i never promised you a rose garden

bir gün (olanda olur da) qəsdən şablon nəsə oxumağım gəlmişdi "i'm slut for drama" vaxtlarımda. bir şizofreniya mövzusundan daha şablonu olammaz deyə də bu joanne greenberg kitabını seçdim. lakin o nə etdi? keyfiyyəti və fərqliliyiylə məni heyran qoydu, utandırdı. özü də indiyə qədər eşitdiyim ən gözəl, alnıma yapışdırmaq istədiyim bir hissə keçir içərisində. bəlkə bio-ma yapışdıraram artıq.

"qonaq otağında qan görməkdən hər kəs qorxar. 'əzab çəkən birini görməyə heç dözə bilmirəm,' deyərlər, 'onun üçün get, çöldə öl!' "

we have always lived in the castle

haqqında ən yaxşı bildiyim şey içimizdəki hər çirkinliyə qədər bizi tanımağı olan shirley jackson kitabı. dayanmadan ya rahatlıqları pozulacaq deyə artan bir anxiety içərisinə salır ya da rahatlıqları pozuldu deyə oxucunun ən həssas əsəb telləriylə oynayır. əsas hadisəyə dair detalları öyrənəndə isə bir və ya bir neçə "niyə?" dedirdir. funny games-dəki yumurta səhnəsi qədər arsızlıq, üzsüzlük, disturbing girişkənliklər var tərkibində. amma həqiqətən gözəl, tamamilə gotik, ağ-qara bir film qədər də incə yazılıb. kitabın bir hissəsi var ki, teatral şəkildə oxuyuram onu arada :

"merricat, said connie, would you like a cup of tea?
oh, no, said merricat, you’ll poison me.
merricat, said connie, would you like to go to sleep?
down in the boneyard ten feet deep!"

musiqi dinləyərkən yuxuya getmək

Yuxu dərmanı olaraq gördüyüm iki-üç musiqi var ki, həmişə kömək ediblər yatmağıma. Hətta deyəsən, özümü necə öyrəşdirmişəmsə, dünən sakitcə playlist-də çalınmağa başlayanda deformasiya olmuş boyun əzələləriylə oyanmağıma səbəb olacaq şəkildə komputerin üstündə yuxuya apardı məni. Söhbət bundan gedir :

(youtube: )

mədə ağrısı

bir çeçələ barmaq ağrısı da deyildir e, amma elə bil kimsə mədənin divarlarını qaşıyırmış kimi bir ağrı verib, adamı qıvrandırır da. niyəsə, axırda içəridəki şey qaşıyıb, qaşıyıb qan çıxaracaq kimi də gəlir və iyirmi iki saatdır nəsə yemədiyin yadına düşəndə bilirsən ki, sadəcə olaraq acsan və şüvən salmağa heç ehtiyac yoxdur. amma əslində rahatlayıb, yatmağa da ehtiyac yoxdur, çünki hələ də acsan, lakin durub qarnıma çörək yemək yerinə aclığın necə bir şey olduğu, bunu mənimki kimi dingiş səbəblərdən yaşamayanların və əsas da uşaqların nələr yaşamış olduğunu anlamağa çalışıram. oruc tutan vaxtlarımda heç belə qandırmamışdı o məni. ağlıma da knut hamsun-un aclıq kitabı gəldi.

" adamın bir azca çörəyi ola! küçələrdə dişləyə-dişləyə gedə biləcəyi bir kiçik, ləzzətli çovdar çörəyi! həm yeriyir, həm də bu ən yaxşısından çovdar çörəyinin xəyalını qururdum. indi yemək nə xoş olardı! aclıq iflahımı kəsirdi, ölmək, yox olmaq üçün darıxdım, kövrəldim, ağladım. səfalətim bitib-tükənmək bilmirdi! birdən küçənin ortasında dayandım, vurdum ayağımı yerə və söydüm. "

move with the season

Əziz bir insan mənə ürəkdən nəsihət verirmiş kimi hiss etdirən Temples mahnısı.

(youtube: )

scandal

Queen qrupunun lead vokalı Freddie Mercury-nin ölümündən iki il əvvəl 1989-da The Miracle albomundan yayınlanan mahnısı.

