if i were a boy


355   5   1   0
if i were a boy 3.nəsil yazar
reytinq xalı: 1347
karma xalı:645
entry sayı:355
izləyənlər:21
sifariş sayı:0

son yazdıqları| | əl əməyi göz nuru| favori seçdikləri| favori seçilənləri| bütün entryleri| saxlanılanlar| lövhə/blog
sevgini ‘sevdiyi insan’ olaraq görənlə ‘sevdiyindən ayrı görən’ arasında dağlar qədər fərq var. İlki sahiblənmə istəyini boğa bilmədiyi halda, digəri onsuz belə sevgi hissini yaşad(y)a bilir. Biri sevgisini görüb, eşidib, danışıb, toxunub ortaya çıxartmağı hədəfləyir, digəri isə onu zatən özündə yaşadır. Birinci özünü itirdiyinin iztirablarından külə çevirdiyi halda (hissin materiyaya qovuşduğu an), ikinci sevgini yeni başdan yazır (fikrin sözə büründüyü an). Ortaq cəhət isə barmaqların saçlara keçməsidir…

yağış istanbula getməyi qərarlaşdırmışdır artıq. istanbulda magistr oxuyan bakalavr qrup yoldaşlarımdan biri türkə ərə getmişdi, digəri isə başını götürüb çıxmışdı ölkədən, oxuya-oxuya həm də işləyirdi. Mən də bu qrup yoldaşımla bütün planlarımı qurmuşdum. Hansı ki, ora gedəndə 15 gündən sonra bir evə çıxacaqdıq və işim də var idi artıq. türkə ərə gedən qrup yoldaşımla karyera qurmaq istəyən bir-biri ilə universitet vaxtı çox mehriban idilər. Yaxın dost idilər demək olar. Universitetdən sonra nə oldusa, dava edib əlaqələri kəsdilər. Türkə ərə gedən qız istanbula gəldiyimi eşidəndə çox sevinmişdi, amma əlaqəsini kəsdiyi keçmiş rəfiqəsiylə eyni evdə qalacağımı biləndə bir az incimişdi. Nəysə ki, təyyarə atatürk hava limanına endi, hava limanından birbaşa, əlimdə çamadanlar karyera qurmaq istəyən qızın mənim üçün tapdığı işə getdim. o da orda işləyirdi, məni yanına götürəcəkdi. işi danışdıq. 6-cı gün idi, yanvarın 9u. dedilər 1-ci gündən işə çıx. Həmin gün sevincək evə qayıtdıq. evdə kirayə verən 29 yaşlı qız özü, karyerə qurmaq istəyən qrup yoldaşım və 5 ildən çox tanışım olan qız qalırdı. qrup yoldaşımla bu qızı azərbaycanda olanda istanbulda ikisini əlaqələndirib bir evə çıxmaqlarına vəsilə olmuşdum. 5 ildən çox tanışım olan qızla kirayəçi yola getmirdilər. məni də yalandan demişdilər ki, guya bu qızın əmisiqızıyam. nəysə getdik evə. həmin günü normal keçirdik. bazar günü də başqa sənəd işlərimi həll etməyə çalışdım. 