xurmalar yetişən vaxt

*Hilal Baydarov* rejissorluğu ilə 2019-cu ildə çəkilmiş sənədli film. Film həm *visions du reel*, həm də *sarejevo film festivalı*nda qalib olub və rejissora beynəlxalq səviyyədə uğur gətirib.
Həmçinin, rejissorun "*katex troilogiyası*"nın ikinci filmidir.
Film ilin xurmalar yetişən vaxtı katex kəndinə, analarının yanlna qayıdan baydarov qardaşlarını, ailənin buradakı yaşam tərizini göstərir. ön planda rejissorun özü, anası məryəm nağıyeva və onların münasibətidir. filmdə çox az dialoq var, əsasən təbiət, mənzərə səhnələridir. təbiətin səsi isə çox möhtəşəmdir. filmdə gündəlik həyatda görüb diqqət etmədiyimiz çox şeyə kamera fokuslanıb, göstərilir. filmə bir-birindən bağımsız çoxlu səhnələr daxildir. bəzən yersiz təkrarlanmalar insanı sıxırdı.
film gözəldir, izləməyə dəyər. amma biraz ağırdır, yavaş gedir.

"-Başqa yerdə olanda bilmirsən hansı fəsildəsən, hansı vaxtda, zamanda yaşayırsan. Payızı hiss eləmirsən , qar yağdığını görürsən amma qış olduğunu bilmirsən. indi evdəyəm, səninləyəm, görürəm ki, xurmalar yetişib. Vətən, məncə, zamanı hiss elədiyin yerdir..."

film haqda bu analiz videosunu sevdim, filmi izlədikdən sonra izləyə bilərsiniz:

(youtube: )

le ballon rouge

(bax: the red balloon)
1956-cı ilə *albert lamorisse* rejissorluğu ilə çəkilmiş 34 dəqiqəlik *qısa film*.
fantastik, dram janrında olan ailə filmidir. 1957-ci ildə *kann festivalı*nda "ən yaxşı qısa film" nominasiyası üzrə "*palme d'or*", həmçinin "ən yaxşı bağısız film" nominasiyası üzrə oskar mükafatı qazanıb.

Film pascal adlı balaca oğlan və qırmızı, böyük bir şar arasındakı dostluq haqqındadır. şarın sanki duyöuları var, hər yerdə balaca oğlanın arxasınca gedir, kilsəyə, məktəbə. şarı partlatmağa çalışan dəcəllərdən də birgə qaçırlar, bir-birləri arasındakı bağ aydın görünür.

--spoiler--

indi keçim şəxsi fikirlərimə. pascalın bullyingə məruz qaldığı filmdə bizə məlum olur. və çox güman ki, yetimdir, çünki nənəsi ilə yaşayır. nənəsinin də qayğıkeş olmadığı qənaətindəyəm, pascal şarı evə gətirəndə pəncərədən çölə buraxmışdı şarı. qısacası, pascal sevgiyə ac, dosta və qayğıya ehtiyacı olan uşaqdır. şar onun üçün dost kimidir, dialoqsuz anlaşa bilirlər.
amma münasibətləri kinda toksikdir, çünki şar əvvəldə bir neçə dəfə uçmaq istəyir, amma pascalla qalır. və küçədə mavi şarı gördükdə onun yanına gedir, amma uşaq şarı dartıb özüylə aparır. şarı çox sevir, qoruyur, amma onun fikrini çox da önəmsəmir. həmçinin şar da pascala bağlıdır. sonda uşaqlar sapanla şarı vuranda pascal "uzaqlada uç, şar" deyə qışqırır, amma şar uçmur, pascaldan uzaqlaşmır. nəticə olaraq da partladırlar. zatən uzaqlaşmalı olduöumuz yerdə inadla, ya da hər şey yaxşı olar bəlkə deyə qalanda sonumuz belə olur.
filmin son dəqiqələrini sevmədim. bütün şarlar pascalın yanına gələndə gülür, hamısını toplayır. amma elə olmalı deyildi, ən azından qırmızı şarla aralarındakı münasibətə görə. ondan sonra digər şarlar onun üçün mənasız olmalı idi. deməli qırmızı balloon onun üçün şardan ötə deyildi? amma filmdə fərqli görsənir. burada isə qırmızı şar üçqn ağlamağım gəldi. həyatını həda etdiyin biri üçün bu qədər dəyərsiz olmaq ağır olsa gərək.
belə çox dərinliyə getmədən izlədikdə gözəl filmdir.

