insanı həyatdan soyudan dialoqlar

heç şübhəsiz "ateist"lərlə girdiyim dialoqlardı. yanlış anlamasın heç kəs. çox savadlı və yetərincə dünyagörüşü olan ateist tanışlarım var. onlarla vs atdıqda məntiqli arqumentlərimizi ortaya səpərək, əxlaq qaydaları çərçivəsində müzakirə edirik. bu cür ateistlərə böyük hörmətim var. inanclı biri olsam belə. lakin məni həyatdan soyudan "ateistlərdi". ağzımı açar açmaz dedikləri ilk cümlə:

-məhəmməd doqquz yaşlı..
-allah varsa heyvanlar niyə ölür
-dindoş, düşünməyi bilmirsən

əslində onları qınamıram. sadəcə cahil inanclıların sayının çoxluğu onları bu cür cümlələri qurmağa proqramlaşdırıb. ən gülməli olan iddiaysa, inanclıları beyinsiz, düşünməyən məxluqlar olaraq təsvir etmələridi. kor koranə inanan insanlar çoxdu. onlara sözüm yox. amma əsl inanclı biri olaraq deyə bilərəm ki, gözlərimi yumub o dəqiqə inanmamışam. ateistlərin qarşısında belə açıqca deyirəmki, tanrının ədalətini, işlərini, şüurunu və iç dünyasını eləcədə etdiyi "haqsızlıqları" gecələr boyunca düşünmüş və analiz etmişəm. tanrının gördüyü işləri gah təqdir etmiş, gah da tənqid etmişəm. başdan ayağa özümü bu işə sərf etmiş və araşdırmışam. sonrada özünü ağıllı zənn edən bir "ateist" gəlib qarşımda meymunluq edir. ordan burdan oxuduğu bir iki kitabdan sitatlar gətirərək, loru dildə desək məni/inanclıları niprav çıxarmağa çalışır. islamın qızıl dövründə belə sağlam fikirli filosoflar sərt arqumentləriylə tanrını isbatlayırdılar. hətta o vaxt vəziyyət daha dəhşət idi. özüm belə onların fikirlərini, analizlərini oxuduqca "görəsən bunlar dəqiq müsəlmandı?" dediyim olub. bu şəxsiyyətlər sözün əsl mənasında beyninin qıvrımlarını gücə salaraq dinlərini sağlam şübhə və təhlil etmiş və fikirlərini söyləmişlər. heyif ki indi onlar yoxdu. ahh qəzali, ah fərabi.. indiki "ateistləri" yaxşı ki görməmisiz. amma onları da qınamıram. beyinlərini işlədə bilməyən aciz məxluqlardılar sadəcə. şüursuz olan, fikirləşməyən və qəlb gözləri möhürlü olan sadəcə özləridi. bu vaxta kimi verdikləri heç bir sualdan, müzakirədən qaçınmamışam. tanrının mərhəməti, bərəkəti və verdiyi əsas nemət- şüurum olmasaydı təbii ki burda olmazdım məndə. odur ki, tanrının sağlam kəlməsi reallaşsın deyə, inanclılar üçün ilham qaynağı olsun deyə, qəlbimiz/ruhumuz alovlanaraq sorğulasın deyə bu müqəddəs yolda sabitik və addımlayırıq. şübhəsiz ki, onlardan qat-qat üstünük və bunları özlərinə yedirdə bilmirlər. bizim yolumuz hər daim parlaq və açıqdır. tanrı hamınızı qorusun. tanrı sizin tutan qolunuz, yeriyən ayağınız, və tükənməyən ruhunuz olsun!

sahibsiz əşya və şübhəli şəxs

koridor boyunca beynimdə minlərlə senari yaradıb, məhv edirdim. başıma nələrin gələcəyini bilmirdim. bəlkədə gedib təslim olmalıydım polislərə. amma.. yox! mən hələ cavanam. nəvələrimlə futbol oynama xəyalımı həyata keçirmədən mənə ölüm yoxdu..

birdə gördüm qədeş ordadı gəlir:

-hardaydın? məndə səni axtarıram

-heç qədeş bufetdəydim yemək yeyirdim

-ala sən canı dilini qarnına qoy onsuz da qonaqsan burda müəllimlə dirəşmək nədi ala?

-neyniyime qədeş cahil - cahil danışırdı mən də dayana bilmədim

-onun başın burax görüm, sən danış görək burda niyə gizlənirsənki?

