kopenhagen

Modern arxitekturanı bir o qədər sevməsəm də şəhərin ümumi görünüşü çox maraqlı gəlmişdi mənə. Qəribə bir ahəng var idi. Ümumilikdə bəlkə də ölkənin bayrağına görədirmi bilmirəm amma qırmızı və ona yaxın tonlara üstünlük verilib bütün şəhər boyunca. Noyabr ayında şimala getdiyimə görə əksər tanışım "başın xarabdı? Donacaqsan" desə də elə dərdim o şimal soyuğunu hiss etmək idi və istədiyimi də aldım. Nəticədə həmişə görmək istədiyim şəhərlərdən biri idi. Bakıdan fərqli olaraq küləksiz buz kimi soyuğun necə olduğunu da tam olaraq hiss edə bildim. Kastrupdaki hava limanından düşən kimi marşruta minmək əvəzinə piyada təxminən 2 saata filan çatdım. Bu arada maşın/marşrut ehtiyacı olmadan rahat hər yerə gəzərək getmək imkanının olması çox gözəl bir şey imiş. insanları da o məşhur "şimal ölkələrinin insanları soyuqdu" misalının əksinə çox istiqanlı idilər.
Getmişkən Signs of the swarm, cabal, moonspell, wolfheart, dark tranquillity kimi qrupları da canlı izləyə bildim. Düzdür mən 5 gün qaldım amma 3 gün də qalıb, digər günlərdə ya qonşu şəhərlərə ya da isveçin yaxındakı şəhərlərini gəzmək olar. Ölkədəki ikinci günümdə sol dizim dəhşətli dərəcədə ağrımağa başladığı üçün Kopanhagendən cəmi bir gün çıxa bildim. Onda da Malmöyə gedim dedim ki, bəs ara yerdə isveçi də görmüş olaram :D.
Başa düşürəm Azərbaycanlılar üçün elə də maraqlı şəhər sayılmaz. Çünki, həm soyuqdu həm də dəhşət bahadır. Mətbəxi filan desən elə bir şey də yoxdur. Amma mənim kimi nordic ölkələrinə qarşı marağı olanlar üçün mütləq gediləsi şəhərlərdən biridir. ilk dəfə bir şəhərdə özümü oraya aid hiss edə bildim. Təbii ki, deyə bilərsən ki, "5 gün turist olmaq hara orada yaşamaq hara" amma digər heç bir şəhərdə nəticədə bu hiss gəlməmişdi.

fomobaku

Təəssüf ki, dinlədiyim janrlardakı ifaçıların/qrupların Bakıya gəlmə ehtimalı sıfıra yaxın olduğu üçün uzun müddətdir ən azından əylənə biləcəyim, stress ata biləcəyim normal bir yer axtarırdım. iş yoldaşımla musiqidən filan danışanda məsləhət görmüşdü buranı. Elektronik musiqiylə çox aram olmasa da bir yoxlayım dedim və indi tez-tez gedib, əyləndiyim bir məkana çevrilib. Ən gözəl tərəfi də odur ki, demək olar hər tədbiri fərqli bir qrup( rpm events, mərd, q4u community, fomonun öz tədbirləri, neleven, solong və s.) təşkil edir və bir növ artıq tədbiri təşkil edən qrupdan bilmək olur ki, gecənin janrı, publika filan necə olacaq.

yazarların həyatdan çıxardığı dərslər

gecikmə. Heç nəyə gecikmə. Bu həyatda insanı ən çox əzən şeylərdən biridir nəyəsə və ya nələrəsə gecikdiyini bilmək və artıq edə biləcəyin bir şey yoxdur. Son illərdə "heç nə üçün gec deyil" filan tipli pozitiv sitatlar çox məşhurdu ki, ümumilikdə gözəl fikirlərdir amma mənə görə çox dayaz bir yanaşmadır. Çünki, məncə bəzi şeyləri anında yaşamalısan, etməlisən və s. O sehr itdisə həmin nöqtəyə istəyirsən 100 dəfə qayıtsan belə o effekti almaq olmur. Bir dəfə gecikdinsə sonra heç cürə yığıb, yığışdıra bilmirsən davamını. Ondan sonra başlayırsan həyatının qalan hissəsində bu boşluqları doldurmağa və bu səfər də başqa şeyləri itirmiş olursan.

