hal-hazırda olması istənən şey

Bu uşaq.. bağ evin də olsa əziyyətini çəkən xaladan, dayıdan çox , bax elə bu uşaq olmaq.. o xala dayı heç rahat dincəlləmməyəcək o evdə. Elə hey haranısa düzəltsinlər. Amma uşaq olmaq ayrıcalıqdır.
Rahat, beklenti yok, yaşamaq var.

sözaltı günlük

Təsəvvür edin, sevgilimlə evdən gizli görüşə gedirəm. Və evdəkilər sevgilim olduğunu bilmir. Bilsə də görüşməyimə belə xoş baxmayacaqdı əksər azərbaycan ailəsi kimi.. sevgilim dadını bilmir deyə bizim zonadan bir şeylər paketləyib salfet falan derken əlimə də əbdül adlı peluşumu alıb düz gedəcəkdim görüşə sarı. Evdə də tək qardaşımdır. Qardaşım əlimdə klok belə yır yığış getdiyimi görəndə dedi hara gedirsən?. Dedim Jaləgilə. Özümü saxlaya bilməyib " amk bu inandırıcı yalan deyil, hər dəfə eyni yalan, bir şey ekle" dedim. Eklediyim cümləyə bax " istəyirsən sən də gəl?" .. durdu.. düşündü.. fırlandı.. hə deyəcəkkən duruxdu.. iç səsim "nolar yox de nolar yox de" dedi. Sualı şirnikləşdirib " hə də gəl nolacaq " dedim. Beynim "içinə belə işin, nə eləmək istəyirsən gij** deyə bağırırdı"
Soruşdu qardaşı oradadır? Bir az düşünüb yalan təəssüflə "Yox" dedim.. Dedi yo gəlməyəcəm onda.. "həm siz takılın" kimi bir şey dedi.
Həri! Bu! Bax belə!
Pilləkənlərdən liftə dırmaşarkən öz-özümə fsyo o mənə etibar edir dedim. Etibar edir.. arxamca gəlməz. indiyə qədər gəlməyib amma şübhələnməsini sonra bu barədə sorğuya tutulmağımı istəməzdim. Adi qardaşımı bir qızla metroda qonşu görəndə gəlib anama pıçı pıçı çatdırır, anam da onu sorğulayır mühakiməli deyil əlbət bunlar. Amma xoş qarşılanmır.
Sevgilimlə görüşdüm. Bir məktəb həyətindən çıxıb bir ayrı məhəllənin uşaq dolu həyətində kənar üstü bağlı skamyalarından birində oturduq. Gətirdiyim turşuların dadına baxırdıq. O dadına baxdı və bir az keçdi fikrini söyləyirdi.

-badımcan turşusu? Elə bil çox tərifləmisən.
M: yo, sən ağzına bütöv atdın. Onun üçün dadı düz gəlmədi. (Turşuya vəkil çıxmışam)
-pomidor xiyar turşusu daha yaxşıdır
M: sən bunu heç nə ilə yarışdırammazsan ə. Hələ göyəm içinə yığılan nanə sirkə ilə harmanlananda gör
Derken telefonumdan bir işıq gəldi. "qardaşım" yazısını gördüm. Ayağa qalxıb sakitcə "qardaşım" dedim. O da kənara getməyimi izlədi. Yəqin nəsə soruşacaq, Jalə demişdim. Jalə gilləyəm. Məhəllədəyəm. Məhəllədə.. tez telefonu açdım. Soruşdu haradasan?
-Jaləgilləyəm.
Dedi: Bəs mən bütün məhəlləni gəzdim sizi görə bilmədim??

Şofer.. təlaşa qapılma.. təlaşa qapılma..
Dedim: həə, biz orada deyilik. Ayrı yerdəyik
Dedi: harada??
Dedim: başa sala bilməyəcəm (şok, iniltiyə bənzər çaşqınlıqlar)
Sıçdın şofer sıçdın
Dedi: haradasan??
Təkrar dedim: başa sala bilməyəcəmm
Dedi: konum at gəlim
Dedim: hə, tamam