(youtube: )

(youtube: )

bohemian rhapsody

noyabrın ikisində izləyə biləcəyimiz freddie mercury ya da queen biyoqrafiya filmi. haqqında bir çox maraq doğuran məsələlər var. məsələn, live aid konsertində bitdiyini deyirlər filmin. sanki zirvədə qoyulmuş kimi. və ya bir queen bioqrafiya filmi olacaqsa, qrupun freddie-nin yoxluğundan sonra, necə hər şeylə bacardığından bəhs edəcəkmiş yarısından o yana. (özümü öldürüb, qanımı üstlərinə tökərəm elə bir şey olsa) bir də hamının ən maraqlı gözlədiyi (bax: smh)

sözlük yazarlarının niklərinin hekayəsi

çox tək və axmaq idim, dinlədiyim mahnının sözlərindən ən xoşuma gələnini götürüb, nick olaraq qoydum. boynum altımda qalaymış. həm hərf yemişəm ortdan iki dənə, həm ispanca bilmirəm, həm də ki, mənasını bilən başqa biri də olsa, gərək boynum ümumiyyətlə altımda qalsın. ruhumda var da bambılılıq, nə etmək olar ki? indi dəyişmək istəyirəm, ancaq onda da tanıyan 2-3 nəfər çaşacaq deyə edəmmirəm. alternativ adım da yoxdur, deyəsi nəsə də yoxdur, çox vecimə də almıram əslində. meeh, belə vaxtlarda adamın sadəcə olaraq miyoldamağı gəlir, sevgilər.
səninlə də, aramda sevgi-nifrət əlaqəsi yaranmağa başlayır, sözaltı sözlük. səbəblərdən biri budurmu, bilmirəm.

siqaretə ehtiyac duyulan anlar

hansısa emosianal dəyişikliyin ardınca siqaret çəkmə ehtiyacı gətirməsi mənə çox süni (bilirəm, var elə bir şey, ancaq göstərdikləri qədər çox absurd formada yox) gəlir. deyin, hansısa filmdə ya da serialda (bax: peaky blinders)

24 saatın insana yetməməsi

bilmirəm, günün neçəsə saatını "bir gün niyə 48 ya da 32 saat deyil axı?" deyə zarımaqla keçirirəm deyədirmi, amma o 24 saat heç nəyimə çatmır. tez oyanmaq, gec yatmaq, yox e yox. fərqi yoxdur. iyirmi dördünü də oyaq qalıram ve yenə çatmır. bilmirəm, eyni üçcə dəqiqəlik (!) mahnıları bir-iki dəfə dinləməyimdənmi ixtisar edim, çimməyimdənmi, yeməyimdənmi? ç a t m ı r . özü də son vaxtlar vaxt elə bil ki, uçub gedir. on gün sonraya "dədənin ad günü" deyə zəngli saat qurursan, bir də baxırsan, səhəri günü dədənin ad günüdür. müəllim deyir ki, bəs çərşəmbə axşamı imtahan var, bütün mövzulara hazırlaşın, gəlin. bir də baxırsan, sabah imtahandır. filmin çıxmağına hələ bir ay qalıb deyə səbrsizlikdən ölürsən, amma bir də görürsən beş gün sonra kinoteatrlardadır. məncə, dünyada nələrsə, olur. (baxma: konspirasiya teoriyaları) məncə o içinə tüpürdüyüm momo kitabındakı kimi bir alçaq təşkilat vaxtımızı oğurlayır. oğurlamırsa da, mən bezdim bu maratonu qaçmaqdan. kaş bir sonu gələydi. iyirmi yaşımda olmaqdan da qorxuram və elə hey buna doğru irəlilədiyimi fikirləşməkdən heç nə bacarmıram. bir il və iki ay sonra olacaq, amma bəs əgər o da sabah gözlərimi açanda gəlmiş olsa?

sözaltı etiraf

bu başlığın çox sevimsiz olduğunu fikirləşirəm, sözaltı sözlük. burada insanlar "filan entry-də babat bir yazar görmüşəm, onu sevirəm." kimi şeylər yazırmış kimi gəlir. ancaq elə deyil və palaza bürünüb, ellə sürünmək lazımdırsa, etiraf etməliyəm ki, ya ən dibləri sıyırıb ya da ən yüksəklərə çıxmaqdan bezmişəm. hər kəs qədər stabil hiss etmək istəyirəm. bəlkə arada kiçik-kiçik up and down-lar, amma qorxunc ilə çox xoşbəxt/əylənən arasında yol çəkmək yox. mən pis hiss edəndə "onda bunu bəyənərsən." deyə hüznlü mahnı atan insanlardan da əslində inciyirəm və məsləhət gördükləri şey öz sahəsində həqiqətən uğurludursa, ondan da inciyirəm. kimsə üzümə "sən mazoxistsən və mən bunu bilirəm. kef elə." demiş kimi hiss edirəm və ya "sən özünü incitməklə məşğul ol. sənə yaxşı əzab çəkməklər."

