uşaq vaxtı edilən umbaylıqlar

5-cı sinifdə oxuyanda evdə atamın şkafında, babamın ssri vaxtından qalma tiyəli, bıçaqlı, qanuni "beşbarmaq" deyə biləcəyimiz beşbarmağı vardı. onu götürüb gizlincə sumkamda məktəbə aparırdım. "niyədə ala niyə?". guya hava atırdım uşaqlara. özüdə sumkadan çıxartmağa götüm çatmırdı, uşaqları çağırırdım gəlib sumkada baxırdılar. üstü heç vaxt açılmadı.

eyni sinifdə, atamın kompüterini götürüb dostumgilə gedirdim gizlin. pes 2013 oyanyırdıq. üç-dörd dəfə gedəndən sonra üstü açıldı. özüdə qardaşımın ad günündə açıldı. ad günü zəhər oldu, mənidə it balası kimi döydülər.

ən böyük umbaylığım isə bir sinif artandan sonra oldu. "evdə tək" filminə baxıb kevin kimi məndə evdə ipləri ora-bura dolayıb öz aləmimdə "oğrula üçün tələ" düzəltdiyimi düşünürdüm. bir dəfə dərsdən evə tez gəldim. evdə heç kim yox idi. qapının cəftəsinə içəridən ip bağladım. özümdə qapının çölündə dayanıb ipi necə çəkdimsə cəftə bağlandı, məndə çöldə qaldım. Qorxduğum məqam bu deyildi, onsuz daima bomj kimi yaşamışam. amma ev camaatı evə gələndən sonra baş verəcəyləri düşünüb dərin fikrə getmişdim. (baxma: düşünən heykəl) nə qədər düşünsəmdə nəticə hasil olmadı. və anam işdən evə gəldi. məni çöldə görüb təəccübləndi. həqiqəti biləndən sonra havalandı. qapının üstündə balaca fortuçka var idi. o fortuçkadan içəri girmək üçün öz hörümçək adam instiktlərimdən və anamın gücündən istifadə elədim. qapı açılandan sonra isə anam bütün xanım-xatınlığını bir kənara qoyub, Jose Aldo Jr kimi yumruqlamışdı məni. həmin gün atam dostunun ad gününə getmişdi deyə evə gec gəldi. gəlib baş verənləri biləndən sonra mənə elə bir diz vurduki, cəmdəyim stoulun altında qaldı. bu əhvalat qohum əqrabaya nəql olunandan sonra ana tərəf qohumlarım mənə "muai tai-çı" deməyə başlamışdı. srf o udara görə.

birinidə yazım, gedirəm. deməli artıq bir sinifdə qalxmışdım, 7-ci sinif idim. o vaxtı ikimərətəbli bina evinə köçmüşdük. mən dərsdən qayıtdım, yatmaq istəyirdim. amma nə illah elədim yata bilmədim. evdə də heç kim yox idi. servantdan yuxu dərmanının birini götürüb atdım. yeri gəlmişkən bu ilk yuxu dərmanı almaq təcrübəm idi. atandan sonra yorğana bürünüb yatdım, noyabr ayı idi. məlikməmməd kimi 40 gün 40 gecə yuxu çəkmiş olmalıyam ki, birdə ayıldım ki həyətdə səs küydü. pəncərəni açdım, gördüm çoxlu adam toplaşıb, fhn maşını gəlib park eləməyə yer axtarır amma tapmır. anam, qardaşımda camaatın içindədir. məni görəndən sonra qışqırıq düşdü, "sağdı, sağdı, odur bax pəncərədən baxır". bir anlıq elə bildimki sırlar dünyasındayam artıq, nə verir baş. sən demə necə yatmışamsa, əvvəl qardaşım gəlib qapını döyüb, sonra anam gəlib, sonra telefona yığıblar açmamışam. müəyyən vaxt keçəndən sonra anamın ağlına gəlib ki, dəm qazından boğulmuşam evdə. bütün qonşuları ələy vələy ediblər, fövqalədədən belə çağırblar ki gəlib qapını açsınlar. bütün bunların fonunda isə mən mışıl-mışıl yatmışmışammış. ilk dəfə idi ki, özümü bu qədər dəyərli hesab edirdim.

hələlik entry bu qədər yenə yadıma düşsə gəlib edit edərəm

paolo maldini

Paolo Cesare Maldini 26 iyun 1968-ci ildə italiyanın Milan şəhərində dünyaya gəlib. O, futbol tarixinin ən simvolik, ən zloy və dəyərləndirilən müdafiəçilərindəndir. Maldini məşhur italyan futbolçusu və məşqçisi Cesare Maldininin oğludur. Atası kimi o da “Milan” formasını geyinmiş və klubun kapitanı olmuşdur. o, bütün karyerasını doğma şəhərinin klubu olan Milanda keçirib, bu səbəbdən də “bir klubun adamı” kimi tanınıb.