-gəl sinifdə danışaq bu haqqda

sinifə daxil olduq. içəridə sadəcə iki-üç nəfər var idi. arxa partaya keçib stulları üzbəüz qoyduqdan sonra olanları astadan danışmağa başladım. mən danışdıqca qədeşin üz ifadəsi getdikcə dəyişirdi. mənim üçün narahat olduğu bəlliydi. əlini çiynimə qoyaraq:

-qorxma, arxandayam. bir şey fikirləşərik. amma sən çalış polislərdən uzaq gəz. hər şey yaxşı olacaq

-sağol qədeş

-gəl gedək tualetə. ciyərlərim yanır bir siqaret çəkim.

onun adına pis olmuşdum. olduqca zərərli olan bu şeytan tüstüsünü ciyərlərinə çəkməklə özünə ziyan vururdu. qaşlarımı çataraq ciddi ifadə alıb, siqaretin zərərlərindən, onun həm maddi, həmdə sağlamlığa olan ziyanından danışaraq onu bu vərdişdən uzaqlaşdırmağa çalışdığımı dedim. ağzını ayırıb biraz üzümə baxdı, sonra gülüb nalayiq bir kəlmə işlətdi. məncə də haqlıydı. yollandıq tualetə tərəf. universitet deyilən yeri bəyənmişdim. qəbul olmağa çalışmadığım üçün peşman idim..

zəng səsi eşidildi. qədeşin telefonundan gəlirdi. üzr istəyib çölə çıxdı. önəmli bir zəng imiş deyəsən. əminəmki bir həftəlik sevgililərindən biridi. çöldə gözləməkdənsə elə tualetə girdim. içəridə heçkəs yox idi. üfunət qoxulu bu məkan qorxu evlərinə oxşayırdı. qapılara zor tətbiq edilmiş, divarlarda satanist ayinləri keçirilmişdi. iyrənc idi. iflic olmuş krantı açıb əlimi üzümü yuyub çıxmaq istəyirdim sadəcə. birdən gələn qapının cırıltısıyla o tərəfə baxdım. biri içəri daxil olmuşdu. bu.. o idi. qatarda yanımdakı "şübhəli şəxs". əlindədə həmin o məni bəlaya salan "sahibsiz əşya". onun burda nə işi var idi? "hey sən!" deyə səsləndim. başını qaldırıb məni görən kimi qapını açıb çölə çıxdı. heç şübhəsiz olanlardan xəbəri var idi. məndə möhtəşəm refleksimdən istifadə edərək ardınca çölə atıldım. yoxa çıxmışdı. göz qırpımında yox olmuşdu. yuxu kimiydi. ətrafdakı uşaqlardan soruşsam da, belə birini görmədiyini dedilər. bu anda qədeş gəlib çıxmışdı:

-üzrlü say işim uzun çəkdi. gəl gedək siqaret çəkəy, özümüzə gələrik

birlikdə tualetə daxil olduq. amma bir dəqiqə.. tualet dəyişmişdi. bayaqkı dağınıq yerdən əsər əlamət qalmamışdı. üstəlik içəridə başqalarıda var idi. ağlımı qaçırırdım deyəsən..

yerdə qalan dərslərdə bitdikdən sonra çıxmışdıq. qədeş də sağollaşıb gözdən itdi. hava çox istiydi. ştrafda görünməkdən qorxurdum. telefonumda tonla cavabsız zəng var idi işdən. vecimədə deyildi. skamyada oturub insanları izləməyə başladım yenidən.

-nə edirsən burda belə?

başımın üstünə dikilmişdi yenə bu gözəl sarışın. deyəsən çox maraqlı gəlirdim ona. aa doğurdan unutmuşdum. ona evlilik təklif etmişdim axı. üzük almalıydım deyəsən. və banket zalı düşünürdüm. xəyallara dalmışdım ki, o yenə sualını təkrarladı:

-hey eşidirsən məni?