--spoiler--

filmi buradan izləyə bilərsiniz:

(youtube: )

neon genesis evangelion: death and rebrith

hideaki anno rejissorluğu ilə çəkilmiş möhtəşəm "neon genesis evangelion" animesinin recap versiyası.
aimenin özü letterboxdda 4.5 ulduz alsa da, bu versiya 3.5 ulduz alıb. şərhlərdə əksəriyyət animenin təkrarı olduğunu deyib aşağı bal verib. zatən descriptionda bəllidir xülasə olduğu.
animeni çox sevdiyim üçün təkrar izləmək istəyirdim, ona görə bu versiyanı izlədim və olduqca zövq aldım. tək sözlə, mükəmməldir mənim üçün.

night on the galactic railroad

*Kenji Miyazawa*nın 1934-cü ildə yazdığı eyniadlı povest əsasında 1985-ci ildə *Gisaburo Sugii* tərəfindən çəkilmiş anime film.
gecə-gecə ağlatmış, məni bu entrini yazmağa vadar etmişdir.

Anime *Giovanni* adlı pişiyin (oğlanın?) həyatından qısa bir dönəmi bizə göstərir. əsas mövzu dostluq, gerçək xoşbəxtlik, bu xoşbəxtliyə çatmaq, ölüm, itki, həyatın qəribəlikləridir. Giovanninin atası uzun müddətdir dəniz səyahətinə gedib, onun yolunu gözləyərkən məktəbdə sinif yoldaşları daim ona lağ edir. amma buna rəğmən heç nə demir, dərsdən sonra iş görərək evə lazım olan şeyləri alır, aparır. Belə çox şirindir.

animenin rəngləri, vizuallığı gözəldir. Psychedelic vibe verir kosmik səhnələrdə. Amma başlayan kimi adamı şirin bir kədərə bürüyür, nəsə pis şey olacağını gözləyirsən. Musiqisi də biraz gərginlik yaradır insanda. Çox yavaş irəlilədiyi üçün çoxları tərəfindən bəyənilmir, mən sevdim amma.
"- bilirsən, Giovanni, anamı xoşbəxt etmək üçün bu dünyada hər şeyi edərdim. Amma bəzən düşünürəm ki, görəsən onu həqiqətən xoşbəxt etmək üçün nəsə edə bilərəm?"

biŕ də belə bir amv qoyum bura, dinlıyin, izləyin...

(youtube: )

darıxmaq

insana çox çarəsiz hiss etdirən duyğudur.
Səhər oyanıb yuxulu halda həyəcanla telefona baxırsan, amma gözlədiyin bildiriş yoxdur. sanki sinənə bıçaq saplanıb, boğazında qışqırıq düyümlənib, amma heç nə edə bilmirsən. nə ağlamaq olur, nə də fikrini başqa şeyə yönəltmək. çarəsizlik. yuxuda darıxdığın insanı görürsən, oyananda reallıqla üzləşərkən gələn məyusluq, xəyal qırıqlığı... yemək yeyəndə sanki nəsə çeynəyib udursan, ləzzəti yoxdur. əylənirsən, gülürsən, amma bütöv deyilsən. nəyinsə çatışmadığı hər daim hiss olunur darıxarkən. xatirəsi olan mahnılar ürəyini sancır, tez keçmək istəyirsən, amma keçməyə də əlin gəlmir qəti.
darıxıram, çox darıxıram...
*cigarettes after sex* - heavenly

(youtube: )

sözaltı günlük

beynim, duyğularım, ruhum, bütün həyatım hamısı xaos içindədir. Mənəvi olaraq yorğunam, artıq taqətim qalmayıb. Amma bir tərəfdən də nələrsə etmək üçün motivasiyalıyam. smestr imtahanları moodumu pozmasa hər şey yaxşıdır əslində. amma mən xaosdan çıxa bilmirəm. son zamanlar səbrimin tükəndiyini hiss edirəm. Hər şeyi qırıb-dağıtmaq, üstündən də içib siqaret çəkmək istəyirəm. içimdə çox dərin boşluq var, amma hissizləşmişəm deyə incitmir məni. Bilmirəm, anlamıram özümü. Amma heç nə edə bilmirəm, etmək istəmirəm. Yorulmuşam sadəcə.