Maldini 1985-ci ildə, cəmi 16 yaşında ikən “Milan”ın əsas komandasında debüt etmişdir. ilk illərini sol cinağ müdafiəçisi kimi keçirsə də, sonralar mövqe dəyişərək mərkəz müdafiəçisi rolunda da gözəl oyun göstərib. Sonralar klubun onurğa sütunlarından biri olaraq müdafiədə keçilməz sədd rolunu alır. elə onun paxotkası nəyə desəz bəsdir. hətta bir epizod da var, zlatanla üz-üzə gəlir və zlatan onunla qarşılaşmaq fikrindən daşınıb pas ötürür.

Karyerası ərzində Paolo Maldini “Milan” forması ilə 900-dən çox rəsmi oyuna çıxmış və klub tarixinin ən çox forma geyinən futbolçularından biri olmuşdur. Əfsanəvi Milan kadrosunda olan oyunçulardan biridir. O, “rossoneri”lərlə birlikdə böyük uğurlar qazanmışdır: 7 dəfə italiya A Seriyası çempionu, 5 dəfə UEFA Çempionlar Liqası qalibi, 5 dəfə italiya Superkuboku, 2 dəfə UEFA Superkuboku, 2 dəfə Qitələrarası Kubok qalibi. Bu nailiyyətlər Maldinini təkcə italiya deyil, bütün Avropa futbolunun əfsanəsinə çevirib.
Maldini 1988–2002-ci illər arasında milli formanı 126 dəfə geyinmiş, millinin tarixində də ən çox oynayan futbolçulardan biri kimi adını qızıl hərflərlə yazdırıb. 1994-cü il Dünya Çempionatında italiya yığmasının kapitanı kimi finala çıxır, lakin Braziliyaya penaltilər seriyasında məğlub olur. 2000-ci il Avropa Çempionatında isə italiya ilə gümüş medal qazanır. Hər iki turnirdə göstərdiyi oyunla o, dünyanın ən nüfuzlu müdafiəçilərindən biri kimi qəbul edilmişdir. “Milan”da kapitan sarğısını 10 ildən çox daşıyan Paolo, həm komanda yoldaşları, həm də rəqibləri tərəfindən böyük hörmət qazanıb.
Paolo Maldini 2009-cu ildə 41 yaşında futbolçu karyerasını başa vurmuşdur. Onun son oyunu “Fiorentina”ya qarşı olub və stadiondakı bütün azarkeşlər, hətta rəqib tərəfdarlar belə ayağa qalxaraq onu alqışlamışdılar. Bu, futbolun sədaqət və hörmət rəmzlərindən biri kimi yadda qalıb. Maldininin oğulları — Daniel və Christian Maldini də atasının yolunu davam etdirərək peşəkar futbolçuluğa qədəm qoyublar.
Karyerasını bitirdikdən sonra Maldini idmandan uzaqlaşmamış, klubun idarəetmə strukturunda yer almış və “Milan”da texniki direktor vəzifəsində çalışıb.

italyanların rusiyada ağlasığmaz macəraları

rejissor Eldar Ryazanov və Franko Prosperinin 1973-cü ildə ekranlaşdırdığı ekran əsəri.

Roma xəstəxanalarından birində 92 yaşlı rus nənə can verir. Nəvəsi Olqaya (Antonia Santilli) vəsiyyət edir ki, onun Leninqradda şirin altında inqilab vaxtı gizlətdiyi 9 milyard italyan pulu dəyərində xəzinəsi var. Bu vəsiyyəti onun nəvəsi ilə yanaşı həkimlər Antonio və Cüzeppe, mafioz Rozario Aqro və başqaları eşidir və Leninqrada xəzinənin ardınca gedirlər. Rusiyada isə əslinsə milis kapitanı olan Andrey Vasilyev (Andrey Mironov) bələdçi kimi onları qarşılayır. və bundan sonra bir-birini izləyən maraqlı süjet xətti bizi gözləyir. bir-birini geridə qoymaq və xəzinəyə birinci çatmaq istəyən personajların bu qalmaqallı yol əhvalatı çox epik təsvir edilib.
filmdə "kral" adlı şir azərbaycanlı bərbərovlar ailəsinə məxsus həmin şir idi. hansı ki "şir evdən getdi" və bir sıra filmlərdə epizodik rolları canlandıraraq yaddaşlarda həkk olunmuşdu
mən 100% ailənizlə və ya "film gecəsi" üçün baxmağa ən ideal filmlərdən biri olduğunu düşünürəm.