-bəli buyrun

yenə gülürdü. bilmirəm bəlkədə alnımda komediya filmi zad gedirdi. hər sözümə gülürdü. amma çox gözəl gülürdü. oturmaq sıxıcıydı. gəzmək istədiyimi dedim. o da "olar" deyərək gülümsəyib qoluma girdi. lənətə gəlsin. məni əsir götürmüşdü. qolundan çıxıb qaçmaq istədim birinci, amma mən parlaq zəkamı işə salaraq plan qurdum ki, sonradan mən onu ələ keçirib düşmənin sirrini ondan öyrənə bilərdim..

bir müddət sonra sahilə gəlib çıxmışdıq. söhbət edib gəzirdik. yorulduğunu deyib daşın üstündə oturaraq ayaqlarını aşağı salladı. məndə onun tərəfində olduğunu bildirmək məqsədilə eynisini etdim. yanımızdakı böyük su kütləsinin dalğalarının qayalara çırpılmağı çox gözəl idi. həzin əsinti üzümə doğru gələrək beynimi oksigenlə təmin edirdi ki, bu da daha parlaq ideyalar istehsal etməyimə şərait yaradırdı. ana təbiəti buna görə sevirəm. ancaq bu sevgimi gizləyə bilməyərək "təşəkkürlər ana təbiət!" deyə bağırdım. insanlar mənə baxırdı. bir bibi mənə baxıb başını buladı. onlara yazığım gəlir, çünki onlar bu sevgidən məhrum qalıblar. amma deyəsən qızı utandırmışdım:

-niyə qışqırdınki?

-içimdən gəldi

-haralısan sən?

-bakılı balasıyam

-(gülümsəyərək) vaay yerli imişik

-bəli elədir

-doğurdan heç soruşmadım, adın nədir sənin?

suallarla kimliyimi ortaya çıxarmağa çalışırdı. çox sıxışdırmasına baxmayaraq həll yollarım bitmirdi. saxta bir ad işlətməliydim:

-mən eyyub

-məndə mariya. amma mənə məryəm deyirlər. sizin azərbaycan dilində belə səslənir səhv etmirəmsə

qız deyəsən yarı rus idi. əslində danışıq tərzi şübhələrimi doğrultsa da, əmin deyildim. dəqiqləşdirmək üçün həqiqəti ortaya çıxaracaq sualı verdim:

-do you have vodka?

gülüşündən bəlliydi ki, kimliyini ortaya çıxarmışdım. mənə biraz yaxınlaşdı və dərin dərin gözlərimə baxdı. hipnoz etməyə çalışırdı deyəsən:

-çox maraqlı birisən. əslində səni bəyəndim. amma mən getməliyəm. istəsən telefonla danışarıq biz. nömrəsini mənə verib sağollaşdı. heçnə anlamamışdım. tələyə düşmüşdüm deyəsən. amma qəribə halda çox yaxşı hiss edirdim. mədəm ağrımağa başlamışdı. sevgi şeylərindən başım o qədər yaxşı çıxmır amma deyəsən buna deyirlər. evə getməyə qərar verdim. atama olanları danışsam mənə kömək edərdi. amma metroya minməyəcəkdim. taksi çağırmağa qərar verdim. təxmini 10 dəqiqə sonra taksi gəlmişdi. özümü önəmli biri göstərmək üçün arxa oturacağa əyləşdim. şofer dayı gərgin görünürdü. halını yaxşılaşdırmaq üçün irəlidəki maşını göstərərək "tez qırzmızı maşını təqib edin!" deyə qışqırıb xırda zarafatlarımdan birini işə saldım. dayı biraz məni acılayıb adres soruşdu. ciddiydi. evə salamat gedib çatmaq üçün səssiz olmağı qərarlaşdırdım. yenə çox ağıllıydım. kurtuluş için küçük bir bedel. biraz yol getmişdik ki, bir şeyə fikir verdim. yanımda bir çanta var idi. o həmin çanta idi! "sahibsiz əşya".

-dayı bu sənindi?

-nə mənimdi?

-bu çanta

-hansı çanta?

əlimə götürüb göstərmək istəyərkən orda olmadığını gördüm. bir andaca qeyb olmuşdu. həqiqətən bu işdə bir tərslik var idi. halisünasiya görürdüm sanki..

bir müddət sonra qəsəbəmizə çatmışdım. yorğun idim. evə yaxınlaşırdım. yatmaq istəyirdim. amma diqqətimi bir şey çəkdi. qapımızın ağzında bir şey var idi. yenə həmin çanta..