1-ci gün işə gedəcəkdim. bazar ertəsi idi.günorta işə getməyə hazırlaşırdım. qızlar hələ yatmışdı. mən də azərbaycanla istanbul arasındakı saat fərqinə öyrəşməmişdim ya nə idisə səhər tezdən 7-dən oyanırdım elə. günorta hazırlaşıb işə getdik. işdəki türk qızlar mənə işi öyrədirdilər. bir-iki saatdan sonra gördülərki öyrənə bilmirəm, həm də dildə çox çətinliyim var və il və ilçələri bilmirəm deyə dedilər ki, sən get bir-iki aya türk dilini öyrən sonra gəl səni işə götürəcəyik. məni də ağlamaq tutub ki neyniyəcəm mən? hardan iş tapacam? bu sualları verə-verə qalmışdım həm də ev yoldaşımı gözləyirdim ki, iş saatı bitsin bir gedək evə. axşam 12 deyildi. evə çatdıq. evə çatmışdıq ki, kirayəçi ilə diəgr ev yoldaşımın yenə dava etməsini öyrəndik. sən demə kirayəçi məni qəbul etmirmiş. biz qərarlaşdırmışdıq ki, 10 gün burda qalıb sonra yeni evə çıxacaqdıq. amma kirayəçi ev yoldaşıma deyib ki, ya evin pulunu ödəsin ya da çıxsın evdən. mən də pulu verə bilməzdim çünki tutacağımız evin pulu idi, onu versəydim sonra nə edəcəkdim bəs? nəysə ki, həmin gecə evdən çıxmalıydım. türkə ərə gedən qrup yoldaşıma zəng etdim ki, mənə ev tap. dediki sən mənim düşmənimlə bir evdə qalırsan. sənə kömək etməklə ona da kömək etmiş oluram deyə etmiyəcəm. dedim yaxşı. istanbulda yaşayan digər dostuma zəng elədim dedi 500 tl kirayə haqqıdı. bilmədim nə edim. nədəki evdəki qızlar kirayəçi ilə danışmırlar ki, bu gecə qalsın heç olmasa. bərk də yağış yağır. istanbul yağışı da başladısa dayanmaq bilmir. leysan yağır. çamadanlarımı götürüb düşdüm aşağı. ev yoldaşlarımın biri də kömək etmədi, nədəki məni yola da salmadılar. soruşmadılar bu yağışlı havada hara gedirsən? onsuzda heç özüm də bilmirdim hara gedəcəkdim. bakıdakı rəfiqəmlə danışırdım bu ərəfədə. o bircə kömək etməyə çalışırdı. düşdüm aşağı. pilləkanın ağzında dayanmışam. yağışa baxa-baxa fikirləşirəm hara gedəcəm? bu anda bakıdakı rəfiqəmin dostu yazdı mənə. tanımıram, görməmişəm. amma istanbulda yaşayır. yazdıki hardasan denən gəlim götürüm bizdə qal. dedim axı sizdə 4 oğlandı, 4 oğlanla bir evdə necə qalım. dedi bir otağı sənə verəcəyik, açarı da götürərsən. istədiyin müddət qala bilərsən. razılaşdım, başqa çarəm yox idi onsuz. o leysanda iki dost gəldilər məni dediyim yerdən götürdülər. öz otaqlarını da mənə verdilər.25 gün onlarda qaldım. istanbulda olduğum müddətdə ən xoşbəxt olduğum günlər də elə o günlər idi. sonra başqa yerdən bir iş də tapdım. hər şey öz axarına düşdü. amma mən həmişə belə yağışlı havalarda o günü xatırlayıram. o gözəl insanlara ölənəcək borcluyam. mənəvi borcum var onlara. yaxşı insanlar var hələ də. ümidimi itirdiyim anda həmişə onlar yadıma düşür. digərlərinə qaldıqda isə məni qapıya kimi yola salmayan ev yoldaşlarımı da bağışlamışam, türkə ərə gedən qızı da bağışlamışam, 500 tl deyən dostumu da, hətta məni istanbula getməyə vadar edən insanı da . "allah bağışlayandır" deyimində deyəsən allah mən oluram. hamını bağışlaya-bağışlaya həyatımı yaşayıram.