(youtube: )

julia ducournau

1983-cü il təvəllüdlü fransalı rejissor və senarist xanım.

2016-cı ildə yayımladığı "Raw" filmi ilə populyarlaşıb. 2021-ci il cannes film festivalında nümayiş olunan "Titane" filmi ilə "Palme d'Or" mükafatını qazanmışdır. Ümumiyyətlə, cannes tarixində "Palme d'Or" qazanan ilk və tək qadın rejissordur.
(bax: Junior)
(baxma: Mange)
(bax: Raw)
(bax: Titane)

yazarların xəyalları

çox fantastik səslənə bilər, amma kinotaetr açmaq istəyərəm. vizyonda olan filmlər üçün yox, kənarda qalmış izlənməsi lazım olan filmlər üçün.
özümün yaxud izləyicilərin istəyinə görə nəsə seçib böyük ekranda izləmək. biletlər də max 4-5 manat. art-house, yerli filmlər, yaxud başqa küncdə-bucaqda qalmış filmlər yayımlayaram gün boyu. gəlirlərlə də tərcüməçi komandası yığıb filmlərə azərbaycanca altyazı əlavə edərək yayımlamaq mükəmməl olar. indi bizim kinoteatrlarda hansı filmə baxırsan rusca dublyaj, ya da yalnız ingiliscə. bu dilləri bilməyənlər də düşük türk və azik filmlərinə məhkumdurlar sanki.
yəqin ki, elə xəyal olaraq da qalacaq. amma bilmək olmaz, hər şey ola bilər.

sözaltı günlük

doğrusu, nə yazacağımı bilmirəm, amma yazmağa, duyğularımı bölüşməyə ehtiyacım varmış kimi hiss edirəm. bayaq youtubeda eye contact videosu açdım, qarşımdakı adam sadəcə kameraya baxır səssizcə. yarım saata yaxın danışmışam öz-özümə. qarşımdakı məni dinləyirmiş kimi hiss edib danışırdım. hətta su içəndə "excuse me" dedim, guya çox vecinəymiş kimi. axırıncı dəfə *ghosting* olunandan bəri dostlara da yazmağım gəlmir, tək takılmak tərəfdarıyam bu aralar. amma depressiyadan çıxmışam, hər şey əladır. yenə yükləmişəm özümü ani verdiyim qərarlarla. olsun, həvəsliyəm və hamısının öhdəsindən gələcəyəm. bircə bu tənbəlliyin daşını atsam, çox daha yaxşı olar hər şey.
hər şey elə sürətlə dəyişir ki. gözlənilmədən üzünə çırpılan və açılan qapılar. son 2 ay ərzində sanki neçə yaş böyümüşəm kimi hiss edirəm. əslində bu hiss hər gün olur, amma son 2 aydı adını qoya bilmədiyim böyümüşlük hissi yaşayıram. özümü biraz çox yükləyirəm, bunun fərqindəyəm. amma yenə də, başqa cür olmur.
hər şeyə rəğmən içimdə həyat, yaşam enerjisi var. yaşayıb nələrsə etmək istəyirəm, məqsədlərimə çatıb "you did it bitch" demək istəyirəm güzgüdə özümə. 6 ay sonra bu entrini editləyib (ya referans verib) bunu etdiyimi yazaram i hope.
özümü qabıq dəyişən ilan kimi hiss edirəm. hər dəfə böyüyüb qəşəngləşirsən, amma ağrıları da olur yanısıra. olsun, keçəcək. öhdəsindən gələcəyəm kimi hiss edirəm. edəcəyim çox şey var hələ. yorğunluq, çöküş, maneələrə rəğmən davam edəcək enerjim də var. mənbəyini bilmədiyim.
çox qəşəng mahnı tapmışam, dinləyərək davam edim addımlamağa.

