Evimdəyəm... Hər dəqiqə böyük səs, uğultu ilə üzərindən roketlər keçən, top zərbələrindən hər kərpici silkələnən, sabahkı varlığı sual altında olan evimdə... Belə günlərdən birində çox yaxşı tanıdığım birinin şəhid olma xəbərini alıb, döşəmədə oturub ona son borcumu yeri yetirmək üçün ağlamaq istəyi…
Bir xəyalım vardı uşaqlıqdan, bir də xəyal yoldaşım. Tək dostum... Yaşımız eyniydi- xəyallarımız kimi. Eyni müharibənin içinə doğulmuşduq qonşu evlərdə və eyni qəhrəmanlıq hekayələrini eşidərək böyümüşdük atalarımızın. Və and içib, söz vermişdik böyüyəndə döyüşəcəkdik. Birimiz daşla vuracaq düşməni,…
Bu başlıqda başından sonuna kimi ən qaynar müharibə nöqtəsində olan bir yazarın müharibə təəssüratlarını oxuyacaqsınız. Dəftərimdəki qeydləri tarixini bildirmədən qeyd edəcəyəm... Müharibə? -Yaşamasam bilməzdim... Nəyi bilməzdim? - Ölüm qorxusunu, sağqalma instiktimizin gücünü, insan nəfsinin nələrə…
Gəlib keçən qırıcıların, ard-arda endirilən zərbələrin səsi ilə yenə qələmi əlimə alıram... Deyək ki, bir az sonra mən son sözlərimi yazacağam dəftərə, qarışıqlıq bitəndə tanışlarım "ölənlər" siyahısında adımla rastlaşacaq, bəs yaxşı onlar biləcəkmi ölmədən öncə nə düşündüyümü?! -heç vaxt. İnsan ölm…