https://www.youtube.com/watch?v=3U2qh__Ppas
mən Keçənlərdə bir fb dostum çox gözəl status paylaşmışdı. Mən də sizinlə paylaşmaq istiyirəm.

Təcrübəsi hələ balaca “mən”i boyda olan insan nəyinsə dadını damağında qoyduğu üçün həyatdan inciyir, üzdə olmasa da, içəridə bunu ona bağışlamır, bu “haqsızlıq”a özünü layiq bilmir. “Niyə mən, niyə mənimlə, niyə bu qədər, niyə bu cür..?” Küskün sualların sayı-hesabı yoxdur, etirazın min cür çaları var. Həyat onunçün o qədər özündən ibarətdir ki, başını qaldırıb ətrafa baxa bilmir, görə bilmir ki, bu vəziyyətdə olan tək o deyil, hamı bu “çatışmazlıq”lara məhkum edilib və hamı bu narazılığın məngənəsindədir. Həyatı hiss etmə səviyyəsi o qədər aşağıda, hər şeyin vəhdətdə olduğu yerdən o qədər aralıdadır ki, gözü bir az uzağı görmür. Görmür ki, ətrafdakı hər kəs onunla bir yerdə ağrı çəkməkdədir. Şəxsi ağrının gücündən ətrafdakıların naləsi eşidilməz olur. “Mən” o qədər böyükdür ki, “biz”in varlığı diqqət çəkə bilmir.
Şəxsi bəxtindən narazılıq edən insan! Ətrafına bax. Qonşuna bax, iş yoldaşına bax, “facebook”da növbəti ağrılı statusu paylaşana bax, televizorda ağlayana bax. Fərqsizliyi gör, bütün zahiri müxtəlifliklərin fövqündəki eyniliyi gör. Tarixə bax, ən qədiminə və ən yenisinə. Başqa millətlərə də bax, yaxın və uzaq ölkələrə, inkişaf etmiş Avropaya, inkişaf etməkdə olan “ikinci”lərə və heç cür inkişaf edə bilməyən Afrikaya bax, “ayıran”ların içərisində asanlıqla seçilən “birləşdirən”ləri gör, təbiəti gör, mahiyyəti gör, insan psixologiyasının mütləqliyini gör. Öz bəxtini yazandan əl çək artıq, insanlığın bəxtini yazanı qınamağa başla ki, bu, səni daha irəli mərhələyə – qınamamağa, qınamağın mənasız olduğu yerə aparsın. “Niyə mən?” sualını yadırğa, “niyə biz?”i yarat, “mən”i unut, “biz” deməyə başla. Bu daha cazibədardır, sənə daha çox yaraşır, səni daha sevimli göstərir. Amma bundan da sevimlisi var.
antuan de sent-ekzüperi Allahım, mən Səndən möcüzələr və xəyallar yox, hər bir günün gücünü istəyirəm. Mənə kiçik addımların sənətini öyrət.
Gündəlik təlaşın içərisindəki kəşflərə və təcrübələrə vaxtında nəzər yetirə bilməkçün məni diqqətli və cəld et.
Mənə zamanı doğru sərf etməyi öyrət. Birinci dərəcəlini ikinci dərəcəlidən ayıra bilməkçün mənə incə fəhm ver.
Nə uçmamaq, nə də sürüşməmək, günün axınını ağılla planlaşdırmaq, yüksəklikləri və uzaqlıqları görə bilmək və heç olmazsa hərdənbir incəsənətdən zövq ala bilməkçün Səndən imtina etməyin və ölçülü davranmağın gücünü istəyirəm.
Nə keçmiş, nə gələcəklə bağlı arzuların kömək olmadığını öyrət mənə. indi və burda ola bilməyi, bu anı ən vacib zaman kimi qiymətləndirə bilməyi öyrət.
Məni həyatda hər şeyin hamar olması kimi sadəlövh inamdan qoru. Çətinliklərin, məğlubiyyətin, yıxılmanın və uğursuzluqların həyatın sadəcə tərkib hissəsi olduğunu və məhz onların hesabına böyüdüyümüzü mənə aydın dərk etdir.
Ürəyin ağılla tez-tez mübahisə etdiyini mənə xatırlat.
Ehtiyac anında elə birini göndər ki, mənə həqiqəti deməyə cəsarəti çatsın, amma bunu sevərək etsin!
Mən bilirəm ki, bir çox problemlər heç nə etmədiyin zaman həll olunur, odur ki, mənə səbri öyrət.
Sən bilirsən, bizim dostluğa nə qədər ehtiyacımız var. Taleyin bu ən gözəl və ən incə hədiyyəsinə məni layiq et.
Lazım olan zamanda və məkanda zəruri mehribanlığı susaraq və ya danışaraq kiməsə verə bilməkçün mənə zəngin təxəyyül bəxş et.
Məni tamamilə “aşağıda” olanlara səsini yetirə biləcək insan et.
Məni həyatda nəyisə qaçırmaq qorxusundan qoru.
Mənə mənim istədiklərimi yox, mənə həqiqətən lazım olanları ver.
Mənə kiçik addımların sənətini öyrət.
Antuan de Sent-Ekzüperi
isfar sarabski məllim electro proyektinin ikinci single-ı dünən paylaşıb. çox bombadı amma gözləmədiyin anda bitən filmlər kimi bunda da gözləmədiyin anda, anidən qırılma baş verir. birdəki niyəsə həm də hüzn hiss etdim bu trackdə. elə bir hər hansısa yalvarış qəddar cavabla nəticələnir, ya kimsə intihar etmək istəyir, nə qədər cəhd edir ki, boynundakı ipdən qurtulsun amma son sondu. bax anidən qırılma nöqtəsi elə bil bunlardı: sonda bilmirsən nə baş verir. çox qəribə trackdi. bunu ağlaya-ağlaya rəqs edə də bilərsən . Nəysəki əjdahasan, məllim