Konturum yox idi, onsuz da borcu var idi. Çaşqınlığa bürünmüş şəkildə sevgilimə yaxınlaşıb vəziyyəti dedim. Anlayışla qarşıladı. Ola biləcək situasiyalar/ verilə biləcək sualların bəzilərini tez fikirləşib ona danışdım. Təsdiqlədi. Öz-özümə dedim: O burada ola bilməz dedim. Nə yəni? Doğrudan məni təqib edir. Ətrafıma baxdım. O yox idi. Bilmirəm hər yer qaranlıqdı. Görə bilər. Görə bilirsə mənim təkərə düşüşümü izləmək istəyir? Acizliyimi hiss etmək istəyir? Bu oyundan zövq alır? Peluşumu büküp gedirdim. Yolda o yana bu yana gedən faralı maşınlara baxarkən gələn ikinci zəng..
-haradasan?
yolda
-konum atmamısan
hə konturum yox idi
-kontur atıram, konumunu att
mən evə qayıdıram onsuz
- sən təksən?
iç səsim: aha bilmir, ya da bilməzliyə vurur, yoxlayır məni..
hə , onu deyirəm təkəm. Bəlkə yenə geri qayıtdım( yalancı güven vermeler, sanki o şəxslə həqiqətən görüşmüşəm, sanki həqiqətən bir şey olub oradan ayrılmışam)
Dedi: haradasan??
Dedim: başa sala bilməyəcəm
Dedi: haradasan??
Dedim: (bir az acıdan doğan inləmə, çaşqınlıq sonrası) bu yaxında olan riyaziyyat müəllimin gili məhləsi? ( buranı biləmməz yəqin)
Dedi: hə, bilirəm, gəlirəm ora.
Dedim: mən evə qayıdıram. Üstümə turşunun suyu tökülüb (böyle gop yok, 5 maata 5maata deyilən ucuz bazar malı kimi, öylesine atdığım bir yalan)

O dediklərimə fikir vermirdi. Təkcə dediyi şey : ha ra da san?

Çaşqınlıqla evə gələn yolda hər bir sual ehtimalına alternativ düşündüm. Lənət olsun düşünə bilmirəm. Edama gedən şəxs kimi amma quzu səssizliyində idim. Hər şey hazır idim. Ən pis halda yalan deməyə çalışıb deyə bilməyəcək və sorğulanacaqdım. Qardaşım reallıqları yemlercesine yavaş-yavaş deyəcəkdi. Yenə özümü qoruya bilərdim, amma hara qədər? Bu təzyiq məni sevgiyə bağlaya bilərdi?
Üstümə turşu suyu dağılıb yalanım inanılmaz, çünki turşunun elə də suyu yox idi. Əlimə kondisionerdən su damlayan yerdən palçıq alıb şalvarımın diz nahiyəsinə sürtdüm. Kimsə baxır mı deyə ara ara kənara baxırdım. Sonra məhəllə tərəfə girib yuxarı qalxdım. Telefonda bir yazı: ana
Anam zəng edirdi.
haradasan dedi hər zamanki şirin tonunda
Evə qalxıram dedim titrək səslə
Liftin güzgüsünə yerə baxırdım, amma sanki ətraf dönürdü
Dedim: aydaa yıxıldımee ağlamağım gəldi *titrək səslə
O da güldü, "həə heç nə olmaz tərzi bir şey dedi"

Anam yuxarı qalxıb evə gəldi. Mən də hamamda sanki bir şey olmuşcasına ayağıma su vururdum.
O da dedi incindin? Dedim sıyrık kimi
Maraqla dedi: baxım
inandırıcı nəsə göstərdim, çox bilindirməyərək
O da "hə, heç nə yoxdu" dedi. Atam da kənardan anamın reaksiyaları ilə maraqlanırdı.
Dediyim ssenariyə uyğun bir məkan seçib oradakı fəhlələr üçün taxtadan artistlik edərkən yıxıldığımı və ani təşvişlə sağollaşdığımı dedim. Anam düşündü, gülərək hərəkətimi lağa qoydu.
Ekstra obrazlar əlavə edib (kənardan dayının mənə baxışı falan) daha da inandırdım. Yenə də üzümdəki donuqluq təşviş silinmirdi. Çünki əsl məsələ qardaşım danışmamışdı.
Qardaşım son danışığımızda "sən yuxarı qalx, mən də gəlirəm" demişdi. Və otağımda ayağıma gah baxır kimi ederken anam telefona baxa baxa otağıma gəldi. Dedim "əynimi dəyişəcəm bir dəq icazə verərdin" dizimi də göstərdim ki taxta nəsə dəyib falan. inandı. Axmaqlığıma gülümsəyirdi.
Dedi: yox qardaşın nəsə deyəcək gözlə
Həmin moment qardaşım gəldi.. anam da altdan altdan baxa baxa qaşını qaldırıb ona tərəf baxırdı. mən içəri otaqdaydım. Anam da otağın qapısının yanında..
Qardaşım Ayaqqabılarını çıxarıb çox yavaş addımlarla kolidorda gəlirdi.
iç səsim: sıçdın şofer, əlində nəsə şəkil var, ya necəsə səni görüb. Ya səni buga salacaq sualı var. Mən belə qaranlıq boşluğa baxarken bir anda qardaşımı gördüm, üzündə böyük gülümsəmə, əlində tort..

