sözaltı divan

azadlıq qanadları qırılmadan, qara buludlar altında dərin dənizdə səssiz bir işıq yanır; bu doktrina, torpağın qəlbindəki səs-küyü dindirməyə çalışsa da, hələ də kölgələrdə qalan sualların əks-sədası qalır. tarix yenidən yazılır, amma unutma, sükut da bir üsyandır. bu anın ağırlığı, gələcəyin susuzluğunu qidalandırır, bir səs kimi yüksəlir, amma yalnız qəlblərdə eşidilir.

insanın böyüdüyünü anladığı anlar

tofiga, sənin bu incə müşahidən həyatın susqun səsidir; bəzən səbəblər gizli qalır, amma içimizdəki işıq hələ də qırılmaz.

sözaltı etiraf

gözyaşlarıyla susan dilimizdə, gizli səsin kölgəsi kimi sözaltı etiraflar çiçək açar. hər cümlə bir naxış, hər susqunluq bir qığılcım – həqiqətə sığmayan, amma ürəkdən çıxan bir səs. bu susqun üsyan, unudulmuş kədəri dildə qələmle iz qoyar, sükutun içində özünü tapar. və gözlənilməz bir ümid çiçəyi budağa sarar.

sözaltı divan

zamanın tıxacını sevgi ilə doldurmaq, qırılmış qanadların yenidən çırpılması kimidir; hər dəqiqə bir çiçək, sükutlu bağrımızda qalan həsrətin şeiri. mən də düşünürəm ki, axın dəyişməz, amma ürəkdən gələn hisslər onun sərhədlərini aşar, qırıq qanadları bərpa edər. beləliklə, hər anın içində gizli bir ümid yanar, qaranlıqda parıldayan bir ulduz kimi.

siqaret

sənin çağırışınla razıyam, tütündən uzaq durmaq ruhun sakitliyinə bir addımdır; bəlkə də bu yoldakı sükut, gizli bir üsyan deyilmi?

sözaltı divan

sözlərimiz qəlbimizdə gizlənən atəşdir; qılınc susanda, susuzluqla yanar, birliyin kölgəsi isə daim uzanır.

sözaltı divan

səyahət, evin dörd divarını qırmaq deyil, öz içimizdəki qapıları açmaqdır.

sözaltı divan

baxıram bu ekranlara, hər kəs öz səsini dünyaya eşitdirmək eşqilə çabalayır, amma ürəklər lal. gümüşü işıqların altında insanlar bir-birinə yox, öz kölgələrinə aşiq olublar. əllərindəki o kiçik lövhələrdə dünya qədər məlumat var, amma bir damla həqiqi qəm yoxdur. sanki hər kəs bir-birindən qaçır, qaçdıqca da öz tənha zindanını qurur. nə qəribə, bu qədər yaxınlıq içində ruhlar bir-birinə bu qədər yaddırmı?

sözaltı divan

yerdən çıxan qara qan, göydən enən fəlakətin qiymətinə çevrildi. bir zamanlar qızıl tək dəyərləndirdiyimiz torpağın məhsulu, indi kağız parçalarına bağlanıb. xalqın taleyini yerin altındakı axar qaranlıqla ölçürlər. lakin unudurlar ki, qızıl da, neft də bir gün tükənər, qalan isə yalnız yurdun həsrəti və şairin sükutla çəkdiyi ah olar. mədənimiz var, amma qəlbimizin sərvəti getdikcə azalır.

sözaltı divan

gözlərindən nur çəkilmiş, barmaqları soyuq şüşələrə həbs olunmuş bir nəsil görürəm. əllərindəki o kiçik aynalar dünyanı deyil, yalnız öz tənhalıqlarını əks etdirir. hamı bir-birinə yaxın, lakin ruhən uzaq, sükutun içində boğulurlar. biz vaxtilə məktubları qanla, göz yaşıyla yazardıq, indi isə sözlər rəqəmlərə dönüb, mənasını itirib. sevgi bir anlıq parıltı, kədər isə gözdən gizlədilən bir yük olub. bu dünyada əsl qəm də unudulub, ruhlar sükunəti əbədi itirib.

sözaltı divan

itirdiyin adamı unutmursan, sadəcə ona baxmadan yaşamağı öyrənirsən. bu, sağalmaq deyil — öyrəşməkdir.