https://www.youtube.com/watch?v=vzjwEoe3BDE
eurovolley 2017 Dünən yarımfinal oyununda 4cü setdəki 7 xallıq geri dönüşdən sonra 5ci setdə uduzmağı həzm edə bilmirəm. 4 dəfə qələbə çal, sonra da gəl 3 ay öncə 3-0 udduğu komandaya məğlub ol. Amma yenə də sonacan dəstəkləyirəm. o 7 xallıq geri dönüş nəyə desəz dəyərdi. gecəm-gündüzüm volleyball olmuşdu. 2019u gözləyək görək necə olur -*
heçnəyə maraq və həvəsin olmaması əslində tam olaraq da bu cür deyil. heçnədən zövq almamaqdı məsələ. bu hissi itirmişəm, yadırğamışam elə bil. amma bu məni incitmir qətiyyən. öyrəşmişəm elə bil. indi Abel Korzeniowskinin Table For Two musiqisi gedir qulaqcığımda. hə harda qalmışdım. zövq almamığımın məni məyus etməməsindən. əvvəl hədsiz dərəcədə pis olurdum, hətta depressiyaya da düşürdüm ki, niyə vəziyyət belədi amma indi belə də olmalıymış kimi qəbul edirəm. məsələn içməkdən zövq ala bilmirəm artıq, içənlərə baxıb bundan nə ləzzət alırlar deyə sual veirəm. çox mənasız gəlir içib-sərxoş olmaq. ən sevdiyim məşğuliyyət rəqs etmək idi. uşaqlıqdan bu yaşıma kimi bircə buna sadiq qalmışdım. amma bu yaşımda artıq rəqs edib əylənmək də sıxır məni -*bu keçirilə eventlər, partylər necə ikrah hissi doğurur məndə. deyəsən çox insan olan yerdən də qaçmağa başlamışam. zövq almağı qoyum bir qırağa həm də bütün bu sadaladıqlarım mənəvi olaraq yorur məni. sakitliyə çəkilmişəm. rahatlıq düşkünü olmuşam elə bil. bir tanışım həmişə 25 yaşdan sonra bütün çılğınlıqlar öz yerini ağırlığa verir deyirdi, inanmırdım. qısası çox mənasız və ağır olmuşam. (gülür....)
gözəl qızlar əslində mənə görə 3 növ gözəl qız var.
1. Həqiqətən gözəl qızlar. Hansıki baxmaqla doymursan.
2. Şablon gözəllər. Hansıki uzağı 15 dəqdən sonra bezirsən, baxmırsan. gözəlliyi gözlərini yorur adamın
3. Özünəməxsus gözəllər. bax bunlar hamısını döyər məncə. nəsə olur ki, adamı cəlb edir onlarda.
Amma ən pisi bu üçüncüləri görməyənlərdi.
keçmişi xatırlamaq xeyli müddət idi tərgitmişdim bu xasiyyətimi. ya da həyatımda hər şey yolunda gedir ona görə keçmiş xatırlanmırdı. və yaxud da daha saflıqdan çıxıb, nəyisə xatırlamağın mənə yaxşı bir şey verəcəyini anlamışdım amma ta bu günə kimi.
həmişə bacımın və ya anamın təmizlədiyi kitab rəfimi bu gün pzüm təmizlədim. kitabların hamısı töküb, rəfin tozun almağa başlamışdım ki, kitabın birinin arasından bir-birinə bitişik balaca vərəqlər töküldü. yerə oturub bir-bir oxumağa başladım. oxuduqca da həmin günü(keçmişi) xatırlayırdım. vərəqlər keçmiş sevgilimin mənə rejissor olmağın 7 yolunu yazmışdı. nələri edəcəyimi, hansı kitabları oxumağımı və s məsləhətlər yazmışdı. həmin günü nə içdiyimizə kimi xatırlayıram. inanırdı mənə, ən böyük dəstəkçim idi. amma indi hər şey başqa cürdü. daha rejissor olmaq istəmirəm, onun dediyi kitabları başqa rejissor olmaq istəyənlərə hədiyyə vermişəm.
çox qəribədi, tamam unutdum, yada düşmədiyini fikirləşirsən amma adi belə xatırlatmalar hər şeyi korlayır. korlamır əslində, xoşdu. dodağında kiçik gülümsəmə yaradır.