uzaq yol getmək

şəhərdə deyə bilmərəm amma həyatımın ən uzun piyada yol səyahətini kənddə etmişdim. çox insanın bildiyi kimi kənd yerində həyat fərqlidir. səhər saat beş altı olan kimi qalxıb işlərini görməlisən. kəndə istirahət məqsədiylə getmişdim guya. hardaydı ala məndə o bəxt? dayıoğlu oyatdı ki davay oyan malları bağlamağa getməliyik. gözlərimi ovuşdura-ovuşdura bir inəklərə baxıram, birdə göy üzünə. eləbil gecədi səhər açılmayıb heç. missiyamız bu idi ki, inəkləri tövlədən çıxarıb dünyanın o başındakı otlağa aparıb yemləməli idik. daha doğrusu onlar yeyəcəkdi. yuxulu halda maşın yolunda sağa sola şıllaq atan inəkləri nizama salıb ucsuz bucaqsız yolda ilərləyirdik. yol o qədər uzun idi ki, günorta olurdu artıq. babatda susamışam. tərdə su kimi axır bədəndən. artıq o həddə gəlib çatmışdı ki, tərimdən duz dadı gəlmirdi. bir yandanda düşünürəm bu yetim uşaq neynəsin ala. inək dartıb aparıb gətirməkdən bildiyin bodybuilder bədəni çıxarıb. biz gəldik çıxdıq sahəyə tərəf. bəs inəkləri birinci sulamalı imişik. torpaqda şumlanıb, zibil.. indi o kələ kötür yeri keçib o biri taya çıxmalıydıq. buynuzlarına kəndir bağlayıq dartmağa başladıq. kol kosa, pambığa, tikana bata-bata axır ki çatmışdıq. hələ inəklər bu basa basda kəndirdən qaçıb pambığa girişməkləri zor idi. camaatın nə qədər məhsulu zay olmuşdu ala. şəppilərimdə cırılmışdı o ayrı məsələ. o səhrada su tapan adam kimi bizdə inəklərlə birgə əyilib su içirdik. bir neçə saat bunları otladıb eyni yolu geri qayıtmalı idik. onu bilmirəm evə gəlib çatanda bir damacana suyu boşaltmışdım mədəyə

zamanla geridə qaldığı üçün darıxılan şeylər

maraqlıdır ki, payız fəsliylə əlaqəli bir şeydir darıxdığım o "şey". beynimi gücə salsamda, nə qədər çalışsamda alınmır. yadıma düşmür. sanki o çox sevdiyim şeyi payızın yağışlı, islaq küçələrində atıb getdim. hər yağış yağanda gələn o doğmalıq hissi, qeyri iradi gülümsəmələr. darıxdığım payız fəsli ya da xatirələr deyil. bilmirəm bəlkə də mənim halımda olan başqalarıda var. belə baxanda gülməli çıxır, darıxdığım şeyi xatırlamıram amma darıxıram. kaş xatırlayardım o darıxdığım şeyin nə olduğunu. hətta deyərdim həyatımın ən xoşbəxt günü idi o şeyi itirdiyim gün..

sahibsiz əşya və şübhəli şəxs

asta addımlarla yaxınlaşıb çantanı polisə uzadaraq:

-bu sahibsiz əşyanı yaxınlarda tapdım. ümid edirəm sahibini taparsınız

-olar cavan oğlan, çalışarıq tapaq sahibini

çoxdandı biriləri mənə cavan deməmişdi. özümü əla hiss edirdim. həyat məni qocaltmışdı. polisdən uzaqlaşaraq gedirdim ki, birdən arxamca düşərək qışqırıb çağırmağa başladı:

-aaəəəəəə! bura gəl!

nə baş verirdi?! bayaq verdiyim çantayla birgə üstümə doğru qaçırdı. bir anlıq ürək döyüntülərim başıma qədər çıxdı. qeyri-iradi eskalatora doğru qaçmağa başladım. polisin məni nəyə görə qovaladığı haqqında fikrim yox idi. amma getdikcə çantadan şübhələnirdim. onun içərisində görəsən nə var idi?