mən şişirdilmiş şəkildə xoşbəxt davrananda da (çünki şişirdilmiş şəkildə xoşbəxt oluram.) ciddi reaksiyalar verməkləri əsəblərimi tarıma çəkir. sanki sadəcə aşağıda qalmağımı istəyirlər. "bir yerdə dur." və"əgər burada durmursansa, get."

kiminsə üstümə qışqırmağından ən azı hər kəs qədər xoşum gəlmir, amma hər dəfəsində yaratdığı təsir ondan fərqli olmur.
əhvalımın mavili-sarılı ətəkləri isə quru torpağa sürtülərək bolca toz toplayıb. halbuki az əvvəl onları havada yaxşıca çırpalamış, silkələmişdi. ətəklərini bir də yerə dəyməyəcək qədər qısa kəsmək istəyirəm. onda ayağına bağlamaq üçün torpaqdan yuxarı sadəcə ortada bir yerdə duracaq şəkildə yüksəlməsinə icazə verən bir şey də tapmış olaram.

a serbian film

haqqında çox oxuyub, bir də dəhşətli maraq hissim sayəsində sonu da daxil bir çox səhnəsini tapıb, izlədiyim filmdir. on alt yaşlı, on səkkiz yaşlı, ümumiyyətlə istənilən yaşlı kimsə üçün uyğun bir film deyil. o səhnələrdən sonra, əsas da son səhnədən sonra, mən olan otaqda əynini dəyişməyi problem etməyən rahat bir dostum əlini şalvarın "zamok"una (qıfıl çox səy səslənir) aparanda "dur, rədd ol get, başqa otaqda dəyiş də. məcburam görəm?" demişdim. yazıq "okaay." deyib, paltarlarını bağrına basıb, getmişdi.

təkcə şalvarını çıxarmaq üzrə olan adamlardan yox, başqa şeylərdən də travma almışam və əslinə qalsa, mən o sərt, soyuq filmlərin heyranıyam.
niyə tam baxmağa cəsarətim çatmadı, bilmirəm. deyəsən, bu çox çox idi mənim üçün. maraq hissimi isə bir gün daha yetkin olanda izləyəcəyimi deyərək sakitləşdirirəm. ən son elə pis qorxu və dəhşəti təxminən, 14 yaşımda olanda almışdım. hansı ki, qorxulu şeylər ilə obsessed olan, uzaq başı 11 yaşında görünən balaca və kök lasoledadseaduenadetodaemocion yenə o deep web videoları yayınladığını deyən az like alan aktiv facebook səhifələrindən birini tapmışdı. gecə idi və qarşısına bir video çıxdı. well, videoya başlayanda nə görəcəyi yazılsa da, onu maraqdan izləyəcəkdi, amma bu dəfə yazılmamışdı. həyatında kişi cinsi orqanını ancaq böyük qohum uşağının telefonunda "iqra" oynamaqdan bezib, "bir az qurdalanım" deyəndə rastlaşdığı pornoda epizodik olaraq görmüş və azacıq travma almışdı, ancaq bu dəfəki ona başqa şeylər vəd edirdi. çünki elə yaxından görməyi bəs deyilmiş kimi videodakı adamın penisini ətçəkən maşına öz əliylə saldığını da gördü. əlbəttə, videonu saxlamaq öz əlindəydi, amma o, bunu etməyəcək qədər maraqlı bir kiçik ləçər idi. pupilləri 2736368 qat iriləşmiş olaraq baxdı, bitirdi və oynatmaqda olduğu anasının telefonunu ehmalca söndürüb, kənara qoydu. yuxusunun gəlməyi uzun bir vaxt alacaqdı.

love kills

bu gün mühazirə otağında yemək arasında queen sevən bir tanışla dinləyəndə önümüzdə oturan iranlı yoldaşın shazam-la vur-həşir tapmağa çalışdığı freddie mercury-nin 1984-də solo olaraq yayınladığı ilk mahnısı. dolu və cazibədar bir ritmi, sözləri var, bəyənməmək zövqsüzlük olar, həqiqətən.

well, iranlı oğlan isə mahnını tapa bilmədi. özü soruşası oldu. mənim də ki, içimdə "baxma da, freddie-nin də anası iran azərbaycanlısı olub, qan çəkir." fikrinin yaratdığı təlatümlər, bambılılıq damarımın basılı tutulmasının fırtınaları qopurdu.
sonrasında, yoldaşa i want to break free də dinlətmişəm. daha doğrusu, izlətmişəm. you know, sapına qədər hetero adamlara birdən elə şeylər göstərəndə üzlərindəki ifadə çox əyləncəli olur. uğunub getmək fürsətini də beləcə tapmış oldum, millətin playlist-lərini şənləndirdim yenə.