sözaltı günlük

sevgili sözaltı günlük.
innən belə heç nə məni təəccübləndirməz deyərdim, amma görəcək günlər də varmış. bu gün özümü necə saxladığımı, necə böyük bir səbr nümayiş etdirdiyimi özüm də başa düşməkdə çətinlik çəkirəm. yatmaq, sadəcə uzanıb yatmaq istəyirəm və heç nə danışmamaq, eşitməmək.

gözlərimi yumuram, yaşıl bir ormanda yaşıl geyimdə, dərinliklərə doğru addımlayıram və nağıllardakı kimi, duman yolu bağlayır. heç özüm də bilmirəm hara gedirəm..
tək bildiyim, artıq pəncərələrindən işıq gələn o evə tərəf getməyəcəyimdi.

heç cür xoşbəxt ola bilməyən insan modeli

(bax: change the world)

sözaltı günlük

salam. yenə mən. bu dəfə mən sənə müraciət edəcəyəm yuxarıdakı yazar kimi. ən sevdiyim mahnılardan birini dinləyə-dinləyə. sayəndə.
tək dostumun sən olduğunu bilirsən. məni sevdiyini də yaxşı bilirəm.
mənə nə etmək fikrindəsən. yenə ağrımaq tutub məni. o lənətə qalmış ümidləri, həyəcanları nəyə görə qəlbimə əkməyə icazə verirsən. bir yanım heç nəyin yaxşı olmayacağını çox yaxşı bilə-bilə, digər yanım 4 əllə sarılıb..
o gün o barda olanları bəlkə də ömrümün axırına kimi unuda bilməyəcəyəm. məqsədin nəydi. mənə nə öyrətmək istədin bununla. təzə bir yara açdın, təzə bir növ idi bu. yox idi beləsi.
hərdən səni anlamıram, məni çox istəyirsən amma bunları niyə mənə yaşadırsan. axı böyümək istəmirəm. qoy o otların içində rahat uzanıb göyə baxım. uzağımda məni çağıran insan səsləri..başımda günəş. qollarımı dalayan gicitkən kollarına baxmayaraq ən xoşbəxt mən olum, bunu mənə bəxş elə. bir də yaz fəslini mümkün olduğunca bu ölkədə keçirməyə şərait yarat.

sözaltı günlük

sevgili günlük..
bu gün ilk dəfə olaraq analar gününə anama hədiyyə aldım. balaca uşaqlar kimi, onun pulu ilə amma o yenə də sevindi.
dünən yaxşı bir gün keçirdim yenə onlarla. gedib gəzdik. söhbət etdik filan. artıq buraya nə yazacağımı da bilmirəm. olduqca bəsit idi hər şey. get, gəz. söhbət et. evə qayıt. bu gün yenə eynisini et. bilmirəm heç. həyat nə gətirəcək bilmirəm, amma nə gətirməyəcəyini çox yaxşı bilirəm daha. necə ki ümidsiz xəstələr qəbullanır bəzi şeyləri.
əsla onlar kimi xoşbəxt və qayğısız ola bilməyəcəyəm, çünki başqaları tərəfindən həyatım məhv edildi.
yenə də əllərimdən tutsunlar istəyərdim.
hələlik günlük.

sözaltı günlük

səhər saat 5-in yarısıdır amma yata bilmirəm. kompyüteri bir də yandırdım və bura gəldim. yenə ağrılarla boğuşuram.
artıq həyatımda yeni insanlar var. onları sevməyə başlamışam. sabahkı günümü də onlarla bərabər keçirəcəyəm. çoxdandır ki bu qədər sevinmirdim. düzdür boş bir sevinc olsa da. onlar da məni sevir deyəsən.

amma bu yazını bambaşqa birinə həsr etmək istəyirəm. dünyanın o başındadı indi.
əziz dünyanın o başındakı dost, bu gün uzun bir aradan sonra söhbət etdik.. burada sənə demək istəyib deyə bilmədiklərimi yazacağam.

ilk tanışlığımız çox uzun illər əvvələ təsadüf edir. bir təsadüf nəticəsində (onsuz da həyatımda demək olar ki hər şey qəribə təsadüf ilə başlayır) başlayan tanışlığımız sonrası məni universitetdə tapıb eyni potokda oxuduğum birini bəyəndiyini və onun həyatında kimsə olub-olmadığını öyrənməmi istəmişdin. uşaqlığından bəri sevirmişsən onu. basketbol oynayırmış həm də. əlimdən gələni etdim amma təəssüflər olsun ki sizin hekayəniz başlamadan bitdi.

eyni ixtisası aldığımız da təsadüf idimi? kimsənin almadığı o lənətlik ixtisası. sənin dözməyib buraxacağın, mənimsə hələ bir müddət davam edib boğazıma kimi çirkə bulaşacağım ixtisas.

universitetdən uzun bir müddət sonra yenə görüşdük. tale bu səfər ikimizi başqa bir şəhərdə qarşılaşdırmışdı. sən də, mən də orada məcburi xidmətdə idik. mənə tez-tez baş çəkməyə gələrdin. mən o şəhərin yerlisi olduğumçün rahatdım. sənsə əlbəttə 2 il sürəcək qorxu və yalnızlığın içində. yenə əlimdən gəldiyincə dəstək olmağa çalışdım. yenə eyni məqsədlər. azərbaycandan çıxıb getmə planları.
o günlərdə başladı bir yerdə getmək fikri. hətta bəlliydi rota. köhnə sovetin bir ölkəsi. mən demək olar ki hər şeyi hazırlamışdım..
sonra sən getdin. heç sağollaşmadıq da. əlbəttə ki heç nə artıq məni təəccübləndirə bilməzdi. planlarımı tək qurmağa davam etdim ancaq o ölkədəki dostum son anda köməkdən vaz keçincə hər şey alt-üst oldu.
yenidən plan qurdum və buraya, sonradan vətənimə çevriləcək gözəl ölkəyə gəlməyə qərar verdim. gəlməmişdən öncə isə sənin məndən bir qədər əvvəl dünyanın o başına getdiyini və orada yaşadığını öyrəndim.

bu gün danışdıq yenə. az qalsın hönkür-hönkür ağlayacaqdım. həm sevinc həm kədərdən. sevinc, çünki məni yüzlərlə problem və minlərlə kilometr uzaqlarda düşünən, gələcəyimə görə qəlbən narahatlıq keçirən, özümü qorumağım üçün az qala yalvaran biri var idi. kaş ki orada olsaydım, o zaman sənə heç kim zərər verə bilməzdi dedin. sözlər mənim üçün çox dəyərliydi, quru söz də olsa.
kədər, təəssüf hissləri. bu qədər uzaqlarda olduğumuza baxmayaraq yenə də eyni həyatı yaşamağa davam etdiyimizin fərqinə varmaq.

biz bir-birimizi heçmi görmədik? bəlkə həyatdakı ən böyük səhvimiz elə bu idi?