musiqi məktəbi

diplomuna sahib olduğum məkan. mənim yadımda unudulmaz xatirələrlə qalmışdır. qaranlıq və təmirsiz, rütubət qoxulu, amma yenə də ecazkar, hər otağından bir musiqi sədası eşidilən yer idi mənim məktəbim. hündür divarlarında heyranı olduğum iohann sebastian bach, mozart, beethoven, raxmaninov, üzeyir hacibəyov, çaykovski və bir çox dahilərin şəkilləri asılmış olardı. o şəkillərə baxaraq onları anlamağa çalışmaq mənim ən böyük zövqlərimdən idi. özümü həmişə böyük bir insan hesab edirdim orada. elə bir ab-havası vardı. sanki yarım səhifəlik etüd çalmaq üçün deyil, beethovenin 9-cu simfoniyasını ifa etməyə gedirdim.
çox dəyərli müəllimləri vardı. bir gün onlar kimi piano ifa edə biləcəyimi arzu edərdim. bu sahəni daha sonra bir xobbi olaraq davam etdirməyə qərar verməklə nə qədər düz iş gördüyümü sonralar idrak etdim.. çingiz abdullayevin bir reportajını oxuyandan sonra.. deyirdi insanın bir sənəti, bir də xobbisi olmalıdır və bunları bir-birinə qatmamalıdır. minlərlə yazıçı, musiqiçi, rəssam vardır amma bunların 1-i məşhur ola bilir. məndən də isfar sarabski çıxmayacağına görə, xobbi olaraq qalması daha xeyrimə oldu.
indilərdə ayağa düşüb çünki internet və sair kimi şeylər kəşf olunduqdan sonra daha maraq qalmayıb uşaqlarda. amma gözəl bir dövr idi o dövr. məncə tamamilə gərəkli və dünyagörüşünü, təxəyyülün inkişafını artıran, sözün həqiqi mənasında bir məktəbdir.

sözaltı günlük

bu mahnı ilə bərabər yazıram entrymi:

(youtube: )

carpe diem

hər zaman əməl etmək istədiyim, ancaq həyat şərtlərindən dolayı heç cür bacara bilmədiyim şüar.
gələcək haqqında düşünürəm, özümü bildim-biləli, 5-6 yaşından bəri həmişə gələcək haqqında düşünürəm, necə edə bilərəm ki gələcəkdə təmin olunmuş, istədiyim ölkədə, istədiyim həyatı yaşayan biri ola bilim. istədiyim hər şeyə əlim çatsın. həmişə beynimin bir kənarında arxa planda işləyir bu. artıq mənim bir hissəmə çevrilib. yaşadığım ən gözəl anlarda belə, gələcək qorxusu məni bir an belə rahat buraxmır. ona görə də yaşadığım ana odaklana bilmirəm.