sonra da bir-bir mənə hədiyyə etdiyi kitablar qarşıma çıxır... uzun müddətdi kitab rəfimə yaxın getmirdim

https://www.youtube.com/watch?v=kb-6upKf_Ms
change the world elə qəşəng yazır ki, cümlələri oxuduqca boğazından keçib, ürəyinə yayılır. Bütün qəlbinlə hiss edə bilirsən. nə qədər düz, haqlı yazdığını görürsən, amma gərək hər yaşa keçiddə birdə və bir də təkrar oxuyasız. Bəlkə də mən empati qurmağı ifrat dərəcədə bacarıram deyə, ya bilmirəm nədirsə çox gözəl anlayıram onu. by the way yazarımızla eyni gündə doğulmuşuq -*. sən özün boyda ürəksən!
yazarların sevdiyi şeirlər Baş+dan baş(la)maq (qırılma)
keç+mişdən, orda dava(m) edən bizlər və onlardan yola çıx+ma(q)
bunun (bir yol ol)ması haradasa yozulmayıb
bədənindən tanrının yuxusuna girirəm, bom+boş
tanrıdan bədəninə düşürəm baş+dan başa
(ayəm gəl+əcək)
bu çaxır(da) nağıl var(yoxu+du)
bədəninə bədənimlə xəyalət edirəm
məndən sad+iqlik göz(ləmə)
zaman sadəcə nəfəs alır( sətır)
başqatma yoxluğunun arxeoloji qalığı, metodoloji çəliyi
(ağır cinayətlərdən yotağıma necə get+ərəm)

(c) Alyoşa Qarsoveti
sözlük yazarları bəziləri ciddi bekarçılıqdan əziyyət çəkir. bayaq bir dostumuz #244883- bu entryında kimisə ifşa edib. həqiqətən maraqlı gəlir deyə sual verirəm: bunları edəndə nədən zövq alırsız?. qəribə gəliree valla sizin kimi insanlar. ciddi bu həyatda sizə belə şeylər maraqlı gəlir? bütün vaxtınız belə şeylərə verirsiz. gülməyim gəlir həm də. ya sizin həyatda heç bir probleminiz yoxdu, ya daki belə şeylərdən həqiqətən zövq alırsız. bu zövqünüzü anlaya bilsəm. və yaxud da biri çox duyğusal bir şey yazır, girib o saat yazırlar ki, ətimi tökdü zad. niyə insanları çərçivəyə salmağa, qıstlamağa çalışırsız ki? yəni əgər oxumaq istəmirsənsə, blok düyməsi yaradıblar da sizin üçün. onu tıklamaq əziyyət olur sizə amma o boyda nikaltına dastan yazmaq yox? yazmaqları da cəhənnəme sadəcə insanlara icazə vermirsiz istədikləri kimi yaşasınlar həyatlarını. məcbur edirsiz ki, başqalaşsın, özgələşsin. valla öz həyatınıza başınız qarışsa, dəxli yoxdu, problemli həyat yadaki xoşbəxt həyatınız olsa heç belə şeylərə takmarsız. demək istəyirəm ki, öz yaşadıqlarınızla məşğul olun. Henri Miller yaxşı deyib

"Yolumu azıb uzaqlaşmış kimi görünə bilərəm. Amma həqiqətdə belə deyil. Sadəcə başqa dildə ifadə edirəm. Mən deyirəm ki, rahatlıq və sevinc hər kəsin öz ixtiyarındadır. Mən deyirəm ki, bizim varlığımız tanrısaldır. Mən deyirəm ki, nə düşüncəyə, nə hərəkətə heç bir məhdudiyyət yoxdur. Mən deyirəm ki, biz birik, çox deyilik. Mən deyirəm ki, biz buradayıq və inkar etmə halından savayı, heç vaxt heç bir yerdə ola bilmərik."