elxan elatlı

romanlarında ancaq azərbaycan qadınını alçaldıcı şəkildə göstərən yerli artur konan doyl apk. yerli şerlok holmsuda qanbay qasımlı edib. mən nə qədər çingiz abdullayevin dronqosunu bəyənməsəmdə, qanbay qasımlıdan daha yaxşı olduğunu düşünürəm.əsgərlikdə olarkən bir kitabı əlimə düşmüşdü elxan elatlının, bekarçılıqdan onu oxuyurdum vaxt keçsin.
detektiv janrında uğurlu olmasada düşünürəmki adamın güclü ssenaristlik bacarığı var. yazdığı kitabı oxuyanda elə bil sənədli aksion filmə baxırsan, tez-tez ötürmək istəyirsənki vaxt keçsin. haçansa bu entryni görsə demək istəyirəm ki başqa sahəyə yönəlin, bu iş sizlik deyil. hələ-hələ detektiv yazmaq

arvadı çox istəyən köhnə kişilər

deməli belə bir epizod danışım sizə.

söhbət ssri vaxtından gedir. mənim ulu babam o vaxtı rayonda milis naçalniki rəisi imiş. bir dəfə evləndirsələrdə, o evliliyi uğurlu olmayıb, sonradan nələrsə olub, əl-qərəz arvadı atasıgildə qalmalı olur, 2 uşaqla. kişidə ailəcanlı olub, ayrı yaşasalarda uşaqlarına sahib çıxıb.

nəysə kişinin yaşı gəlir olur 30 civarı. və elə həmin vaxtlarında bir dəfə rayonda mənim ulu nənəmi görüb. 16 yaşında cavan, xamilyon gözlü qıza bir könüldən min könülə vurulur kişi. evə gələndə valideyinlərinə deyir mən bu qızı almalıyam. qızın kimlərdən olduğunu sorağ alıb, maraqlanandırır. sonra isə indiyə kimi bizim nəsildə həm əzazilliyi həm mərhəməti ilə dillərə dastan olan həmin "hökümə" adlı qızın ailəsi ilə tanışlıq üçün valideyinlərini göndərir. daha sonra bir problem çıxır. yuxarıdan xəbər gəlir ki, qız həddi-buluğa çatmayıb, bu yaşdakı qızla bir milis naçalnik rəisi vəzifəsində adamın ailə qurması haqqında söhbət gedə bilməz. kişi dediyindən dönmür. axrı milis gang-ının ənkəsi tərəfindən çağırılır. və iki seçim qoyulur: ya qızdan əl çəkməlisən ya da paqondan, vəzifəndən. seçimini et. fikirləşmək üçün 3 gün möhlət.

lakin kişi 3 saniyədə gözləmir, özü əlini atıb paqonunu söküb masanın üstünə qoyur. mən bu əhvalatı eşidəndə yəqin etdim ki, bu sevgi filmlərdəki sevgidən belə daha güclü imiş. necə yəni rayon üzrə milis rəisinin naçalniki vəzifəsindən 16 yaşlı bir qıza görə 3 saniyə gözləmədən imtina etmək? (baxma: mantık bunun neresinde ) paqonu sökür, evə qayıdır və el adəti ilə 16 yaşlı qızı öz evinə gəlin gətirir. gəzən söhbətlərə görə ulu babam sağ olduğu müddət ərzində, kimsə höküməyə güldən ağır söz deyə bilməyib. and içməli məsələlərdə kişi "hökümənin canı" deyirmiş və məsələ bağlanırmış. hökümə isə, içində mənim öz babam olmaqla 3 uşaq dünyaya gətirib, böyüdür. övladlarını evləndirmək yaşları gəlir çıxır, sonradan bu ailəyə qoşulan hər biz üzv isə hökümənin hökmündən, zəhmindən necə qorxduqlarını dilə gətirirmiş. ulu babam ömrünün sonuna kimi vəzifədən imtina etdiyinə görə peşmanlıq hissinə yaxın bir hiss keçirməyib. hökümədə ömrünün sonuna kimi uşaqlarına, gəlinlərinə, qudalarına kafa tutmaqda davam edib. indi hər ikisi hörmət və ehtiramla anılır.

biraz daha günümüzə gələk. babam nənəmlə evlənir. Nənəm məktəbdə ibtidai müəllimi işləyib uzun illər. hər il tədris ili gələndə, babam nənəmi moskvaya aparıb əyninə paltarlar, xəz dəridən şubalar tikdirirmiş. deyirmiş ki, mənim arvadım köhnə paltar geyinə bilməz heç vaxt. hər 8 martda, nənəmin ad günündə 2-3 buket gül sifariş etdirib, qızıl komplektlər alırmış. bunların yanı sıra babamın gözü qıraqda imiş. rəvayətlərə görə yerin altından girib üstündən çıxırmış, moskvadan mal aparıb gətirməyə gedəndə rus qızları ilə takılırmış. amma nənəm heç vaxt qısqanclıq deyilən bir şeyin yanından keçməyib. həmişə deyirki, evinə korluq çəkdirməyən kişi kənarda nə istəyir eləsin kimin nə borcuna.(baxma: ben bilmem, eşim bilir)

ümumi götürəndə o vaxtın eşq-məhəbbəti indiyə görə daha güclü imiş kimi düşünürəm. o vaxtın standartlarına görə edilən şeylər dəyər cəhətdən daha yüksək olub.