ilahiii , bu gün mənim ad günüm..
istəmsiz qucaqladım, bundan əvvəl qucaqladığım yadımda deyildi. O da qucaqladı iki əlli.
Qucaqlayırdım
içimdən təşəkkür edirdim
Təşəkkür edirəm düşündüyüm kimi olmadı. Təşəkkür edirəm məni çıxılmaza soxmadığına görə.. Təşəkkür edirəm bu qədər incə düşünüb istədiyim tortla məni qarşıladığına görə..

Anam da yanımda Mənə dedi ki, sizi (mən və Jaləni) tortla qarşılamaq istəyirmiş. Anam bir tərəfdən kassadakı adamları keçərəm şam, atam bir tərəfdən sok alıb, biri plastik alıb ən son klokla qardaşım bizə(olduğumu zənn etdiyi yerə) sarı gəlirmiş. ( bu arada mən sevgilimlə dediyim konumun tam əksi yerdəydim.)
Qardaşıma bu ad günü sürprizi fikri o qədər xoş imiş ki səbirsizlənib cümlələrimi dinləməyib konum istəyirmiş.
Hətta Jalənin qardaşına belə zəng edib. Jalənin qardaşı isə "ola bilməz, biz rayondayıq" demişdir. Mən də bilindirməyib "aa ola bilməx" dedim özümə güvənərək. Duruxsundular və sonrasında "aydaa mən Jalə ilə Laləni qarışdırmışam" dedim. Burada mənə çaşqın suallar verə bilərdilər. Amma vermədilər. Ümumiyyətlə, güvənirlər, buga girdiyim səthi yalanlarım olsa da dərinə enmədilər , üzləri gülürdü xoşbəxt idilər.
Sevgilimin olması ilə Yanlış bir şey etmirəm, sadəcə onlara görə yanlışdır. Amma sonunun problemsiz olmağı həm sevindirdi, həm də qəribə də olsa xoş bir anı oldu..

Arada adrenalinlər olsa da, Hər şeyin beləcə xoş olması diləyi ilə..

metroda dünyaya gələn uşaqlara güzəşt

Sabahdan metrolarda hamilələr çoxalacaq.

Hamı sevinib. Niyə bu sevinilir axı? Niyə yayılır?

infeksiyaya, qanaxmaya, tənəffüs cəhətdən dar (hipoksiya, şok) məkanda heç bir tibbi persona ayrılmadan heyət haradansa nəyisə calıyırsa "hərii sizi canavarlar " deyə bunun normallaşması nə dərəcə düzgündür
Belə bir hal oldusa mütləq əldən gələn edilməli, amma niyə , nəyə güzəşt? Niyə yayılır, say artırılır? Üstəlik, Təyyarədə də vəziyyət eyni..

Media bunu elə romantikləşdirib dramatikləşdirib ki, insan dünyaya gəldi. Vah. Bu çirkli məkanda heyət yığılıb insan dünyaya gəldi, bəli sevinin. Doğum təbii haldır, bəlkə də bu bir film səhnəsi, nəm nadir hal. Amma day "şəhidlərimizə əvəz olacaq o doğuş, sabahdan partapart uşaq səsi gəlsin metrodan" kimi fikirlər nədir ilahi? Yenə manipulyasiya, yenə milli-ideoloji yükləmə! Bəsdir dəə . Nə təbliğ olunur? fövqəladə tibbi haldır, “şirin hekayə” yox. Çatmır da mənə çatmır. Hökmən biri vəziyyəti pisləşə güzəşt teması edəcəklər? Qazanmadı güzəşti deyəcəklər? Ya sonradan ilahi bir kəlləyə dəyən təsir ilə biz bu çirkli məkanda, sağlamlıq cəhətdən ana və dölə riskli halda, ictimai yerdə uşaq dünyaya gətirməyi adiləşdirərək "nə edirik bu nə qərardı" ilə sorğulayacaqlar özlərini ?
insanlar o qədər bəd xəbər alırlar ki, nəyə sevinsin bilmirlər. Sevinsinlər, amma arada hadisələri sorğulasınlar, bir azca? Sorğulayana güzəşt edəcəm hahadjd

durduq yerə gələn hamını həyatından silmə istəyi

Timidus, yalnız deyilmişəmmiş. Elə isə getdik! (Mən bu hissi aşmış kimiyəm.)