(youtube: )

adsızinsan

yazarların ruh halı başlığına atdığı bütün * silinənlər istisna youtube videolarını toplayıb tarixlər ilə video hazırladım. əslində hamımız eyni ruh halındayıq, bunun fərqinə vardım.

(youtube: )

yaş artdıqca daha yaxşı dərk edilən şeylər

valideynlərin davranışları, qoyduqları qadağaların səbəbləri. haqq verməsən də, başa düşürsən.
böyüdükcə həyatda daha çox şey görürsən, hər cürə insanla rastlaşırsan. onda yavaş-yavaş anlayırsan valideynlərin verdikləri məsləhətləri. hansı ki, bir vaxtlar mənə mənasız gəlirdi, ehtiyacım olmadığını düşünürdüm. dərk edirsən ki, üsyan etdiyin konservativlik səni nələrdənsə qorumaq üçün olub, çünki hər cürə əclaf, şərəfsiz insanlar var. valideyn olaraq bacardıqları qədər qorumağa çalışıblar əslində səni. təbii ki, övlad olaraq bu konservativlik sıxıcı və bezdirici gəlir insana. amma böyüyüb həyatı dərk etdikcə görürsən ki, valideynlərinin bir vaxtlar üsyan etdiyin, ağız-burun əydiyin düşüncələri ilə razılaşırsan indi.
həyatımda öz qərarlarımı hər zaman özüm verməyə çalışmışam, heç kimdən məsləhət almadan. biraz dikbaşlıqdır bəlkə də, bilmirəm. amma artıq mühüm qərarlar verərkən valideynlərimlə bölüşmək istəyirəm, amma utanıram, ya da necə reaksiya alacağımı bilmirəm deyə demirəm heç nə. bəlkə də, illər boyunca aramızda hörülmüş divarların nəticəsidir. hərdən nəsə fikrimi bölüşüb dəstək görəndə dəhşət çox xoşbəxt oluram.
mövzudan çox uzaqlaşmayım. hə, deyəsən, həyatı dərk etdikcə az da olsa valideynlərə bənzəməyə başlayırıq. düzdür, düşüncə fərqi həmişə olur. məsələn valideynlərim mentalitetə uysa da, mənim vecimə deyil.
böyüdükcə və bizim üçün çəkdikləri əziyyətləri dərk etdikcə onlar üçün nəsə etmək, sevindirmək istəyirəm. oxumaq motivasiyalarımdan biri də savadımı artıraraq daha yüksək gəlirli bir yerdə işləmək həvəsidir, heç olmasa onlar yaşa dolanacaq əlim pula çatsın, layiq olduqları həyatı yaşadım onlara. pul çox şeyi həll edir çünki.
düzdür, bəzi entrilərimdə anamdan şikayətlənmişəm. amma keçən dəfə hüzünlü şəkildə "istəyirəm ki, həyatın yaxşı olsun, mən çox əziyyət çəkdim, heç olmaya siz çəkməyəsiz" deyəndə içim parçalandı. valideyn sarıdan şanslı hesab edirəm özümü, doğrusu. və onları başa düşdükcə, etdiklərini dərk elədikcə daha çox qayğı göstərmək istəyirəm. amma aramızda hördüyüm buz dağlarını əritməliyəm əvvəlcə, bu da çox vaxt aparacaq.
başa düşmək biraz da ağrı verir, daha əvvəl etdiyim yekəbaşlıqlar üçün vicdan əzabı çəkirəm biraz.
Gecə melanxoliyası ilə yazılmış daha bir iç tökmə entrisi...

pink floyd - hey you

(youtube: )

rəqəmsal inkişaf və nəqliyyat nazirliyi

“iKT LAB” Tətbiq və Tədris Mərkəzi ilə birgə başladıqları yeni layihədə xanımların ödənişsiz şəkildə "it əsasları" üzrə təlim almasına şərait yaradacaqlar.

"Rəqəmsal inkişaf və Nəqliyyat Nazirliyi ilə “iKT LAB” Tətbiq və Tədris Mərkəzi 2022-ci ildə qadınların informasiya texnologiyaları sahəsində inkişafına dəstək vermək üçün yeni təşəbbüslərə start verir.