itirmək

Çətindir. Neçə ildir əlaqəm olmasa da bir dövrdə ən yaxın dostlarımdan olan birinin vəfat etdiyini öyrəndim keçən həftə. Sonuncu dəfə 2021-də bir ünsiyyətimiz olmuşdu. Hər insan kimi həm yaxşı tərəfləri həm də mənfi tərəfləri var idi və mənfi tərəfləri mənə artıq ağır gəldiyi üçün qopmuşduq vaxtında amma xətrini çox istəyirdim üstündən illər keçsə də. Qəribə bir hiss idi öldüyünü öyrənmək. Sanki içimdən bir parçanı itirmiş kimi oldum. Əlaqəm olmasa da bilirdim ki, hardasa yaşayır amma belə bir xəbəri heç gözləmirdim. indi hələ ki, həzm etməyə çalışıram amma qəbullanmaq asan bir proses deyil. Bir neçə tanışın onunla olan şəkillərin paylaşdığım görəndə heyfisləndim ki, neçə il dostluğumuz olsa da cəmi 1 dəfə şəkil çəkmişdik və o şəkili də telefonu format olanda getmişdi. indi yalnız kafelərdə saatlarca oturub, danışdığımız söhbətlər və bir yerdə etdiyimiz gijliklər yadıma düşür. Belə olmamalı idi deyirsən amma kimin sonunun necə olacağına da təəssüf ki, özümüz qərar verə bilmərik.

born of osiris

2003-cü ildə yaranmış ilk başlarda progressive deathcore sonralıqca isə progressive metalcore/djent ifa edən qrupu Amerikan qrupudur. Mənə görə hələ də qrupun ən dəyərli albomu the discovery-dir. Ondan sonra isə djentin suyunu çıxartmağa başladılar. Xüsusilə Soul Sphere albomları elə bil Ai tərəfindən generate olunmuş qədər yorucu idi amma sonraki albomlarında yenidən özlərinə gələ bildilər. Sumerian recordsun bir dövrdə həddindən artıq məşhurlaşmasındakı ən başlıca səbəblərdən biri idi bu qrup.

hexis

2010-cu ildə kopenhagen, Danimarkada yaradılmış hardcore/black metal qrupudur. bu günə qədər 3 albomu çıxıb və bu 13 illik fəaliyyətləri boyunca dünyanın sözün həqiqi mənasında hər nöqtəsində konsert veriblər. iyunun 2-də də Bakıda konsert verərək bizim ölkəni də siyahılarına əlavə edəcəklər. Gürcüstandan gəlmiş adı-sanı məlum olmayan 1-2 qrupu saymasaq Bakıda konsert vermiş ilk xarici extreme metal qrupu olacaqlar. Konsertdə də onlardan əvvəl evil decay və goat ripper çıxış edəcək.

cynic

Arada Focus albomların dinləyəndə hələ də tam qavraya bilmirəm ki, bu adamlar 22-23 yaşlarında necə belə bir albomu yaza biliblər. indiki dövrdə tutalım lap 18-19 yaşlı üzvlərdən ibarət bir qrupdan bunu eşitsəm təəccüblənmərəm. Çünki, hal-hazırda kifayət qədər çox bu tip qruplar var və ilham almaq üçün mənbə çoxdu amma bunlar Focusu 93-də yazıblar və onlardan əvvəl bu tərzdə nəinki albom heç mahnı da yox idi. Düzdü deathin 91-dəki human albomunun çox təsiri var focusa amma bu o deyil də. Veil of maya, how could I tipli ifaları o yaşlarda və o dövrdə bəstələmək nəm izah eləmək çox çətindi. Albomun çıxmasının üstündən 30 il keçib amma günü bu gün belə yeni çıxan prog death, tech death albomlarında bu albomdan nəsə eşitmək olur.