zibilə qalsın! insan dalğasından keçmək olmurdu. vaxt itirə bilməzdim. nasaz olan eskalatorun pilləkənləriylə yuxarı doğru çıxmağa başladım. ətrafımdakı insanlar bir yandan təəccüblə mənə baxır, bir yandan qışqıran polisə. cibindən qəribə, ucu biz bir alət çıxardıb ağzına tərəf tutub danışmağa başladı. texnologiyanın inkişafından xəbərim yox idi. nəysə. qaçmalıydım. səbəbini bilmirdim amma canımı qurtarmaq istəyirdim. yuxarı çıxmağı bacarmışdım ki, önümə iki iri polis əmi çıxdı. əslində onlardan asanlıqla qaça bilərdim. piyli olduqları üçün cəld görünmürdülər. amma mən əlicənab biri olduğum üçün həm hörmət əlaməti olaraq, həmdə vəziyyəti yumşaltmaq üçün qarşılarında dayanıb "salamlar!" dedim. amma deyəsən xoşlarına gəlməmişdi. qəzəbli baxışlarıyla üstümə doğru gəlirdilər. böyük ehtimal tutmağa hazırlaşırdılar. başqa variant fikirləşməliydim. əllərimi havaya qaldırıb, yana doğru açaraq ayaqlarımı araladım. amma yoxe. bu deyəsən vəhşi heyvanları qorxutmaq üçün idi. onsuzda bu da işə yaramamışdı. yandan manevr edərək qaçıb çölə çıxmağı bacardım. 28 bura imiş deməli. sağda dayanmış cəfər cabbarlı heykəli möhtəşəm görünürdü. biraz yaxınındakı məscidə bənzər tikilidə pis deyildi. insanlar çox qabiliyyətli məxluqlar imiş. əl işlərini bəyənib dəyərləndirdim. zibilə qalsın. yenə dalmışdım. izimi azdırmalıydım. amma necə? birdən adnsu binasını gördüm. yaxın qədeş adnsu zad deyirdi arada. ora qəbul olmuşdumu ya nəydi.. ahh zibil.. lənətə gəlmiş yaddaşım.. yenə sancırdı başım.. onu tapıb yanında gizlənə bilərdim bəlkədə. yolu keçib binanın arxasında dayanıb telefonu açdım. qədeşə zəng edib sinifə gəlmək istədiyimi dedim. əvvəl biraz tərəddüt etdi. amma çox önəmliydi. yoxsa tutacaqdılar məni. aşağıda görüşüb bir təhər razılaşıb içəri daxil olduq..

universitet deyilən yer məktəbi xatırladırdı. kolidorla ilərləyib ikinci mərtəbəyə qalxırdıq:

-danış görək nə məsələdi ala yenə neynəmisən?

-uzun məsələdi. sonra danışarıq. əsas odu burda gizlənib vaxt öldürməliyəm.

biraz sonra sinifə daxil olmuşduq. ya da sinifə oxşayırdı. bilmirəm ordan burdan yığma insanlarla dolu qəribə cəmiyyətə oxşayırdı. hər tərzdə gənc var idi içəridə. hörmətsizlik olmasın deyə əlimi yuxarı qaldıraraq sinifi salamladım:

-salam gənclər! necəsiz?

ətraf səssiz idi. heç kəs reply etməmişdi. təkcə soldakı üçlü qız qrupu mənə baxıb gülüşdülər. bilmirəm bəlkədə artıq salamlaşma forması dəyişmişdi, xəbərim yox idi. amma qızlardan biri çox gözəl idi. parıltılı sarı saçları, qalın kiprikləri və dəniz mavisi gözləri var idi. film səhnəsi kimiydi. biraz baxışdıq. zərif dodaqları dartıldı, mənə gülümsədi. ürək döyüntülərim yenə artmışdı. amma bu daha xoş hiss idi. bu gözəl mənzərə, birdən-birə naməlum bir məxluqun mənə toxunmasıyla bitdi. tüklü velociraptor'a oxşayan qaqaşlar ətrafıma yığışmışdı:

-salam qaaş, sən kimsən?

belləri əyilmiş yaxud çiyinləri havaya qalxmış, siqaret qoxusu verən, anormal göbələyə oxşayan saça sahib məxluqlar ölümsüzlüyü bildirən ulduzlu təsbehləriylə ətrafıma toplaşmışdılar. qədeş araya girərək:

-yaxın uşaqdı. bu gün sinifimizdə qonaqdı, işiniz olmasın

bayaq məni təhdit olaraq görən qaqaşlar artıq yumşalmışdılar. deyəsən müqəddəs kruqlarına daxil etmişdilər məni..

az sonra müəllim içəri daxil olmuşdu. amma məktəbdəki kimi heç kəs ayağa qalxıb onu salamlamırdı. heç elədə fikir verən yox idi. dərs geologiyaydı. yer və onun süxurları, çıxarılan minerallar və s. kimi şeylərdən danışırdı müəllim..