Alternativləri;
(baxma: durduq yerə gələn bütün entriləri silmə istəyi)
(baxma: durduq yerə gələn sözlük hesabını deaktiv etmə istəyi)
Hamısının əsasında təcrid və yox olma istəyi var. Besleyici: anlıq gələn nifrət və yanlış fərqindəlik
Gələk niyəsinə:
Həyat sizə istədiyinizi vermədikdə və siz böyük çevriliş yaşayacağınızı güman etdikdə bu, qaçınılmazdır. Guya əlimizdə başqa nə var ki, hıncımızı ondan çıxaq. Silahımızdakı mərmi, əsəbi başımızdan çıxan qığılcım sanki, əlində böyük qüdrət varmışcasına qarşıdakıları sıra sıra mərmiyə tutub güllələyir, pardon bloklayır. Fsyo, onlar öldülər, fsyo, onlar daha sənə çata bilməzlər. Kafasında "gangstar" ı kuran bu arkadaşımıza bunu deyək ki, əmin ol heç kim səni tınlamır, həyatlarında "oydaa" deyə divandan dik atılıb düşdüyü səhnə olmadı. Hər kəs fosur-fosur həyatını yaşayır və elə də olacaq. Onsuz da məqsəd onların nəsə fərq etməsi deyil, bizim bu dolmuş hisslərimizi harasa boşaltmaq, kimdənsə çıxmaqdır. Belə insanlarda passiv-aqressivlik də olur. Benden söylemesi..

Başıma gələn bir dialoqu yazım:

-şofer, o gün gördüm məni bloka atmısan. Sənə pis nəsə elədim?
şey, o gün.. o gün mən o mən deyildim!
-hah?

Bir növ qorunma mexanizmi.. yaxşını da pisə qatıb "amk sen de beni hiç anlamıyon" , profil şəklinə də qəzəblənib "mən pis ola-ola sən gülürsən" deyib hər kəsə kəllə atırmışcasına bloka atmaq.. özünü qapının arxasında koronalıları sıxışdırmış tibb işçisi kimi safe hiss edirsən. Elə deyil. Başqasını silməklə sənə erdemlik gəlmir ya da qorunmursan. yenə eyni poxsan. Sadəcə incindiyini bilən bir pox.. Bu, sadəcə ağrını və incikliyi gizlətmək üçün qısa müddətli bir sığınacaqdır. Hər şey qarışır, yaxşı ilə pis qovuşur, içindəki “mən” itir, amma əslində o blok, o qapı, o təcrid səni özgələşdirmir , özünlə qarşılaşmanı daha da ağırlaşdırır. özün özünə nifrət etdiyindən "al sana ev yasağı" modunda cezalandırma, tecrid. sərt müdafiə mexanizmi ilə örtür. Amma bu, sonda bizi özümüzə qarşı sərt və acımasız edir. Sən başqalarını bloklayırsan ki, onlar səndən uzaq olsun. O saxtalıqları ilə gəlməsin həyatına. Amk mən zatən pox günündəyəm varlığın nə məna verdi ki yoxluğun nəsə itirsin adında qəzəblənirsən. Tək qalırsan. Nəsə edirsən alınmır. Axı birinin də olsun təqdirinə ehtiyac var. Biri sənin etdiyini yaxşı pis ən azı görməli, varlığını duymalı. Yox, sən döyülüb deyə yeməyindən imtina etmiş uşaq incikliyində və əsəbindəsən. Oyuncaq çantana paltar yığıb qaçacan, gedəcən uzağa, 0 dan. Hər kəsi silərək.. ən doğmanı da unudaraq.. bir dəqiqə bu ümumi situasiyayla necə də uyğunlaşır, həə?