watain

Black Metal janrı daxilində özünəxas tərzi olan qruplardan biridir. The Wild Hunt albomlarıyla bir az gözdən düşmüşdülər amma ondan sonra çıxan Trident Wolf Eclipse ilə bir növ dinləyicilərdən üzr istədilər. Keçən il çıxan The Agony & Ecstasy of Watain albomunda isə qrupun hər dövründən bir parça var.

yalnızlıq

5 il filan əvvəl bu başlığa yazmışdım amma sonralıqca sildim o yazdığımı. O vaxtlar yalnızlığın nə olduğu artıq anlamağa başlamışdım amma heç cürə içindən çıxa bilmirdim. Əksinə bataqlıq kimi daha batırdım, kömək etməyə çalışanlara qarşı da aqressivləşirdim. indi isə illər sonra daha fərqli bir bucaqdan fikirlərimi yazmaq istəyirəm. Bəlkə kimsə oxuyar və az da olsa ayılmasına səbəb olar. Ən azından gec olmaz və daha tez bir müddətdə çıxar içində olduğu burulğandan. Çünki, həyatda insanı mental olaraq ən məhv edən ən axmaq şeylərdən biridi yalnızlıq. içində olanda ayrı, ondan çıxdıqdan sonra belə ayrıca əzir insanı. Əslində təkcə yalnızlıq yox, depressiya filan da içinə daxildir bunun amma yazdıqca görəcəm görüm hara qədər gedə bilirəm. Uzun müddətdir də yazmıram sözlüyə amma bunu yazmaq istədim ki, bəlkə bir insana kömək göstərər.
Düz 6 il boyunca, yalnızlıqla boğuşdum və bəlkə 10 ildən də çox bir zaman ərzində də depressiyadan əziyyətdən çəkdim* hələ də böyük ehtimalla izləri var üstümdə . Hamısı da yığıla-yığıla oldu böyük bir dağ. Demək olar ki, məhv elədim həyatımı öz əllərimlə. Bəlkə də ola biləcək ən maraqlı 6 ilimi puç elədim getdi. Bilə-bilə içinə girdim amma necə bir bəlaya özümü saldığımı çox gec anladım. 6 il ərzində hər kəsdən uzaqlaşdım. Heç nə etmirdim, sanki həyatımı dondurmuşdum. Yaxınıma gəlib, əlini uzadanlara da az qala peşman elədim kömək etmək istədikləri üçün. Əslində qətiyyən tək qalmaq istəmirdim amma necə içinə işləyirsə bir yerdən sonra olur sənin komfort zonan. Nə qədər mızıldansan da rahat olur sənə tək qalıb, heç nə etməmək. Yenidən insan içinə çıxmaq, yenidən cəhd eləmək, yenidən yıxılmaq qorxuları filan ilk baxışdan çox ciddi görünməsə də əzilmiş, dəfələrlə yıxılmış və artıq yorulmuş biri üçün çox qorxulu hisslərdir. Mənim üçün də elə oldu. Guya nəyisə "sübut" etməyə görə edirdim bunu amma içdən-içə bilirdim səbəbini. Sadəcə üzləşə bilmirdim. Ancaq, bir gün üzləşdim. Bir gün içində oldu özü də hamısı. Bakıya gəldim, 11 illik, ən yaxın dostlarımdan biriylə görüşəcəkdim, səhərisi gün də konsertə gedəcəkdik amma o qaranlıq fikirlər yenidən dolmuşdu beynimə. Qayıdıb, gedirdim yenə Bakıdan. Daha doğrusu qaçırdım həmişə etdiyim kimi. Yol boyunca da ağlamaq tutmuşdu. Sahildən içərişəhərə qədər oradan da bayıla qədər iti addımlarla gedirdim. Çünki, hiss edirdim ki, qalmaq istəyirəm Bakıda, yenidən normal insan olmaq istəyirəm amma bunları etmək üçün keçməli olduğum yoldan qorxurdum. Rayona gedən taksilərin qarşısında dayandım. O taksiyə minsəm bu səfər həqiqətən də hər şeyin bitəcəkdi. Son şansımın olub, olmadığını deyə bilmərəm, münəccim