yazarımıza...söhbət xırdalar kimi, “bully” kimi davranır o uzun-uzadı dastan yazan yazarımız...sözlüyün təəssübkeşliyini çəkmək yerinə, özünü sözlüyün “ağır abisi” olaraq hiss eləmək yerinə getsin eyni mövzularda "öz beyninin məhsulu" olan entry yazsın biz də oxuyaq...yazmırsa kənardan müdaxilə edib milçək kimi könül bulandırmağa ehtiyac yoxdu...oğurluq ağır ittihamdı...ayrıca plagiat olaraq verdiyi nümunələrdən biri tərcümədi... (bax:#134492)...yazar burda yazılanları tərcümə edib və artıq burda yazar co-authorship hüququna sahib olur avtomatik olaraq...

follow me

BBC-nin çəkdiyi ingilis dilini öyrədən mükəmməl televiziya serialı...türk liseylərində dərs vesaiti kimi istifadə olunurdu vaxtıykən...uşaqlığım yadıma düşdü lap...darıxdım...

href="http://en.wikipedia.org/wiki/Follow_Me" style="rgba(25,148,218, 0.8 " target="_blank" class="sonses" rel="nofollow">http://en.wikipedia.org/wiki/Follow_Me!_%28BBC_TV_series%29)

(youtube: )

sözaltı etiraf

uzun zaman oldu sözlüye yazmadığım…haqlı, haqsız, sudan sebeplerim olabiler belke, ama bugün sabah işe gederken başımdan keçen bir olayı paylaşmaq isteyirem sizlerle…
yine eyni monoton iş günü sabahlarından birini yaşayırdım, ta ki o ana qeder…metro qatarından düşüb eskalatora doğru ilerleyirem…yine eyni menzere…işe, mektebe, ve bilmediyim haralarasa telesen insan axınına buraxıram özümü…lakin bu defe başqa bir şey diqqetimi celb edir…qarşımda elinde kitab (oxumaqdan hirpalanmış olduğu bilinirdi-john verdon- aklinda bir sayi tut), çiyninde mektebli çantası olan biri durub…üzünü göre bilmirem, kitabın oxuduğu yeri itirmesin deye barmağını arasına sıxışdırıb…biixtiyar gülümsüyürem…edebiyata marağı olan biri var qarşımda, həm də məktəbli…belke çoxlarınız benzeri hadiselere defelerle şahid olmusunuz, ama gördüyünüz üzere meni çox heyecanlandırmışdı olayın seyri…nehayet çıxışa doğru ilerleyirik…yanından keçende üzüne baxıram…gözleri çox ağıllı baxır…gülümsüyürem…uşaq da şaşırır çox tebii olaraq…

metronun çıxışında hele de arxamda olduğunu hiss eledim, qerar verdim ki, danışım…qulaqcığımı çıxarıb: “neçede oxuyursan?” deye soruşdum…şaşkın gözlerle mene baxıb “10-da” dedi… “tay-tuşların oyun oynarken, sen kitab oxuyursan. molodes!” dedim…gözleri güldü, utandığı her halinden hiss olunurdu…üreyimden ona istediyi kitabı alması üçün pul vermek de keçdi…lakin yanlış anlayar deye etmedim…o uşağı bir gün daha görsem mütleq edecem bunu…artıq metrodayken insan yığını arasında tanış sima axtarmaq kimi bir missiya, bir ümid olduğunu bilirem…işe gelmek üçün artıq yeni bir stimul, bir motivasiya qaynağı oldu mene…sadece başlığı nece açacağımı, hansı başlığa yazacağımı bilmirem…başlıq açmanın dayanılmaz zorluğu deye bir başlıq açım dedim men de…gününüz gözel başlasın, menimki kimi…