Amma sizə bir şey deyim? Blokladıqların deyil, boş blok siyahısıdır insana hüzur verən. Bloklamaq belə asılılıqdır oradakı insanlara..
Hə, nə? Məğzdən çıxma, şofer.
Həyat gözləmədiyin anda səninlə oyun oynayır, sanki bütün planlarını alt-üst edir. insan o anda özünü tamam itirir, içində qaranlıq böyüyür. “Niyə belə mən?, niyə hər şey belə poxdan, niyə etdiyim əlimə yapışır?” sorğulaması beyinində dönürdü, indi bir az daha sərt dönür, amma cavab yoxdur. Bu boşluqda insanın əlinə keçən tək şey özünü qorumaq üçün sərt divarlar qurmaq olur.
Amma bu divarlar səni dünyadan yox, özündən də uzaqlaşdırır. Özünü dinlədiyini sanırsan, amma özünü də bloka atırsan. insanları silmək, bloklamaq, qəzəblə dolu mesajlar atmaq, kəskin addımlar atmaq bunlar sanki özünə edilən cəzadır. “Mən özümə belə davranmağa layiqəm” deyən səs. Hər blok, hər qapı bağlamaq o incikliyi artırır, amma nə gözlənilən nəticəyə nə də həqiqi rahatlığa gətirib çıxarmır.
Təksən və yenə ən başa qayıdıb bu döngü davam edir.

Freud ne demiş?
ifade edilememiş duygular bastırılır ve korkunç şekilde tezahür eder.

Ee? Ee si budur ki, özün özünü bloka atmaq əvəzinə savaşmalısan. 4 yaşlı uşaq kimi "niyə də niyə ?" sualını verməlisən. Böyüməlisən! Küncə çəkilib qapı bağlamamalısan!
Daha da açıqlasam:
Dünyada ən ağır yük özünü anlamamaqdır. insan özünə “Niyə beləyam?” deyə soruşanda, qarşısında qapalı bir qutu tapır. O qutunu açmaq üçün isə cəsarət, səbir və zaman lazımdır.
Və aramızda ən güclümüz odur ki, hisslərini idarə edə bilir, bu qutu qarşısında qaçmır yanlış yola sapmır özünü aldatmır. Özünü qucaqlaya bilir. "Hepinizin amına koyayım" demək əvəzinə "hayat neden bana koydu ləğn?" sualını verə bilir.
belə anlarda insanın ən böyük düşməni öz düşüncələridir: bizi yavaş-yavaş məhv edən, özümüzdən nifrət etməyə vadar edən o daxili səs. O səsə qarşı durmaq üçün isə insanın özünə qarşı sevgi və mərhəmət qurması lazımdır. Səni onsuz da sən qədər başa düşən olmayacaq, acını, qəzəbini, istəyini sən qədər duyan da.
Sən özünü blokdan çıxar, qarşı tərəfə blok göndərib əlaqəni tamam kəsməkdənsə, yaxşı mı?

Son olaraq, Özünü sevməyən hamıdan nifrət edər, elə deyil? Eləymiş

sözaltı meme

Sözlüyə Məkanın ucu-ucuna düşdüyü bir şəkil atanda sözlükdən birinin locationu dəqiqliklə deməsi:

Bu göyərçin ancaq gənclikdəki ikinci çıxışda olur, tapdım sənii


Söhbətin ortasında kimsə entrimdən mənəxas bir cümləni səsləndirir və anonimliyimin pozulduğunu anladığım an sifati-eşgal:


Şirin-şirin söhbətləşdiyin şəxs realda bir zamanlar səni sarsıdan insanla eyni xüsusiyyətlərə malik olduğunu anlarsan:


Özünlə eyni musiqi zövqünə, baxış bucağına sahib birinin entrisini oxuduqda büründüyün sifət:
məndən bir dənə də var?


Sözlükdə eləsinə wiki oxuduqda danışılan psixoloji xəstəliyin səndə də olduğunu anladığın an:


Bir başlıq haqqında fikir bildirəndə əslində bu sözlərə birinci sənin ehtiyacın olduğunu fərq etdiyin zaman:

əsəb pozan şeylər

Bir də 55 yaş dayday dərmanını alıb yox olmalı ikən hansısa işçi qıza dodağının rənginə qarışmaq nə, üzünə 3 saniyədən artıq baxsın əlaltı klizma götürüb arxa otaqda beyninə yeridəcəm
iyrəncsiniz, üzünüzə gülürüksə murdarlığınızdan zövq almayasınız deyədir ay bədbəxt
orta yaşlı gədələr aptek işçilərinin qız olduğunu görüb "əə qaqa hamısı qızdır" deyib çölə çıxıb əl hərəkətləri ilə gülə-gülə "sən Allah bağışla" deyə çöl şüşədən bağırırlar. Sənə artistliyindən ötəri mükafatla təpənə kremləyib viagradır prezervatifdir paketlə atardıq, o da üzüvə yapışsın deyə.. sizin işiniz showdur, biz üzünüze mal-mal baxırıqsa siz özünüzü yadırğamayasınız deyədir

qazlı bez

Butun o emeliyyat sehnelerinden ele bilirdim ki, qazli bezde qaz var. O ise siz deme, orta esrde Filistinin Gazze seherinde istehsal olunurmuş ve adini gazzeden "gauze" olaraq goturduyunden bele deyilirmis.


Nə işə mi yarar?
Normal bezə görə parçası xüsusi, boş və çox incədir. Adi bez qeyri-steril olur. Bunun isə həm steril, həm də qeyri-steril forması var. Fərqli olaraq, Yüksək qan, irin və dərmanları tez çəkir. Yaraları digər bez kimi örtür, qanaxmanı dayandırır, antiseptiklə tətbiq olunur.

Niyə məhz qazlı bez?
Yaraya yapışmır. (Xüsusilə üzərinə məlhəm qoyulduqda belə)
infeksiyanın qarşısını alır.( steril forması istifadə edildikdə)
Dərinin nəfəs almasını təmin edir.
Digər adi bez evdə təmizlik, geyim ya da ümumi istifadə üçündür.
Qazlı bezin bir digər adı marli binti(sarğısı), steril tənzif, qaz kompressi, xarici mənbədə gauze swab olaraq keçir.

ağıllı insanların sevgilisinin olmaması

Belə bir nəticəyə gəldim ki, ağıllı insanların sevgilisi yoxdur.
ilk sevgilimdən sonra düşündüm, mən yeni biriylə tanış olacağam və başqası ilə daha xoşbəxt olacağam. Aptekdə gecə növbəsinə düşmüş hesabat kimi hər şeyi önümə sərdim və dedim, bir insanla sevgili olmaq və bunun uzunmüddətli olub evlənəcək dərəcəsinə gəlməsi üçün hansı xüsusiyyətlər olmalı.. siyahı bəsit görünsə və təməl prinsiplərə dayansa belə hər insanda bu alınmaz, güzəştə gedilər, amma nəyə güzəştə getmək olar, nəyi yox bilinməli.. və bu elə də asan deyil.
1. Ağıllı insan analiz edər.
hər şeyi çox düşünürlər - qarşı tərəfin davranışlarını, gələcəyi, riskləri, emosional uyğunsuzluqları..
Hisslərindən qabaq məntiqi vardır. Kor-koranə aşiq olduqda belə özünü geri çəkər, çünki özündən itirəcəyini bilər. Kor-koranə aşiqlər döyüldükdə belə huşunu toparlayıb yenə həyat yoldaşını öpər. Ağıllı insanlar isə öz dəyərini bilər, özünə hörmət edər. Heç kimin travmasına, formalaşmamış şəxsiyyətinə bənd olmamağı bilər. Sevgini belə saf axtarar, saf verər.
"sevilmək" hissinə aldanmır, onu ölçür, çəkir, analiz edir. Bu da çoxlarını "çox düşünürsən", "hissləri öldürürsən" kimi qənaətlərə gətirə bilər. Amma bu, sadəcə qorunma instinktidir.. özünü və gələcəyini zəhərlənmədən qorumaq instinkti..