ilərləyən dəqiqələrdə bufetdə oturmuşdum artıq. müəllim məni sinifdən qovmuşdu. nədi nədi dünya düz yox ellipsoid formasındaymış. çox dirəşdim amma başa sala bilmədim ki dünya düzdü. o da qıvrımlı zəkamın qarşısındakı acizliyini qəbullana bilməyib məni sinifdən qovdu. sonra da bufetə gəldim. bu günkü qaçdı tutdu məni acdırmışdı. vitrindəki məhsullara baxdım. qiymətləriylə keyfiyyətləri tərs mütənasib idi. amma başqa seçimim yox idi. ən salamatı dönərə bənzər şeydən alıb arxaya keçdim və yeməyə başladım. zəng vuruldu. ac insan ordusu içəri axın edirdi. hər tərz insan görmək olurdu. birdən bayaqkı sarışın qız yanımda peydə oldu və gülümsəyərək:

-nə edirsən burda?

-yemək yeyirəm. istəyirsən?

gülməyə başladı. anlamırdım. nəyə gülürdü görəsən? yanıma əyləşib suallar verməyə başladı:

-burda yenisən?

-müvəqqətiyəm

-necə yəni?

-uzun söhbətdi

-danışa bilərsən?

yenədə baxıb gülümsəyirdi. bir müddət elədə qaldıq. çoxdandı belə gözəl hiss etməmişdim. yadımdan çıxmışdı. qızla tanış olanda hansı sehrli kəlməni deyirdik? aha yadıma düşdü:

-mənimlə evlənərsən?

incə səsiylə astadan gülərək əliylə həfif şəkildə çiynimə vurdu. deyəsən bu hə demək idi. ya da nikahdan əvvəl meydan oxuyurdu. yumruqlarımı havaya qaldırıb gardımı aldım. mən hazır idim. o isə olanları anlamağa çalışırdı. birdən padruqaları gəlib onu çağırdı. o gülümsəyib:

-getməliyəm. çıxışda ətraflı danışarıq

plan qurmalıydım. hələdə axtarışdaydım. dönərimi bitirib qədeşi axtarmaq üçün kolidora yola qoyuldum.

sahibsiz əşya və şübhəli şəxs

quşlar cəh-cəh vurub eləmirdi. nə də günəşin şüaları gözümə düşürdü. xlor satanın səsinə oyanmışdım. yenə bir bazar ertəsi daha. güllü-çiçəkli yorğan bütün bədənimi ələ keçirmişdi. düyünlərini açıb yataqdan qalxaraq bir-başa mətbəxə keçib soyuducunu açdım. 1 həftə bundan əvvəl araz marketdən aldığım şoru çıxardım. bir bibidən almışdım. düzü bibidən şübhələnirəm. mənə qəribə baxır hər dəfə. nəysə. bibini düşünmək üçün vaxtım azdı. tələsməliyəm. siyirtmədən çay qaşığını götürüb şordan biraz yedim. zibilə qalsın. suyunu buraxmışdı. götürdüyüm kimidə soyuducuya atdım. dadı qəribə idi. yemək üçün başqa nə var nə yox deyə şkafı qurcalamağa başlamışdım ki, balaca qardaşımın xırda nesquik topları gözümə sataşdı. çoxdandı yeməmişdim. necə hazırlayırdılar bunu? qutunun üstündə süd şəkli var idi. hə hə xatırlayırdım. südü içinə töküb yeyirdik deyəsən. amma süd yox idi. onun yerinə çaydandan su töküb tələsik yeyib bitirdim. dadlı idi əslində. sonra mətbəxdən çıxıb paltarlarımı geyindim və həyətə düşdüm. dişlərimi fırçalaya-fırçalaya pişiklərimə baxırdım. biri yenə hamiləydi. sayları günü-gündən artırdı. işləri gücləri ancaq yemək, yatmaq birdə çoxalmaqdı. deyəsən evimizi ələ keçirəcəklər.