son olaraq insanları rahat buraxın, xahiş edirəm.
david august 26 yaşlı alman dj. son bir aydı ancaq bu adamı dinləyirəm, ancaq bunu qoyub rəqs edirəm. adamın musiqi ilə ilk tanışlığı 5 yaşından piano ilə başlayıb. vaxt keçdikcə musiqi üzərində irəliləmə edib. 19 yaşında ilk dəfə dj olaraq fəaliyyət göstərməyə başlayıb. özdə dostunun ad günü partysində başlayıb ilk olaraq. dj deyib keçməyin please. bundan sonra mən rejissorluğun başın buraxıb dj olmaq qərarına gəlmişəm. amma bilirəm keçici həvəsdi, yenə də -*

O cəhənnəm azərbaycanda yetərincə dinləmə kütləsi yoxduki konsertini təşkil eləsinlər. çox bomba konsertləri olur bu cavan oğlanın, sıradan deyil yəni. yanvarın 1-i tiflisdə spacehall-da konserti oldu. uşaqlarla getdik axşam 11-dən gecə 4-ə kimi o şaxtada növbə gözləmişik. keçə bilməyib, üzü qara evə qayıtdıq. Heçnəyə bu qədər pis olmamışdım.

adamın bir də möhtəşəm rəqs etməyi var. mən ancaq onun live performanslarını dinləyirəm həm də baxıram. özü də çox yaraşıqlıdı. nə deyim vallah, azərbaycanda konserti keçirilmə ümidi ilə sizlərdən ayrılıram, sayın seyircilər.

1. https://www.youtube.com/watch?v=OWjJ75cjkn4
2. https://www.youtube.com/watch?v=mRfwdJx0NDE&t=2557s
3. https://www.youtube.com/watch?v=l9tRdSmVZAc&t=1479s

hələki bunları dinləyin, sonra özü gələcək
l'humanite aydaaa başlığı gördüm nətər sevindim, nətər sevindim ifadə edə bilmirəm. amma sevinməyimlə, təəssüf hissim eyni anda oldu. elə bildim kimdisə Bruno Dumontu tanıyır, və onun filmləriylə tanışdı. nə vaxtdandı Bruno Dumont haqqında yazmaq istəyirəm, olmur, alınmır. by the way müəllimin "l'humanite" adlı filmi var. ondan şey elədim yəni
yazarların 2017-ci ildən gözlədikləri 2016-cı il çox pis il oldu mənim üçün, hərçəndi ki, öz ilim idi. amma 2016-nın sonu yaxşı bitir, yəni özümü çox yaxşı hiss edirəm, əsas da depressiyadan qurtulmuşam. bunun səbəbi də bütün hadisələrə əks reaksiya verməyib, səbr etməyimdi. Tanrı da məni belə mükafatlandırdı. Gələk 2017-dən gözləntilərimə. ilk olaraq yenidən vegeterian qidalanmağa başlıyacam. Yoqa ilə məşğul olacam. piano dərslərimi davam etdirəcəm. yenidən ciddi-ciddi film izləməyə başlayacam. yeni musiqilər kəşf edəcəm. Ielts score alıb Budapeştdə təhsil üçün apply edəcəm. bunları planlayanda 2017-nin möhtəşəmliyini indidən hiss edirəm, ümid edirəm belə də davam edər. -*

Gül, ey saf ziddiyyət!
Bütün göz qapaqlarının altında
Hər kəsin yuxusuzluğunun
sevinci…
isfar sarabski yeni electro proyektin ilk tracki çox möhtəşəm alınıb.
https://www.youtube.com/watch?v=IHdYs7ka9Fo&app=desktop

həmişə live bir şeylərdə musiqini ifa edənin, və ya dj-in əl-qol jestləri, üz mimikası, musiqiyə reaksiyası mənə maraqlı gəlir deyə, linki açıb tək qulaq asmıram, həm də baxıram.

let's fly, babies
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20