deyiləm nəticədə amma ən azından növbəti bir neçə il ərzindəki son şansım olduğunu anlayırdım. Edə bildiyim tək şey güc bəla dostuma zəng edib, kömək istəmək oldu. Sonra isə taksi tərəfə baxmadan içərişəhərə doğru qaçmağa başladım ki, yenə fikrim dəyişməmiş gedim dostumla görüşüm və növbəti gün də həyatımda getdiyim ən bomba konsertlərdən birinə getdim. O gündən sonra cəmi 6 ay ərzində həyatımdakı hər şeyi dəyişdim. Dəhşət çətin oldu. Stressdən öldüyüm, başımı divarlara(məcazi mənada yox, ciddi-ciddi) vurduğum, özümü dünyanın ən aciz insanlarından biri kimi hiss etdiyim günlər oldu amma bacardım bunu. Normal bir iş tapıb, yenidən Bakıya qayıtdım. ilk dəfədi yalnızlıqdan, depressiyadan tamamilə uzaqlaşdığımı düşünürdüm amma Bakıya geri qayıdandan sonra yalnızlığın, depressiyanın verdiyi fəsadları daha yaxşı görməyə başladım. Çünki, artıq dostum qalmamışdı. Bəziləriylə ümumiyyətlə əlaqəm kəsilmişdi, bəziləri ölkədən çıxıb, getmişdi, bəziləri evlənmişdi və s. Tək ortaq nöqtələri o idi ki, hamısı həyatında bir səviyyəyə gəlmişdi. Mən isə çox geridəydim hamıdan. 6 il sonra komadan ayılmış bir insan idim. Bir neçə gün əvvəl bunu dibinə qədər hiss etdim. O 6 il ərzində nələr itirdiyim daha da aydın görə bildim. Dediyim kimi yalnızlıq içində olanda ayrı əziyyət çəkirsən amma içindən çıxanda da verdiyi fəsadları görüb, yenidən ayrı cür əziyyət çəkirsən. 6 il ərzində düşünürdüm ki, mənim hər şeyim Bakıdadı. Ora qayıtdığım an hər şey düzələcək. Halbuki, artıq bu şəhərdə belə demək olar ki, heç kimim qalmayıb, ilk dəfədir Bakıda belə yalnızam. itirdim hamını. Nəinki insanları, bir insan üçün ən dəyərli mövhumatlardan biri olan "zaman"ımı itirdim. Özü də nə az nə çox düz 6 ilini. Bir dəqiqəsi belə geri qayıtmayacaq artıq. Geriyə dönüb, baxmağın da bir mənası yoxdur amma insanıq nəticədə. istər-istəməz baxırsan və geridə qoyduqlarımın verdiyi yükün ağırlığını indi çox daha yaxşı hiss edirəm. Təmir oluna bilməz bir şeydimi? Məncə yox amma təmiri üçün ediləsi şeylər çoxdur, özü də həddindən artıq çox və bu yolda təmir olunmayacaq nüanslar da olacaq. Bunun hamısına özünü hazırlamaq da heç asan deyil. Həyat bitməyib nəticədə amma yaşanmamış bir çox şeyi itirdiyini bilmək insanı yeyir içdən. indi düşünürsən ki, "mən axı niyə 6 ilimi belə asanlıqla tulladım çölə?". Hal-hazırda isə az-çox bilirəm nələr etməliyəm amma bunları etmək üçün artq dayanacaq bir saniyəm belə qalmayıb. Bir anı belə itirə bilmərəm və itirmək də istəmirəm. Növbəti 6 il də başıma nə gələcəyini bilmirəm amma tək sevindiyim nöqtə orasıdır ki, artıq nələrisə yaşayacam. Bu pis də ola bilər, yaxşı da amma əsas odur ki, yaşayacam. O 6 il ərzindəki kimi yaşamadan itirməyəcəm bunları.
Həyatınızın hər anının, hər hissəsinin, içində hər bir parçasının, hər bir nüansının qədrini bilin. Nələrisə edin, nəticəsi pis də ola bilər, yaxşı da amma əsas odur ki, dayanmayın. Çünki, dayandığınız an yenidən hərəkət etmək göründüyü qədər asan deyil.