çantamıda götürüb yola qoyuldum. yol boyunca insanları müşahidə edirdim. insanlar yenə qaşqabaqlıydı. bir xala mənə elə baxırdı ki, dedim döyüb eləyəcək bu dəqiqə. nə olub görəsən insanlara? heç kəsin üzü gülmürdü. məncə haqlıydılar da. həyat çox sıxıcı və yorucudu..

birdən birə məni valeh etmişdi. o qoxu, o ləzzət.. manatlıq dönər almağa qərar verdim. doymadığımın fərqinə vardım. lavaşda bir dənəsini gillətdikdən sonra əhmədlinin müqəddəs tunelinə daxil oldum. tonla insan içəri axın edirdi. qatarların səsi və əsən o qəribə qoxulu metro küləyi. hər səfərində o nostaljik hissi yaşadır. metroda itən o balaca uşaqlıq illərim.. bakıkartda balansımın artıqlamasıyla dolu olduğundan, əmin addımlarla keçmək istəyirdim ki, polis əminin sumkamı istədiyini gördüm. o çantaları yoxlayan şeyin adı nədi bilmirəm ora qoydum yüngül çantamı. maraqlıydı görəsən içindəkiləri kompyuterdə göstərir? onsuzda içində elədə bir şey yox idi. sadəcə iş forması və üç dörd dənə ədv çekiydi. çantamdan nəşə çıxmadığına məyus olan polis məni buraxdı. tam kartı vurub keçirdim ki dərnəgül qatarının qapılarının açıldığını gördüm. böyük ehtimal çata bilərdim. amma özümü yormayacam. birazda qaçışan insanları izləməyə qərar verdim. bir dənə qaqaşın əli qapının arasında əzilmişdi. kimisi də qapı bağlandığı üçün biri içəridən, biri də çöldən şüşədən baxışıb gülüşürdülər. metronu buna görə sevirəm əslində. hər gün yeni insanlarla tanış olma şansı və yeni macəralar..

iki üç dəqiqə sonra içərişəhər qatarının taqqıltısı eşidilirdi. arxa planda yenə həmin sözləri təkrarlayan qadının səsi eşidildi: "hörmətli sərnişinlər. metropoliten ərazisində şübhəli şəxslər gördükdə, habelə stansiyalarda və vaqonlarda sahibsiz əşya aşkar etdikdə dərhal polis əməkdaşlarına və yaxud metropoliten işçilərinə məlumat verməyinizi xahiş edirik." qatarı gözləyən insanların sayı artmışdı. qatarın vaqonları sürətlə gözümün önündən keçirdi. mənzərə ürək açan deyildi. vaqonlardakı insan sayı çox idi. hər nə də olsa gözlənilən haldı. hamı işə tələsirdi. qatar dayanan kimi özümü içəri atdım. daha əvvəlki kimi insanlara yol vermirdim. çünki hər dəfə gentleman'lik edib qadınlara içəri keçməsi üçün yol verdikcə özüm arxaya düşüb çöldə qalırdım. biraz sonra qatar hərəkətə keçmişdi..

cəmi 3 stansiya sonra blinçikə dönmüşdüm. insanlar vaqonlarda bir birinə təcavüz edirdi. gombul bibilər mənə rəhm etmirdi. qabırğalarım sıxılırdı. əslində, bu bibilər azərbaycanı təmsil edə biləcək sumo güləşçiləri ola bilərlər. bir təhər bağlı qapılara tərəf keçib söykəndim. ən azından insanların arasında sıxılmaqdan yaxşıydı. lakin yanımda dayanmış şəxs diqqətimi çəkirdi. maraqlıdı ki, nə əcəb sadəcə mən ona baxırdım. ətrafdakıların elədə diqqətini çəkməmişdi. yay vaxtı şlyapa və plaş geyinmiş şəxs əlindəki bənövşəyi çantayla dayanmışdı. turist zad idi bəlkədə. amma əmin olmaq çətin idi. böyük eynəyi sifətini gizləyirdi. şübhəli görünürdü..

qatarı dəyişmək üçün 28'də insan dalğasıyla birlikdə düşdüm. biraz nəfəsimi dərib telefona gəlmiş bildirimlərə baxdım. ordumun mənə ehtiyacı var idi. bilirəm amma bağışlayın, vaxtım yoxdu. yandakı oturacaqda oturub sonrakı qatarı gözləməyə başladım. qəribədi.. bayaqkı o çanta. şübhəli görünən şəxsin çantası düz ayağımın dibində, divarın küncünə söykənmiş halda dayanmışdı. xatırlamağa çalışdım. o da mənimlə birgə düşmüşdü ki? bəlkə də burda qoyub getmişdi, yadından çıxmışdı. çantanı götürüb polisə yaxınlaşmağa qərar verdim...