2. Tələbatları fərqlidir.
Onlar sadəcə gözəlliyə və ya romantik jestlərə yox, zehni uyğunluğa, dərin söhbətlərə, özgürlük hissinə ehtiyac duyurlar. Bunu tapmaq çətindir, ona görə də münasibətlər ya gec başlayır, ya da alınmır. Mən münasibətə gec başlayaram və əksərən, beynimdə bir hesabat kağızı çıxar. Siz buna " sən yalan sevirsən, anı yaşamırsan" deyə bilərsiniz. Hətta son danışığımızda sevgilim "sən necə olur ki, ayrılığımıza mən qədər əzab çəkmirsən " dedi. Mən isə dedim: "təsəvvür elə, bir dənizdəyik, sən də üzürsən, mən də. mən səthdəyəm. Təhlükəni davamlı sezən kimi özümü çölə atıram. Mən səthdəydim, çıxmağa hər an yaxın. Sən isə dərindəsən " Sevgini kim az, kim çox, dərin yaşayıb özü bilər , amma səni səthə çıxaran da , dərinə endirən də o "kağız"dır. Çünki intuitiv başlayan münasibətlərin çoxu məhz o "hesabat kağızı"nın yazılmadığı üçün yarımçıq qalır.
mən biri ilə ailə həyatı quracağamsa o hesabata ehtiyacım var. indiki kiçik bir davranış gələcəkdə olacaq daha böyük problemin xəbərçisidir. Sevgi dillərimiz fərqlidirsə biri sırf toxunur digəri dərin danışıqlara üstünlük verirsə və bir yerdə partnyor tək qalırsa "niyə siz cütlüksünüz? " sorğulanmalı..
3. Özlərinə kifayət etməyi bacarırlar.
Bir çox ağıllı insan üçün tək qalmaq qorxulu yox, rahatdır. Sevgisiz qalmaqdan çox, uyğunsuz biri ilə birlikdə olmaqdan qorxurlar.
4. Sevgini analiz edirlər, hiss etmirlər.
Sevgi emosional bir təcrübədir. Ağıllı insanlar isə bəzən onu hiss etməyə yox, anlamağa çalışırlar. Bu da sevginin təbiiliyi itirir. Amma onlar sevəndə də dərindən sevirlər, səssiz sevirlər. Dərin düşüncələr, jestlərlə sevirlər.
Son olaraq, Bəziləri üçün sevgi bir çiçək kimidir: bir baxışda açar. Amma bəziləri üçün o bir toxumdur: əkinə, torpağa, zamana, uyğun iqlimə ehtiyac duyar. Mən o ikinci qrupdayam. Ona görə də hər ürək mənim bağım üçün uyğun deyil.

və bəlkə də bu səbəbdən ağıllı insanların sevgilisi olmur. Çünki onlar üçün sevgi sadəcə romantik bir macəra deyil, eyni zamanda zehni bir səyahətdir. Onlar hər toxunuşda bir niyyət, hər susqunluqda bir səbəb axtarırlar. Sevilməkdən çox, başa düşülmək istəyirlər. bu dünyada az-çox sevilmək olur, amma bilinən bir gerçək var ki, həqiqətən başa düşülmək çox nadirdir.

Mən isə daha azına razı deyiləm. Mən sevginin ağılda başlayıb qəlbdə çiçəklənməsini istəyirəm. Mənimlə bərabər axan biri olmasa tək axaram. Amma heç vaxt birinin tufanı olub sonra dincliyini dağıdan olmayacağam. Və heç vaxt birinin tufanına çevrilib, öz axarımdan uzaqlaşmayacağam. Mən dənizdə boğulmaqdan qorxmuram, mən birinin dalğası olub keçici olmasından qorxuram. Mən axar istəyirəm: ya mənimlə axan, ya da məni rahat buraxan.
(baxma: sevgi"li" yoxdu inanmıram yalandı abi)

yazarların hazırda düşündükləri

Yorğunam və Hər şeyin başını buraxıb kaş tarixi şəxsiyyət olardım Pənahəli xanın malikanəsinə gedib Qarabağ haqda fikirləşib evə gəlib dıbırlanıb yatardım
Guya Şuşanı salanda məsləhətləşmək üçün məni çağırıblar, mən də özümdən razı halda “bura qala divarı çəkək, bura isə musiqi məclisləri üçün açıq qalsın” deyə təkliflər verirəm
Guya Mirzə Fətəli Axundzadə ilə çay süfrəsi arxasında oturub yeni əlifba haqqında mübahisə etmişik. O deyir: "Latın daha münasibdir", mən deyirəm: "Əlifba dəyişər, amma fikir azadlığı olmasa, heç biri işə yaramaz!" Qürrələnib çay masasından qalxıb gedirəm yatmağa..
Deyəsən yuxum gəlir hə yatmağa
Haradasan Pənahəli, axı eyvanda çay sözün vardıı

sevərək ayrılmaq

Sözlük bezəcək eyni yerə gəlməyimdən, amma nəysə .. bir də mən ifadə edim.
Ən poxdan hissdir bu bləə, bir insanı son dəfə görəcəksən və o şəxs sənin üçün mühümdür.
insanın sevə-sevə getməsi və bir digəri, ona olan sevgindən onun istəyi ilə sərbəst buraxmaq qədər paradoksal bir acı yoxdur. içsel savaş..