stranger things

Mənə görə hər növbəti sezonu əvvəlkindən daha maraqlı idi. Hər sezonda fərqli situasiyalar və personajların yaşlarının irəlilədikcə hadisələrə necə yanaşmasını gördük. Nadir seriallardandır ki, qrupa sonradan qoşulan bir personaj belə "artıq" biri kimi görünmür. Duffer qardaşlar aktyor seçimində hər dəfə çox uğurlu addımlar atırlar. 4-cü sezon indiyə qədər ən çox büdcəsi olan və ən uzunmetrajlı sezonudur serialın. Hər bölüm 1 saatdan çox olduğu üçün 2 hissəyə ayırıblar serialı. ilk 7 bölüm 27 mayda yayımlandı, qalan 2 bölüm isə 1 iyulda yayımlanacaq. 2 bölümə sıxışdırıla bilməyəcək qədər çox suallar var ortada. 5-ci sezonun son olacağını Duffer qardaşları açıqlamışdılar amma son sezona hansı vəziyyətdə gedəcəklər orası maraqlıdı. Düzdür, bəzi çox bəyənmədiyim nüanslar oldu amma fikrimcə 4-cü sezon çox uğurlu alınıb. Həmişəki kimi bölümlərdə istifadə olunan mahnılar illər sonra yenidən hit olacaq. Serialın ən çox sevdiyim cəhəti personajların və ümumi abu-havanın çox təbii olmasıdır. Çox rahatlıqla içinə girə bilirsən mövzünün. Bəlkə də 90-larda doğulduğum üçün də mənə əlavə səmimi gəlir.

matia bazar

1975-ci ildə Genoada yaranmış italyan qrupudur. Qrupa tam bir janr demək çətindir ama bir növ latın, tango musiqisiylə pop rock və elektronik elementlərin qarışımı kimidir. Solo tu, per un'ora d'amore, stasera che sera, ma perche?, che male fa kimi qışın ortasında belə yayı gətirəcək qədər istiliyə sahib ifaları var. Qrup bu günə qədər fəaliyyətinə davam edir amma yaradıcı beşlikdən( Piero Cassano, Aldo Stellita, Carlo Marrale, Giancarlo Golzi və Antonella Ruggiero) heç biri artıq qrupda deyil.
italyanın ən məşhur musiqi yarışmalarından biri olan Sanremo Music Festivalda 12 dəfə iştirak etmiş və iki dəfə qalib gəliblər. 1979-cu ildə isə italyanı eurovisionda təmsil ediblər.

per un'ora d'amore:

(youtube: )

(youtube: )

erik ten hag

Son illərdə potensiallı məşqçilər siyahısında adı ilk sıralarda yazılan insanlardan biri idi və nəhayət Premier league-ya keçid etdi.
2017-ci ilin sonlarında başına keçdiyi ajax ilə bu günə qədər 2 eredivisie, 2 hollandiya kuboku və 1 dəfə də super kuboku qazanıb. Hal-hazırda ligada ajax ilk sıradadır və böyük ehtimalla united-a 3 eredivisie çempionluğu ilə getmiş olacaq. Ajax indi çox güclü bir klub olsa da Erik ilk gəldiyində bir neçə ildir çempion ola bilməyən klub halında idi. Gəldiyi gündən bu yana kluba gətirdiyi əksər oyunçularla ajaxı yenidən diriltti. Daha çox gənc oyunçulara üstünlük verən bir məşqçidir. Son çıxan xəbərlərə görə də United-ın qarşısına qoyduğu əsas şərtlərdən biri də o idi ki, oyunçu heyəti üstündə tam söz sahibi olacaq. Yəni, istədiyi oyunçunu göndərə bilər və istədiyi oyunçular da alınmalıdır. Rangnick ilə birlikdə bir neçə il ərzində Manchester United-ı yenidən arxa-arxaya PL qazandığı günlərə gətirə biləcək potensialı var.