bununla barışmışam amma. məni rahatsız etmir. bəlkə də gələcəkdə bir gün.... -*

azərbaycan işə götürmə sistemi

bir neçə kəlmə haqqında demək istədiyim sistem.
internaturanı bakıda ixtisasım üzrə ən tanınmış xəstəxanada keçdim (təsadüfi surətdə bəxtimin gətirməsi nəticəsində). xəstəxana tanınmış bir yer olsa da həkimlərin çoxu yaşlı, a ilə b-ni ayıra bilməyən insanlar, nisbətən cavanları da xəstələri məhv etməklə yanaşı əllərindəki olan-qalan pula da göz dikən vəhşilər idilər.
xəstəxanaya və işə adaptasiya olmağım 1, 5 ay çəkdi, sonra digər həkimlər kimi işləməyə başladım. baş həkim mənim onun işinə yarayacağımı bildiyindən məni həvəsləndirmək üçün əlindən gələni edirdi. həqiqətən də işə yarayırdı bu. bir intern kimi deyil bir həkim kimi işləyirdim və təxmin edərsiniz ki 24 yaşında biri üçün bu necə bir özgüvən qazandırır. bu tərəfdən isə digər həkimlərin içində məni həmişə tərifləyir, interna bitər-bitməz işə götürəcəyinə söz verirdi.
qazın ayağı sonra göründü. baş həkim qalın ingiliscə kitablar verməyə başladı və məndən aktual mövzuları tərcümə edib slayd-şoular hazırlamamı əmr elədi. əlbəttə ki buna xeyli vaxt tələb olunurdu. ən yüksək səviyyədə yerinə gətirirdim bu işləri. bu mövzu və slaydlardan istifadə edərək iclaslar təşkil edir və öz adından çıxış edirdi. təbii ki mənim adım da çəkilmirdi. mənsə dinmir, işə götürəcəyinə inanaraq canla-başla çalışırdım. internaturanın sonunadək bu cür davam elədi.
ilin bitiminə bir az qalmış skypedan mənə zəng vurdu bir axşam.
- salam change. ilin bitiminə az qalıb. nə etməyi düşünürsən.
= müəllim, əlbəttə ki sizin yanınızda davam etməyi, həmişə dediyiniz kimi (noluyor amk)
- hə mən də elə bu cür düşünürdüm. deməli nazirliklə danışmaq lazımdır. ananla danışmısanmı səni kim tapşıracaq. filankəs filankəsovla bir telefonla danışsın ki o da nazirliyə zəng edib tapşırsın. (filankəs filankəsov anamın bir qohumudur, olduqca tanınmış bir adamdır amma həyatı boyu əlaqəmiz olmayıb)
= müəllim, axı belə şeylərə gərək yoxdur, həm filankəs filankəsov məni heç tanımır da. həm də mən izin vermərəm mənim valideynim ona ağız açsın.
- change, o zaman anan gəlsin bakıya, mən də gələrəm, gedərik nazirliyə görək nə qədər istəyirlər...
= necə?????? (iç səs: xəyallar gedir deyəsən əlimdən, bəs bu məni işə götürəcəkdi, bəs söz vermişdi, bəs nazirlə özü danışacaqdı..mənim gördüyüm işlər.. off..)
- bilirsən də change, bu işlər belədir...
= müəllim, siz həqiqətən də mənim anamı bakıya çağırtdıracağımı və nazirliyə rüşvət danışmaq üçün göndərə biləcəyimi zənn etdiniz? siz məni heç tanımamısınız.
- change, o zaman bundan sonra yola tək davam edəcəksən. çox təəssüflər olsun.
= anladım.

sadəcə anladım .. nə qədər acıdır. bunca iş, bunca xidmət, o böyük xəstəxanada işə yarayan heç kimsənin olmamasına baxmayaraq tanışım və pulum olmadığına görə qapını göstərdilər. sonradan xətanın məndə olduğunu başa düşdüm. oyuna gəlmişdim, onlara güvənmişdim.

bütün bunlar insanlardan iyrənməmə səbəb oldu. mənim üçün o sistemdə heç vaxt yer olmayacağını anladıqdan sonra artıq başqa yollar axtarmağa başladım və gəldiyim nəticədən heç də peşman deyiləm. hazırda yaşadığım ölkə üçün çalışacaq, buranın bir parçası olmaqdan ötrü əlimdən gələni edəcək və var gücümlə onlara xidmət edəcəyəm. azərbaycanmı? gələcəkdə həm öz ixtisasım üzrə, həm də digər ixtisaslar üzrə demək olar ki heç bir mütəxəssis qalmayanda necə olacaq, təsəvvür edə bilmirəm..
özünüzə bir az da olsa hörmət edirsinizsə, tanışla pulla işə düzəlməyin, gələcəkdə güzgüyə baxanda yerə girməyin utandığınızdan. həyatda nəyisə özünüz etməyə çalışın. hər şeyə inad. sistemə, gözləri puldan başqa heç nə görməyən insanlara qarşı. özünüzdən vaz keçməyin..

bütün bunları yazdım, amma zərrə qədər xeyri olmayacağından o qədər əminəm ki.