Sevirsiniz, sevgilisiniz, amma eyni damın altına ola bilməyəcəyinizin fərqinə varmaq ..
Belə ki, evlilik kimi ciddi məsələdə bəzi xasiyyətlərin, tələblərin pürüz yaradacağını qavramaq .. ümumiyyətlə, həyat ciddi mövzudur. Xasiyyət, dəyərlər, ritmlər, həyatdan gözləntilər... bunlar uyğun gəlməyəndə, sevgi də bəzən çarəsiz qalır. onu da incitməmək adına özünü seçmək..
Bu qərarı verənlər cəsurdur, amma o cəsarət həm də ən ağır əzabları özü ilə gətirir, sonrasının yanğısını o da bilir. Hər zarafatda, hər səsdə, hər niyyətdə, hər “bəlkə”də o var. Paylaşmaq ehtiyacı, bəlkə də sevgidən daha çox yandırır.
Çətindir..
Nə nifrətlə uzaqlaşırsan, nə də tam sevə-sevə qala bilirsən. Sanki içində bir tərəf bağırır: "Sən onunla xoşbəxt ola bilərdin", amma o biri tərəf səssizcə cavab verir: "Bacarmayacaqdız..."

indi yenə o səs gəldi.. 30 yaşında qadın mətbəxdə oturarkən dizinin silkələyəndiyini görər, dönər baxar görər uşağını. Uşaq da sakit səslə deyər: " ana, bəs o haradadır? "
Bax, elə bir səslənişş.. niyə olmadı? Cavabını bilirsən. Amma bilməklə “qəbul etmək” eyni deyil. Bəzən insanı silmək adına nifrət edirsən, alınmır. Ağlından onun timsalına gözəl düşüncələr tökülür. Sonra səni heç kimin onun sevəcəyi qədər, diqqəti qədər düşünməyəcəyini, saf sevgiylə bağlanmayacığını bilirsən. Amma beynin ürəyini öldürür. "Uyğun deyilsiniz, qismətin o deyil "deyir.
Başqa insanlar, manqurtlar qarşına çıxır. Hər şeyi buraxıb ona qaçmaq, hətta səni tapan manqurtları da ona danışmaq istəyirsən. " Sən onlardan fərqlisən " deyib ona ondan danışmaq istəyirsən. Hər uzaqlaşmaq istədikcə geri dönməyə səbəb tapırsan, amma yoox olmazz.

unutmaq arzusu yoxdur. Çünki sən artıq başa düşmüsən - unutmaq lazım deyil. Sadəcə onunla yaşamaq lazım. O səni formalaşdırıb, bir hissəni tutub. Bu bir vərdiş deyil, bu bir doğmalıq.
Nəsə bir an, hadisə, zarafat olur bölüşmək istəyirsən alınmır. indi də qarşımda o varmışca özümlə danışıram. Hadisə olur videoya çəkirəm. Sırf bölüşüb bir yerdə güləcəyik deyə ..olmur, ağılla verilən qərara geriyə fərman olmur. Bir insan vərdişdən ötə doğmadırsa qəlbdə kiçik yer tutsa belə unudulmur, unudulmamalı..
Hələ də adını çəkdiyi yerlərə gedirəm, bəlkə rastlaşarıq , bəlkə görərəm, bəlkə bir müddət görmək mənim başımı qatar. Bəlkə bağlılığım yavaş-yavaş azalar.. özümü onu unutduğum ya da düşünmədiyim o anda bağışlamaq istəmirəm. Çətindir.. zamanla düzəlmir, elə isə öyrəşərik/
Bu başlığa yazılmış uzaq məsafəyə görə ayrılmaya ek:
Aramızdakı yollar belə ayırmadı bizi. Onda da bizdən biz oldu. Amma Bəzən insan özünü elə sərhədlər, elə sözlər verdirər ki qarşıdakına da, bir məhlə uzaq olsan da ayrılmağa məhkum qılarıq . onu bir küçə uzaqda da olsa ürəyində tutursan, amma verdiyin sərhəd və sözlər sizi ayırır.

yazarların paylaşmaq istədikləri şeirlər

Ayrılıq

(youtube: )