the batman

Son illərdə izlədiyim ən gözəl filmlərdən biri oldu. Bir də qeyd edim film, super qəhrəman filmi yox, tam olaraq film. Çünki, super qəhrəman filmlərinin artıq öz janrları və izləyici kütləsi var. Bu film isə hər kəsin izləyə biləcəyi, detallarla bol, keyfiyyətli bir detektiv filmidir. Aktyor seçimləri 10 üstündən 10-dur. Pinqvindən Batman-a qədər hamı personajının necə bir olduğunu tam dərk edib. Ümumi filmin aurası da çox realdır. Yəni, həqiqətən gotham adlı bir şəhərin olduğu və heç də gözəl bir yer olmadığı hissini çox yaxşı hiss etdirir izləyiciyə. Bu cəhətdən kinematoqrafiyası çox gözəl alınıb. izlədikdən sonra oxudum ki, Matt Reeves filmi çəkəndə Alfred Hitchcock-un və daha bir çox 1960-1980-ci illərdə çıxmış detektiv filmlərindən ilhamlanıb. Pattinson-un canlandırdığı Batman-in cavan, depressiv və içinəqapanıq görünümü ilə Zoe Kravitz-in Cat Woman personajının canlı, aktiv hərəkətləri bir-biri ilə çox gözəl uyğunlaşıb. Açığı ilk görəndə bu ikisinin uyğunluğu barədə şübhələrim vardı amma yersiz bir şübhə imiş. Filmin 3 saat olması da rejissora fikirlərini izah etmək üçün imkan yaradıb. Çünki, heç bir mövzünü tələsib, üstündən keçməyib. Düzdür, böyük ehtimalla bəzi yerlərində, xüsusilə gənc nəsil izləyicilər sıxıla bilər uzun monoloqlara görə amma filmin ilk dəqiqəsindən görünür ki, rejissor personajlarını tam formada nümayiş etdirmək istəyib izləyiciyə. Hər şeyi izahlandırıb və izləyicidə "bu niyə belə oldu?" hissiyatı yaranmasına macal verməyib. Oxuduğuma görə də film qəşəng pul qazanıb. Bu o deməkdir ki, 2-ci film dəqiq çəkiləcək. Həvəslə növbəti filmi gözləyirəm. DC diqqətli yanaşsa sırf bu yeni qaranlıq abu-havalı, super qəhrəman aurasından uzaq filmləriylə yenidən marvelə rəqib ola bilər.

duman

Təşkilatçıları konkret tülkülüklə məşğuldu. iticket.az sırf ucuz(səhv etmirəmsə 15-30 azn-lik) biletlər satıldıqdan sonra instagramda konsertin elanını verdi. indi yerdə qalan biletlər isə 90-190 azn arasıdır. Meet&greet olmadığı müddətcə hər 2-3 ildən bir gələn türk qrupu üçün belə qiymətlər qoymaq absürddür. Onda deməli muse filan gəlsə bilet qiymətləri 250 azn-dən başlayacaq.

Bunlardan savayı hansı ağılla rock konsertini konqres mərkəzində etmək qərarına gəliblər? 2019-cu ildə gül kimi elektrada konsert vermişdilər. Məqsəd daha çox bilet satmaqdırsa onda expoya keçirtsinlər konserti amma konqres mərkəzinin nə əlaqəsi var? Bilmirəm bu konqres mərkəziylə müqaviləmi bağlayıblar ya sponsorlarıdımı nədirsə açıqlanan 5 konsertdən 4-ü burada keçirilir. Bakıda oturacaqlı zaldan çox ayaq üstü konsertlərin keçirilə biləcəyi zallar lazımdır amma onda biletləri sıraya görə dədə-baba qiymətinə sata bilməyəcəkləri üçün yapışırlar belə oturacaqlı məkanlardan. Təbii ki, başa düşüləndir, təşkilatçılar da pulun qazanmalıdır konsertlərdən amma arada bu konsertlərə gələn izləyiciləri də fikirləşsələr əla olar.