intihar etməmək üçün səbəblər

görməli olduğum anlar, yaşamalı olduğum hisslər və dadmalı olduğum həzzlər var. almalı olduğum çoxlu qisaslar var. hansı ki, bunları bacardıqdan sonra nirvanaya çatacağıma, tanrılaşacağıma inanıram. yardım etməli olduğum çoxlu ruhlar var. bəli, missiyalarımdan biri də bu ölüləri canlandırmaqdır. ümidlə məni gözləyirlər. doğrultmalı bir sürü gözləntilərim var ki, içərisindən ən lazımlı olanları reallaşdırmalıyam. ən əsası ilahi tapşırıq var. tanrının kəlməsi reallaşsın deyə bir rolum var varlıq aləmində. əslində indi düşündüm, inancsız olsaydım belə fərq etməzdi. bu lənətə gəlmiş varlıq aləmində sadəcə bir şansımız var. bunu niyə boşa xərcləməliyəmki? yaxşı da olsa, pis də olsa fərqi yoxdu əsas odur ki bu şansı dəyərləndirmək lazımdır

ilahi hisslər keçirmək

bu başlığı açılmağa layiq gördüm. bəlkədə gələcəkdə oxuyub özümü yenidən analiz etmək üçün bir vasitə olar. bilmirəm bəzən ilahi hiss dediyim ümid dolu bu hisslər bütün ruhumu sarıyır. bunu dindar bir ailədə böyüməyim yaxud hal hazırda dindar olmağımla əlaqələndirmirəm. inancsız olduğum vaxtlarda belə bu hiss məndən əl çəkmirdi. daim kənardan bir qüvvənin durmadan mənə özünü sübut etməyə çalışdığını hiss edir, öncədən haqqında etdiyim təxminləri reallaşdıraraq özünü isbat etməyi bacarırdı. həyatda çalışdığım qədər qərarlarımı məntiqlə verməyə çalışmışam. duyğular həmişə işlərimi korlayıb. amma bu fərqli bir şey idi. nə zəkaya sığırdı, nə də duyğulara. eynilə bəzi qədim filosofların bu anlayışın insan şüurundan qat-qat üstün olduğunu, anlaşıla bilməyəcək səviyyədə olduğunu dedikləri kimi. bunun zamanla birbaşa tanrı olduğunu qəbul etdim bu sözsüz. amma bu mövzu olduqca qarışıqdı və hərkəsin öz baxış bucağı var. bəlkədə ifadə edilməsi ən çətin hiss olardı deyərdim. tanrının dilinin, kəlməsinin insana başa salınması yaxud onda əks olunması dəhşətli prosesdir. insanın varlığı bir andaca məhv ola bilər. fikrimcə bu hissin özü belə insandan insana dəyişir. amma tək bir məqsədə doğru yönləndirdiyi şübhəsizdir. tanrıyla birləşmək, həzz almaq, üstün hiss etmək və durmadan daha artığını diləmək. tanrılaşmaq deyərdim buna. kim bilir bəlkədə xristianların "ata" deyə nəzərdə tutduğu sanki ona qovuşmağın və birləşməyin müraciət formasıydı. tanrınında məqsədi bu idi onsuzda. özünü insanın simasında əks etdirmək yaxud başqa bir forma keçirmək. anlaşılması çətindir. əvvəl axır uca bir məqamdan göndərilmiş üstün "mesajlar" bəsitləşdirilərək, gah hisslərlə gah da peyğəmbərlərin yardımıyla insanoğluna çatdırılmağa çalışılıb. insan bəlkədə məsuliyyətli olub sözündən çıxmasaydı, əminəmki nə peyğəmbərə, nədəki vəhyə ehtiyac qalmazdı. sadəcə içindəki o müqəddəs hissi yaşadaraq tanrıya qovuşa bilərdi. heç bir vasitə - ibadət, kitab, peyğəmbər, vəhy olmadan. sadəcə ilk başladığımız yerə qayıtma istəyi. sırf bunu hiss etmək belə bəs edərdi insanoğluna. daha artıqdı amma hiss etdiklərim. heçnə yetmir artıq ifadə etməyə. sussam da, danışsam da xeyri yoxdu onsuzda. sadəcə varlığım bəs edir dərk etməyə.