Xanımların iT üzrə bilik və bacarıqlarının artırılması məqsədilə ödənişsiz “iT əsasları” təliminə qeydiyyat başlayıb.

Bakı şəhərində 3 ay davam edəcək təlim sinif formatında keçiriləcək. Dərslərə Azərbaycanın müxtəlif regionlarından olan qadınlar da onlayn qoşula biləcəklər.

Təlimi uğurla bitirənlər Rəqəmsal inkişaf və Nəqliyyat Nazirliyinin “iKT LAB” Tətbiq və Tədris Mərkəzinin sertifikatı ilə təltif olunacaqlar.

Treninqlər Rəqəmsal inkişaf və Nəqliyyat Nazirliyinin, UNESCO təşkilatı və UNESCO üzrə Azərbaycan Respublikasının Milli Komissiyasının dəstəyi ilə keçirilən “Gənc iT peşəkarlar” layihəsi çərçivəsində təşkil olunur.

Təlimdə iştirak üçün 23 yanvar 2022-ci ilədək bu link vasitəsilə qeydiyyatdan keçmək mümkündür.

Qeyd edək ki, yaxın vaxtlarda analoji sinif təlimləri müxtəlif bölgələrdə də təşkil olunacaq."

çox yaxşı addımdır, məncə. özüm də qatılacağam. it üzrə təlimlərin nə qədər baha olduğunu da yaxşı bilirik. Ümid edirəm, nəticə ürəkaçan olar.

copyright

Qeydiyyat linki: https://bit.ly/3r26Is0

red sun rising

2007-ci ildə qurulmuş amerikalı rok qrupu.

Qrupun qurucuları Mike Protich və Ryan Williams sinif yoldaşı olublar. 2006-cı ildən təsadüfən benzindoldurma məntəqəsində rastlaşırlar və musiqi haqda danışırlar, nəticədə qrup qurmaq qərarına gəlirlər. 2007-ci ildə artıq qrup yaradılmış olur. Yerli ərazidə kiçik konsertlər verərək özlərini tanıdırlar.
2020-ci ildə qrup dağılıb və üzvləri Mike Protich, Dave McGarry və Pat Gerasia "*The Violent*" adlı yeni qrup qurublar.
Cəmi 2 studio albomları var. Buna rəğmən çox qəşəng işləri var. Xüsusən vokalistin səsi qəşəngdir.

bəzi diqqətədəyər işləri:

(youtube: )

(youtube: )

(youtube: )

jean-pierre jeunet

1953-cü il təvəllüdlü Fransız film rejissoru, prodüseri və ssenari müəllifidir.

Filmlərində isti, canlı rəng tonlarından istifadə edir adətən və fantastika, romantik, komediya janrında filmləri ilə tanınır. *cinemation studios*da animasiya təhsili alıb. 17 yaşında ilk kamerasını alır və qısa filmlər çəkməyə başlayır. Təsadüfən dizayner və komiks yazarı *marc caro* ilə tanış olub və birgə işləməyə başlayıblar. Karyera boyunca birgə animasiyalar və filmlər çəkiblər yaradıcılıqları boyunca.

Rejissor əsasən "*amelie*" filmi ilə tanınır. Yaradıcılığının pik nöqtəsidir mənə görə, öz tərzini yansıdıb.
bəzi məşhur filmləri:
(bax: Amelie)
(baxma: alien: resurrection)
(bax: delicatessen)
(baxma: the city of lost children)
(baxma: a very long engagement)

chernikovskaya hata

"черниковская хата", *post punk*, *coldwave* janrında əjdaha musiqiləri olan rusiyalı qrup.
haqqında dolğun məlumat tapa bilmədim, deyəsən, qrup yox solo proyektdir. "*molchat doma*" xatırladır dinləyəndə, amma öz tərzi, aurası var mahnılarında.
"ты не верь слезам" və "ночное рандеву" mahnıları favorimdir, fərqli duyğular yaşadır insana. adam özünü russian doomer kimi hiss edir.

(youtube: )

(youtube: )

tələbəlik xatirələri

29 dekabrda son dərs günümüz idi, jurnalı bağlamaq və qiymətləri bazaya vurmaq üçün mən getmişdim uniyə (bax: universitetdə qrup nümayəndəsi olmaq)